ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ ἼἌμεση ἐπανεξέτασι σὲ μηδενικὴ βάσι «Μὰ ὅσο γι᾿ αὐτούς, ποὺ ἄλλο ἀπ᾿ τὰ δικά τους συμφέροντα κι᾿ ἀπ᾿ τὰ πανάθλια ἔργα δὲν φροντίζουν, ὁ “εὐρύοπα” Ζεύς. ὁ γιὸς τοῦ Κρόνου. τὴν τιμωρία τους ἀποφασίζει. Πολλὲς δὲ φορὲς ὁλόκληρη ἡ πόλις ἐξ αἰτίας ἑνὸς κακοῦ ἀνδρὸς ὑποφέρει, διότι αὐτὸς ἔβλαψε καὶ μηχανεύθηκε ἀνόσια ἔργα». (Ησίοδος, « Ἔργ. ΄Ημέρ.» στίχ. 238-24). |. Ἣ ἀνθρωπότητα δὲν κατώρθωσε μέχρι σήμερα ἀπ᾿ τὴν ἀρχὴ τῆς ἐξαφανί- σεως τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου, τῆς «Δίκης» τῆς Οἰκουμενικῆς, νὰ ἀπαλλαγῆ ἀπ᾽ τοὺς ἐξουσιαστὲς καὶ ἀπ᾿ τοὺς στυλοβάτες τους, τὶς δογματικὲς θρησκεῖες, ποὺ ἔχουν σ᾽ αὐτὴν τὴν συνεχιζόμενη παρανοϊκότητα τὸ μερίδιό τους. ᾿Εφεύρεσι αὐτῶν ὑπῆρξαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπάρχουν ἔννοιες ὅπως «ὁ πε- ριούσιος λαός», «ὁ καλὸς πιστὸς καὶ ὁ βρωμερὸς ἄπιστος», «ἱερὰ βιβλία» στὰ ὁ- ποῖα ὁμιλεῖ ὁ Θεὸς καὶ δίδει ἐντολές, «ὁ θεόπεμπτος ἀρχηγός», «ὁ ἅγιος ἀντιπρό- σωπος τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς» καὶ τόσα ἄλλα, ποὺ ἔγιναν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ γίνωνται στυλοβάτες δογματισμοῦ, συγκρούσεων, καταστροφῶν καὶ τὸ χειρότε- ρο ἐμπόδια ἀξεπέραστα μέχρι σήμερα, ὥστε νὰ μὴ μποροῦν ν᾿ ἀντιληφθοῦν οἱ λαοὶ τὴν πραγματικὴ μορφὴ τῶν προβλημάτων τους καὶ νὰ προχωρήσουν στὴ λύ- σι. Σήμερα καὶ μόνον ἡ ἐξαγγελία ἑνὸς νέου «ἱεροῦ πολέμου» (!) εἶναι ἀρκετὴ γιὰ νὰ καταδείξῃ στοὺς ἐν πνευματικῇ ἀφασία τελοῦντες λαοὺς ὅτι καμμία ἀπολύτως πνευματικὴ ἄνοδο δὲν ἐπέτυχαν οἱ ἀπανταχοῦ τοῦ κόσμου ἐξουσιαστές. Οἱ δὲ λαοὶ ἀδυνατοῦντες νὰ συλλάβουν τὴν ἀλήθεια δὲν στρέφονται, ὅπως θὰ πίστευε κανείς, στὴν ἀναζήτησι διεξόδου, ἀλλὰ ἐπιστρέφουν στὰ προ-μαρξιστικὰ .σχή- ματα μὲ ἐνδεχόμενους κινδύνους τὴν ἀναβίωσι τῶν ἐθνικιστικῶν, ρατσιστικῶν, θρησκευτικῶν καὶ πολλῶν ἄλλων μισαλλοδοξιῶν ὁμοῦ τώρα μὲ τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα μᾶς ἐγκατέλειψε ἡ «ἀνατροπὴν» (!) τῶν μέχρι χθὲς ἀνατροπέων μαρέξι- στῶν. Ἔτσι συμπλέκονται οἱ ἱεροὶ πόλεμοι μὲ τὴν τρομοκρατία, ἡ τρομοκρατία μὲ τὴν βία, τὸν ἀναρχισμὸ ἀλλὰ καὶ τὰ ναρκωτικά, τὰ ναρκωτικὰ μὲ τοὺς ἐν πνευματικῇ ἀφασίᾳ νέους καὶ τὶς οἰκογένειές τους, οἱ οἰκογένειες μὲ τὸ κομματι- κὀ Κράτος, τὸ Κράτος μὲ τὰ παραμάγαζα τοῦ συνδικαλισμοῦ κ.ἄ., ὥστε ὁ φαῦλος κύκλος νὰ συνεχισθῆ καὶ οἱ λαοὶ ἐν ἀδυναμία νὰ βροῦν τὴν λύσι, ὁδηγούμενοι τώρα ἀπ᾿ τὴν πεῖνα καὶ ἀπόγνωσι, νὰ μεταβληθοῦν σὲ ὀρδὲς μισθοφόρων ἀντὶ «πινακίου φακῆς» καὶ παραδοθοῦν ἔτσι στὰ χέρια μιᾶς «νέας τάξεως πραγμάτων» ποὺ ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἐμφανισθῆ! ᾿Αναμένουμε... 2. Ὃ κόσμος ποὺ ζοῦμε εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα μιᾶς ἐκτροπῆς, ποὺ ἔλαβε μιὰ πρώτη μορφὴ μετὰ τὸν διωγμὸ τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου ἀπὸ τὴν Ρώμη καὶ τὸν θρη- σκευτικὸ δογματισμό, ἀλλὰ ποὺ σήμερα ἔφθασε πλέον διὰ τῆς καθοδηγουμένης πλαστογραφίας τοῦ παρελθόντος τῆς ἀνθρωπότητος στὴν ἀπόλυτη σύγχυσι τῆς κοινωνικῆς μας ζωῆς. Θὰ πίστευε κανείς, πὼς ἡ παιδεία θὰ ἦταν τὸ μέσον ἀπο- καλύψεως τῆς πλαστότητας, ἀφοῦ ὁ πραγματικός της ρόλος εἶναι ἡ ἑρμηνεία τῶν