ΔΑΥΛΟΣ/ 113, Μάιος 1991 6553 Ὅταν γύρισα σπίτι µου, ὁ συνταξιοῦχος πατέρας µου, ποὺ ὅλη αὐτὴ τὴν ὥρα ἔβλεπε τηλεόραση (γιὰ νὰ ἐνημερώνεται γιὰ τὸ τί συμβαίνει στὸν κό- σµο, ὅπως λέει), μοῦ εἶπε γιὰ τὶς ἐννιακόσιες πετρελαιοπηγὲς ποὺ κάηκαν στὸ Κουβέιτ αὐξάνοντας τὴν παραγωγὴ τοῦ διοξειδίου τοῦ ἄνθρακα στὴν ᾱ- τμόσφαιρα, ποὺ δὲν μπορεῖ σήµερα νὰ ἀφομοιωθεῖ πλήρως ἀπὸ τὰ δέντρα μετὰ τὴν ἀνυπολόγιστη φθορὰ (φωτιές, ἐκχερσώσεις...) τῶν μεγάλων δασι- κῶν πνευμόνων (π.χ. ᾽Αμαζόνιου κ.τ.λ.) Μάλιστα ὁ πατέρας µου μὲ ἔψεξε περιπαικτικά, ποὺ δὲν βλέπω ποτὲ τηλεόραση καὶ ὡς ἐκ τούτου εἶμαι, ὅπως οἱ θεολόγοι ἢ οἱ ποιητές, ἐκτὸς τῆς σημερινῆς πραγματικότητας. Γιὰ νὰ τοῦ κάνω τὸ χατίρι ---ἐλλείψει καλύτερης ἀπασχόλησης--- εἴδαμε μαζὶ τὴν ταινία ποὺ ἔπαιζε μετὰ κάποιο κανάλι. ᾿Επρόκειτο γιὰ ἕνα ἔργο ἐπιστημονικῆς φαντασίας ἔπειτα ἀπὸ ἕναν πα- γκόσμιο πυρηνικὸ πόλεμο. Μὲ τὶς πολλὲς ἀτομικὲς ἐκρήξεις εἶχε μετατο- πιστεῖ ὁσονούπω ὁ ἄξονας τῆς γῆς μὲ ἐπακόλουθο σεισμούς, πλημμύρες, καταποντισμοὺς κ.ἄ. στὴν ᾿Αμερική, ὅπου ἐκτυλισσότανε ἡ ὑπόθεση. Τὰ ἔμβια ὄντα ποὺ κυριαρχοῦσαν τοῦ πλανήτη ήταν οἱ κατσαρίδες, ποὺ εἶχαν αὐξηθεῖ καταπληκτικὰ σὲ ἀριθμὸ καὶ μέγεθος, καὶ κατατρώγαν ζωντανοὺς τοὺς ἀνθρώπους ἀφήνοντας ἄσπρα καὶ γυαλιστερὰ μόνο τὰ κόκκαλά τους σὲ κλάσμα δευτερολέπτου. Τὸ ἐφιαλτικὸ ὅραμα τοῦ σεναριογράφου καὶ σκηνοθέτη μοῦ εἶχε φανεῖ πολὺ πιθανό, ἀλλὰ μολοντοῦτο ἀ(δια)νόητο γιὰ τὴν ἀείφατη ἰδέα τοῦ ἀνθρωπίνου ὀρθοῦ λόγου καὶ κοινῆς λογικῆς. Πέφτοντας στὸ κρεββάτι νὰ κοιμηθῶ, καὶ λίγο πρὶν μὲ πάρει ὁ ὕπνος στὴν βελουδένια στοιχειωμένη ἀγκαλιά του, ἔκανα τὶς ἀκόλουθες σκέψεις κοιτώντας τὸ ταβάνι, πού, ὅπως ὁ οὐρανὸς στοὺς ἀρχαίους Γαλάτες, φοβό- μουνα ὅτι θὰ μοῦ πέσει στὸ κεφάλι: Οἱ δεινόσαυροι ἐξηφανίσθησαν ἀπὸ προσώπου γῆς παρ᾽ ὅλη τὴ δύνα- μή τους, γιατὶ ὁ ἐγκέφαλός τους ἦταν πολὺ μικρὸς σὲ σχέση μὲ τὸ τερά- στιο σῶμα τους. Σήμερα ἡ Δύναμη καὶ τὸ Χρῆμα, ποὺ ἡμιθεοποίησε ὁ ἄν- θρωπος, ὑπερανάπτυξαν τὴν “Ύλη καὶ ἀλλοτρίωσαν καὶ ἀλλοίωσαν τὸ μυαλὸ καὶ τὴν ψυχή του, πληγώνοντας κι ἀρρωσταίνοντάς τα συνάμα. Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὅλοι οἱ μεγάλοι ἐξουσιαστὲς διεγνώσθησαν ἀπὸ τὴν ἰατρικὴ ὡς ψυχοπαθεῖς. Εὐχῆς ἔργον θὰ ἦταν μὲ τὰ σημερινὰ ἀπάνθρωπα δεδομένα, νὰ βρεθεῖ ἕνας παγκόσμιος ὀργανισμός, ἕνας ὑπερφορέας, ὁ ὅ- ποῖος θὰ ἔχει τὴν ἰσχὺ νὰ ἀπαγορεύει τοὺς πολέμους. Νὰ ὑπάρξει ἄλλη λύ- ση διακανονισμοῦ τῶν διακρατικῶν διαφορῶν. Ποιά θὰ εἶναι αὐτή, ἂς τὸ βρεῖ μιὰ κορυφαία εὐφυΐα, ἕνας ξεχωριστὸς ἔλλογος νοῦς, ὅπως οἱ ἀρχαῖοι νομοθέτες. Πάντως ἂν ἤμουν κυρίαρχος, θὰ ἐπέβαλα, ὁ μόνος πόλεμος ποὺ θὰ ἐπιτρέπεται στὸ ἑξῆς, νὰ εἶναι, τὸ πολὺ-πολύ, ὁ πετροπόλεμος! Ὄθων Μ. Δέφνερ