ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «Δ» ᾿Απὸ τὴ στιγμὴ ποὺ μὲ κάλεσε ὁ συμβο- λαιογράφος, ὁ ἀξιοσέβαστος Κ.Π., ἄρχισε νὰ μὲ κυριεύει μιὰ ἀτμόσφαιρα ἐπιβλητικό- τητας καὶ περισπούδαστου κύρους, μιὰ ἀ- χλὺς ἐπισημότητας, ποὺ κορυφώθηκε ὅταν, μπαίνοντας στὸ γραφεῖο του, τὰ ρουθούνια μου τ᾿ ἁπάλυνε ἐκείνη ἡ μυρουδιὰ τῶν ἀ- ντικῶν, τῶν παλιῶν ἔπιπλων τῆς καρυδιᾶς, πού πρὶν προλάβει νὰ γεράσει τὴν κομμά- τιασαν, τὴν πρεσσάρισαν καὶ τὴ στήσανε σὰν ἕνα σπαστικὸ βρυκόλακα, ἀνήμπορο, ἐ- ξυπηρετικό, πάντα ὑποταγμένο καὶ μὲ γυρ- τὸ κεφάλι, πού᾽ γινε στὸ τέλος πλάκα ἀπὸ τὰ χρόνια. 'Ο συμβολαιογράφος, ὁ ἐπιφανέστατος Κ.Π., πέταξε στὸ τεράστιο του γραφεῖο τὸ φάκελλο ποὺ τοῦ᾽ χε φέρει ἡ δακτυλογρά- φος τοὺ κι ἀκούμπησε καὶ τοὺς ἀγκῶνες του ἐπάνω, λὲς κι ἤθελε νὰ ἐκμεταλλευτεῖ ὅ- σο μποροῦσε περισσότερο τ᾽ ἀνοικονόμη- το πλάτος αὐτῆς τῆς λείας, καλογυαλισμέ- νης καρυδιᾶς, ποὺ τὸν ὑπονόμευε τόσα χρό- νια. Μὲ κύτταζε πάνω ἀπ᾽ τὰ µισά, πρεσβυ- ωπικὰ γυαλιά του, κι ἐν ὅσῳ οἱ ματιές μας συναντιώντουσαν, μονάχα γιὰ ἕνα πρᾶγμα ἤμουν ἀπόλυτα σίγουρος: πὼς ἦταν ἀδύνα- το νὰ μαντέψει τὴ σκέψη μου ἐκείνης τῆς στιγμῆς, ποὺ μείωνε σημαντικὰ τὸ κῦρος του καὶ ποὺ δὲν ἦταν ἄλλη ἀπὸ τὴν ἀκό- λουθη: «Γιὰ νὰ γίνεις συμβολαιογράφος, πρέπει νά᾿χεις βγάλει τὴ Νομική. “Ωραῖα, ἂν βγάζοντας τὴ Νομικὴ καταπιαστεῖς μὲ τὴ δικηγορία, ὑπάρχει πιθανότητα κάπως ν᾽ ἀκουστεῖς, μά... συμβολαιογράφο, μέγα καὶ τρανό, ἔχει ἀκούσει κανεὶς ποτέ; "Οχι, γιατί αὐτὸ τὸ ἐπάγγελμα μοιάζει λίγο σὰν τὴν καταστιχογράφηση». Κι ἀμέσως ἴσιωσα τὴν καμπουριασµένη μου ράχη καὶ ἀτένισα αὐτὴν τὴν ἐκπροσώ- πηση τῆς ἄκρας ἐπισημότητας σὰν ἴσος πρὸς ἴσον. Ὁ ἐντιμότατος Κ.Π. μοῦ ἀνταπέδωσε τὸ βλέμμα, πασπαλίζοντάς το μὲ ἀρκετὴ δόση ἀπορίας γι᾿ αὐτὴν τὴν ἀπροσδόκητη ἄντε- πίθεσή μου, καὶ ἄρχισε ἀμέσως, σὰν ἕνα εἶδος ἀπολογίας, νὰ μοῦ διαβάζει ἕνα ἔγ- γραφο, ποὺ δὲν ἦταν ἄλλο ἀπὸ τὴ διαθήκη ΠΑΥΛΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ ᾿Αλληλοκατασκόπευση ἑνός πάμφτωχου γερούλη ποὺ πέθανε μόνος κι ἐγκαταλειμμένος στὸ νοικιασµένο κα- µαράκι τῆς αὐλῆς τοῦ τριόροφου, ἐτοιμόρ- ροπου σπιτιοῦ, ὅπου στεγαζόταν καὶ ἡ τα- πεινὴ ἀφεντιά µου καὶ ποὺ ἔλεγε, αὐτὴ ἡ διαθήκη τοῦ ταλαίπωρου, πὼς μοῦ ἄφηνε τ᾽ ὁλοστρόγγυλο ποσὸ τῶν ἑξακοσίων ἕ- κατομμυρίων, ποὺ ἦσαν κατατεθειµένα στὴν τάδε Τράπεζα --καὶ ὁ συμβολαιογρά- φος, ὁ καθ᾽ ὅλα ἀξιοσέβαστος Κ.Π., μοῦ ᾱ- νέµισε ἀπὸ μακρυὰ ἕνα μπλὲ βιβλιαράκι, λὲς καὶ ἦταν δυνατὸν ποτὲ νὰ μπορέσω ἐγὼ νὰ διακρίνω, ἀπὸ μιὰ τέτοια ἀπόσταση, τὸν ἀριθμὸ ἕξι μὲ τὴ συµπαθέστατη τοὺ ἀκο- µπανία, ἐκεῖνα τὰ ὁλοστρόγγυλα ὀχτὼ μη- δενικά. «Μὰ ὁ γερο-Μιαούλης», ἄρχισα νὰ λέω ἐγὼ ἐννοώντας πάντα αὐτὸν τὸν ρακένδυτο γέρο, ποὺ τὸν βγάλαμε ἔτσι ἐπειδὴ ἡ δια- μαρτυρία του γιὰ τὴν θεονηστικοµάρα του ἔμοιαζε σὰν τὸ νιαούρισµα τῶν ψωραλέων ψοφογάτων, «ὁ γερο-Μιαούλης δὲν εἶχε νὰ πληρώσει οὔτε γιὰ τὸ ρεῦμα, οὔτε γιὰ νερό. Δὲν εἶχε φῶς, πλενόταν στὴ βρύση τῆς αὖὐ- λῆς κι ἐρχόταν σὲ μᾶς πρωί, μεσημέρι, βρά- δυ, γιὰ ἕνα πιάτο φακὲς --- καλά, γιὰ λίγο γάλα, τὸ πρωΐ». "Ο ἐπιφανέστατος κ. Π. ἀνασήκωσε τὰ βοστρυχώδη, κατάµαυρα, πυκνά του φρύ- δια, πού΄᾽ µοιαζαν σὰν καμπυλωμένα κερα- µίδια στέγης καὶ ποὺ φαίνονταν ἔτσι πῶς ἐ- πισφράγιζαν μιὰ ἐτυμηγορία ποὺ δὲν ἔπι- δεχόταν τὴν παραμικρότερη κὰν ἀμφισβή- τηση. Στὸ δρόµο, στὸ σπίτι, στὸ γραφεῖο, στὸ κρεββάτι, ἀναμάσαγα συνέχεια τὰ λόγια τὰ ἐπίσημα, τὰ δηµόσια, αὐτοῦ τοῦ τραντα- χτοῦ συμβολαιογράφου, τοῦ κ. Π., ποὺ μ᾽ ἔ- καναν ἐπιτέλους ὄχι ἁπλῶς πλούσιο ἀλλὰ ζάμπλουτο, τσιµπώντας κάθε τόσο τὸ µπρά- τσο µου, νὰ δῶ ἂν εἶμαι ξύπνιος, ἂν δὲν μοῦ παίζουνε κανένα κακόγουστο παιχνίδι οἱ συμβολαιογράφοι καὶ οἱ κυρ-Μιαούληδες ὅλου τοῦ κόσμου. «Μὰ πῶς ἦταν δυνατό; Αὐτὸς δανειζό- ταν συνεχῶς ἀπὸ ἐμᾶς, ἀπὸ ἐμᾶς ποὺ δανει- ζόμασταν διαρκῶς, ἀπὸ ποῦ ἀλλοῦ παρὰ ἀ- πὸ τὴν ἴδια τὴν ᾿Εφορία, ἀναβάλλοντας