Τὰ δερμάτινα μπουφὰν καὶ οἱ εὐνοῦχοι Σκέφτηκε ἆραγε κανείς, πόσο ἀξίζει ἡ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια τῶν Νεοελλή- νων; Κάτι λιγότερο ἀπὸ τὸ ἥμισυ τῆς ἀξίας ἑνὸς δερµάτινου μπουφάν, ἢ τὸ πολἌὺ-πολὺ ἰσοῦται μὲ τὸ ἀντίτιμο τοῦ χαλιοῦ ποὺ ἀγοράζεται «ΚΟΨΟΧΡΟ- γιὰ» ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Τέτοια ξεφτίλα, δηλαδή. Καὶ τρέχουν στὰ μογγόλικα γκαρντάσια µας οἱ καλοί µας συμπατριώτες καὶ ἀφήνουν τὸ ὡραῖο τους συνάλλαγμα. Κι οἱ Τοῦρκοι, ὅπως πάντα φιλόφρονες, τοὺς ξε- παραδιάζουν καὶ πότε-πότε ἀνατινάζουν τὸ ξενοδοχεῖο ποὺ διαμένουν ἢ πυρπολοῦν κανένα πούλμαν μὲ τοὺς ἐπιβάτες του. Τώρα, βέβαια, θὰ μοῦ πῇ κάποιος: σιγὰ μὴ στάξῃ ἡ οὐρὰ τοῦ γαϊδάρου! ᾿Εδῶ σφάξανε τοὺς ᾿Αρμέ- νηδες, ξεκλήρησαν τοὺς Πόντιους, σβήσανε ἀπὸ τὸν χάρτη τὸν Μικρασια- τικὸ ᾿Ελληνισμὸ καὶ κόντεψαν νὰ καταλάβουν ὅλη τὴν Κύπρο" στὸ πούλ- μαν θὰ κομπλάρουνε; Φυσικὰ ὄχι. Ὅμως, γιὰ νὰ ποῦμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκιο, δὲν φταῖνε μόνον οἱ Τοῦρκοι. Εἶναι γνωστή, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, ἡ ἐκτίμηση ποὺ τρέφουν οἱ γείτο- νές μας γιά τὸν σβέρκο μας. Γι᾿ αὐτὸ κι ὅλο τροχᾶνε τὸ γιαταγάνι τους προσμένοντας τὸ «πράσινο φῶς» ἀπὸ τὴν «Δύναμη». ᾿Εμᾶς, ὅμως, δὲν μᾶς τρομάζει τίποτε! Τί ἀπειλὲς κατὰ τῶν νησιῶν, καὶ τί παραβιάσεις τοῦ ΕΙΚ καὶ τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων. Τὸ μόνο ποὺ καταλαβαίνουμε εἶναι τὰ φτηνὰ δερμάτινα καὶ ὁ μισοτιμῆς χρυσός: ἄντε καὶ κανένα χασισάκι Προυσσαλί- δικο μυρωδᾶτο. Τρυφηλοί, χωρὶς τσίπα, καὶ παρακμίες, καταντήσαμε ἐθνι- κῶς χειρότεροι κι᾿ ἀπ᾿ τοὺς εὐνούχους τῶν πάλαι ποτὲ χαρεμιῶν. Καὶ μέσα σ᾽ ὅλα αὐτὰ βγῆκε καὶ ὁ κύριος Μίκης Θεοδωράκης νὰ κάνῃ δηλώσεις περὶ «συνομοσπονδίας μεταξὺ "Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας». Κύριε Θεοδωράκη μου, ὑπάρχουν πολλῶν εἰδῶν βίτσια, ἀλλὰ σὲ τέτοιο μαζοχι- σμὸ δύσκολα θὰ βρεῖτε συμπαραστάτη! Εἶναι φανερό, ὅτι ἔχετε ἔλθει ἀπὸ ἄλλο πλανήτη, καθὼς δὲν ἔχετε πληροφορηθῆ τίποτε γιὰ τοὺς ἀγνοούμε- νους τοῦ Κυπριακοῦ, τὶς καθημερινὲς ἀμφισβητήσεις τῶν ὁρίων μας καὶ τὰ ὅσα διαδραματίζονται κάθε μέρα στὴν γείτονα εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν μειο- νοτήτων τῶν Κούρδων. ᾿Αλλὰ ἄντε, πὲς ὅτι ἔγινε! Δηλαδή, τί νομίζεις ὅτι θὰ συμβῆ; ᾿Απλᾶ οἱ Τούρκοι θὰ βάλουν τὸν πληθυσμιακό τοὺς ὄγκο καὶ τὴν κακομοιριά τοὺς γὰ μᾶς πνίξουν καὶ μεῖς θὰ βάλουμε τὴν ἱστορία μας, τὴν Εὐρωπαϊκή μας ταυτότητα καὶ τὸ κεφάλι μας στὸν τορβᾶ. Γιατὶ παρᾶς γιόκ. ἴΑσε ποὺ μὲ αὐτὴ τὴν «συνομοσπονδία», ἐκτὸς τοῦ ὅτι τοὺς δίνουμε συγχωροχάρτι γιὰ ὅσα διέπραξαν εἰς βάρος τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ, κινδυνεύουμε νὰ γίνουμε συ- νεργοὶ σὲ ἐνδεχόμενα νέα τοὺς ἐγκλήματα ἐναντίον τῶν ἐθνικῶν, πολιτι- κῶν καὶ πολιτιστικῶν μειονοτήτων. ᾿Αλλά, ἀγαπητέ µου Μίκη, τί διάολο μυῖγα σὲ τσίµπησε καὶ μᾶς σερβί- ρεις ξαναζεσταμένο φαγητό! Γιατὶ αὐτὸ τὸ σενάριο ποὺ εὐαγγελίζεσαι τὸ προωθοῦσαν μὲ ἐπιμονὴ κάποιοι κύκλοι τοῦ Λονδίνου εἴτε στὰ πρῶτα χρό- για τῆς βασιλείας τοῦ Γεωργίου Α΄, εἴτε ἀργότερα" κάπου ἐκεῖ στὸν Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Γι᾿ αὐτό καὶ τὸ εὔλογο ἐρώτημα ἀναβλύζει ἀβίαστα: Ποιανοῦ παιγνίδι παίζετε, ἐν ἀγνοίᾳ σας προφανῶς, κύριε Μίκη Θεοδωρά- κη; ( Γιῶργος Πετρόπουλος