ΕΘΝΙΚΑ Ἕλληνες καὶ ᾿Ελληνοειδῆ Πέρασε ἀλήθεια πολὺς καιρὸς ἀπὸ τότε ποὺ κατοικήθηκε ὁ χῶρος τῆς σημερινῆς "Ελλάδας. Αἰῶνες ὁ ἕνας πίσω ἀπὸ τὸν ἄλλο καὶ ἄνθρωποι μαζί, ἁπλοῖ συνοδοὶ τοῦ χρόνου καὶ τοῦ τόπου, ποὺ θυμίζουν τὰ μικρὰ ψάρια ποὺ ζοῦν παρασιτικά, ἀκολουθῶντας τὸν καρχαρία γιὰ νὰ τραφοῦν κι αὐτὰ λει- τουργῶντας σὰν ὀδοντογλυφίδες καθαρίζοντας τὰ ὑπολείμματα τῆς τροφῆς ποὺ μένουν ἀνάμεσα στὰ δόντια του. ᾿Ανθρώπινες ὀδοντογλυφίδες λοιπὸν ἔχουμε καταντήσει νὰ εἴμαστε. Ἕ- νας συρφετὸς ἀπὸ παράσιτα, συνοδοὶ τοῦ αἰώνιου χρόνου καὶ τοῦ αἰώνιου ὀνόματος. Αὐτοαποκαλούμαστε ἕλληνες, ἀλλὰ τελικὰ εἴμαστε μόνο λαὸς ποὺ ζῆ εἰς βάρος ἑνὸς ὀνόματος. Πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε οἱ συνεχιστές, ξεχνῶντας ὅτι κυττῶντας πίσω μας στὴν οὐρὰ δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι τελευ- ταῖοι. Καταντήσαμε οἱ οὐραγοί, ἐμεῖς, ποὺ κάποτε εἴμασταν οἵ ταγοί... Χαιρόμαστε νὰ ἀκοῦμε γιὰ τὰ κατορθώματα τῶν κατ᾽ ὄνομα δυστυχῶς προγόνων μας, φουσκώνοντας χωρὶς ντροπὴ τὰ ἄδεια πιὰ στήθια μας ἀπὸ βαρβαρικὴ χαρά, καπηλευόμενοι ἕναν πολιτισμὸ ποὺ δυστυχῶς μέσα ἀπὸ τὶς καθημερινές μας πρακτικὲς φαντάζει τόσο μακρυνός. Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ πουληθοῦμε στὸν πρῶτο εὐρωπαῖο τυχόντα, ποὺ θὰ ἐκθειάσει τὰ κατορ- θώματα τῶν «προγόνων» μας, παραμένοντας στὸ σκοτάδι κατὰ τὰ ἄλλα ἀ- νυποψίαστοι νεοέλληνες βαρβαρίσκοι. ᾿Ελληνοειδῆ μαθημένα νὰ ζοῦν στὸν αἰώνιο λήθαργο τῆς κολακείας. Πιστέψαμε, ὅτι εἶχαν δίκιο οἱ ξένοι. Κυτταζόμασταν στὸν καθρέφτη καὶ ἀναρωτιόμασταν, ἐὰν κάτω ἀπὸ τὶς φουστανέλλες, τὰ τσαρούχια καὶ τὰ φέσια κρύβονταν τὰ καθαρὰ γυμνὰ κορμιὰ τῶν ᾿Αθηναίων καὶ Σπαρτιατῶν ἐφήβων. ἪΗ κούφια ματαιοδοξία μας μᾶς ἔκανε νὰ βλέπουμε τὸν καραγκιόζη-μαραθωνομάχο. Καὶ μέσα ἀπὸ τὸν ροῦ τῶν γεγονότων στὸν πόλεμο τῆς φθορᾶς νικητὴς βγῆκε τὸ ἑλληνο- ειδές. Κυρίαρχος πιὰ μεταμορφώθηκε ἀνάλογα μὲ τὶς συνθῆκες, προσαρμό- στηκε στὶς ἀνάγκες τῆς ἐποχῆς, καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα, ἐπέζησε. Ἴσως καμμιὰ φορά ὁ ἔντιμος θάνατος εἶναι προτιμότερος ἀπὸ τὴν ἀτιμωτικὴ συνθηκολόγηση. Στὰ πρῶτα χριστιανικᾶ χρόνια, ὅταν ὁ ᾿Ελληνισμὸς ἔπνεε τὰ λοίσθια ἔ- χοντας χάσει τὸν πόλεμο ποὺ πολέμησε ἔντιμα καὶ μὲ ἀξιοπρέπεια, οἱ κα- ταστροφεῖς του δὲν τὸν ἄφησαν νὰ πεθάνει. Τοῦ ἔδωσαν ψεύτικες ἐλπίδες να πιστέψει, τοῦ μίλησαν γιὰ ἀναβίωση καὶ εὐημερία, τὸν σήκωσαν σιγὰ- σιγὰ στὰ πόδια του, ἕναν νεκροζώντανο πολιτισμό, ἕνα χαμαιλεοντικὸ κα- τασκεύασμα, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ποὺ τὸν γκρέμισαν. Ἔτσι εἶχαν καὶ τὸν πλήρη ἔλεγχο καὶ τὴν κηδεμονία τῶν ᾿ Ελλήνων. Πίστεψαν, ὅτι ἡ δική τους ἐξου- σία θὰ μποροῦσε νὰ διαβρώσει τοὺς πραγματικοὺς Ἕλληνες. Ὅμως γελάστηκαν. Κάποιος ποὺ ἔχει μάθει νὰ μὴν προδίδει τὰ ἰδανικά του καὶ νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἰδέα τοῦ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ, κάποιος ποὺ οἱ πρόγονοί του πέθαναν στὶς Θερμοπύλες καὶ στὸν Μαραθῶνα γιὰ νὰ σταμα- τήσουν τοὺς βαρβάρους τοῦ πνεύματος, δὲν συνθηκολογεῖ. Προτιμᾶ νὰ μείνει Ἓλληνας στὸν δικό του κόσμο, στὴν ἠθελημένη ἀπομόνωση καὶ στὸ πνευματικὸ ἀδιέξοδο ποὺ τὸν ὁδηγεῖ ἡ ἀντίληψή του γιὰ ὁρισμένες ἱε- ρὲς ἀξίες καὶ προπάντων στὸν σεβασμὸ ποὺ κλείνει μέσα του αὐτὴ ἡ λέξη, παρὰ νὰ ἕρπει ἀνάμεσα στὰ διάφορα ἑλληνοειδῆ ὀσμιζόμενος τὴν δυσωδία τῆς ντροπῆς ποὺ θὰ ἀναδίδεται γιὰ πάντα ἀπὸ τοὺς τάφους τους. Γιατὶ ὁ θάνατος δὲν εἶναι τὸ πᾶν. ᾿Απλᾶ κάτι τὸ στιγμιαῖο. ᾿Η ντροπὴ ποὺ στιγματίζει τὶς ἀνθρώπινες πράξεις ὅμως εἶναι αἰώνια. Νέμεσις