Ἡ ΙΟ ΛΡΟΝΟΙΓΡΙΦΗΜΙ ἃμ Ἔξω οἱ βραχονησίδες Πῆγα, ἕνα φθινοπωριάτικο βραδυνὸ μὲ τὸν πρώην συμμαθητή µου Πέτρο στὸ παλιὸ σχολεῖο μας, γιὰ μιὰ θεατρικὴ παράσταση ποὺ εἶχε ἐ- κεῖ. ᾿Επειδὴ τὸ κλῖμα τῆς "Ελλάδος ἀπὸ εὔκρατο ποὺ ἦταν στὴν ᾿Αρ- χαιότητα ἔχει γίνει ἡμιτροπικὸ (πολὺ ζεστὸ τὸ καλοκαίρι --- πολὺ κρύο τὸ χειμῶνα), ἡ ἄνοιξη καὶ τὸ φθινόπωρο ἔχουν καταργηθεῖ, καὶ ἔτσι ἐ- κεῖνο τὸ βράδυ ἦταν ἀκόμα καλοκαιρινό. Θαυμάζαμε τὴν πλησιφαῆ σε- λήνη νὰ ἐπιχρίει ὁλάσημους τοὺς πέτρινους τοίχους τοῦ παλιοῦ μας σχολείου, πνιγμένους στὴν ἐρωτικὴ ἀγκαλιὰ τῶν δέντρων καὶ τῶν θά- µνων ποὺ θυμόμαστε λεπτομερῶς ἀπὸ τὰ παιδικά µας χρόνια, κι ἐναβρυ- νόμαστε γιὰ τὴν ἐντελῆ παιδεία ποὺ μᾶς εἶχε δώσει τότε τὸ σχολεῖο αὐ- τό, πληρέστερη ἴσως κι ἀπὸ σημερινὸ ἑλληνικὸ πανεπιστήμιο... «Παλιὲς ἀναμνήσεις...» ἀνεφώνησα μαγεμένος ἐγώ. Καὶ ὁ Πέτρος ὅμως, ἂν καὶ τεχνοκράτης-οἰκονομολόγος, ἔμοιαζε σὰν ὑπνωτισμένος. ᾿Επειδὴ δὲν εἶχε πολὺ κόσμο στὸ θέατρο, ἡ παράσταση ἄργησε μισὴ ὥρα ν᾿ ἀρχίσει (τὰ συνηθισμένα ρωμέικά µας). Ἔτσι μείναμε ἀκόμα λί- γη ὥρα ἔξω μὲ τὸν Πέτρο στοὺς ἀχνεροὺς καὶ φεγγεροὺς κήπους τοῦ σχολείου μας, ἢ ἀναπολώντας τὸ παρελθὸν ποὺ ἔχει χαθεῖ ἢ συζητώντας γύρω ἀπὸ τὴ σύγχρνη ἐπικαιρότητα. ταν τότε, ποὺ ἡ κυβέρνηση εἶχε ἀνακοινώσει ἐπίσημα τὴν πρόθεσή της νὰ πουλήσει πολλὲς βραχονησί- δες σὲ ξένους καὶ ἰδιῶτες, μὲ πρόσχημα νὰ ἀμβλύνει τὴν δυσπραγία τοῦ Δημόσιου Ταμείου, προκαλώντας μ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο μιὰ σύσσωμη ἐπα- νάσταση τοῦ τύπου. «Ποιὰ εἶναι ἡ γνώμη σου γιὰ τὶς βραχονησίδες;» ρώτησα μὲ περιέρ- γεια τὸν Πέτρο, ποὺ ἦταν πάντα πιὸ ἐνημερωμένος͵ ἀπὸ μένα. «Πρόκειται γιὰ κολοσσιαία γκάφα ὁλκῆς», μοῦ ἀπάντησε μὲ τὸ γνω- στὸ ἐμφαντικὸ στύλ του. «Ἔτσι ποὺ πᾶμε, κάνουμε μιὰ γκάφα τὴ βδομά- δα». " «Γιατί;...»«“ξαναρώτησα ἐγώ. «Ἂν ἤθελαν νὰ ἀποκομίσουν λεφτά, ἔπρεπε νὰ πουλήσουν μερικὲς μόνο βραχονησίδες σὲ ἐπώνυμους κροίσους χωρὶς τυμπανοκρουσίες καὶ μαζικὰ μέτρα. Αὐτὸ θὰ ἀνέβαζε καὶ τὸ πρεστὶζ τῶν βραχονησίδων, ὅπως εἶχε γίνει στὸ παρελθὸν μὲ τὴν Σπετσοπούλα καὶ τὸν Σκορπιό. Ἤδη καὶ ὁ ᾿Ανιέλι εἶχε ἐκδηλώσει ἐπιθυμία νὰ ἀγοράσει μία. Ἔτσι ὅμως ποὺ τὸ μεθόδευσαν προκάλεσαν τὴν ἀγανάκτηση τοῦ κόσμου. Τὶς προάλλες μιὰ ἡμερήσια ἐφημερίδα εἶχε μιὰ γελοιογραφία ποὺ ἔδειχνε ἕναν ἀνατολίτη τύπο μὲ τουρμπάνι νὰ ρωτάει: “Πόσο πᾶνε οἱ δωδεκανησίδες ὠρέ;"» «Μήπως πρόκειται ὅμως ἐκ τοῦ πονηροῦ καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὰ λεφτά; Οἱ ἐφημερίδες ἔγραψαν, ὅτι ἀμέσως διάφορα ἑβραϊκῆς καταγωγῆς ἄτο- μα ἔδειξαν μεγάλο ἐνδιαφέρον νὰ ἀγοράσουν βραχονησίδες». «Μπορεῖ κι αὐτό. Καὶ νὰ δοῦμε κάποτε τὶς βραχονησίδες ἐξοπλισμέ- νες σὰν ἀστακούς. ᾿Αλλὰ ἐπειδὴ δὲν εἶμαι σατανιστής, θέλω νὰ πιστεύω μόνο ὅτι κάποιος πεφωτισμένος ἐγκέφαλος τοῦ ᾿Υπουργείου Οἰκονομι- κῶν εἶχε τὴ φαεινὴ ἰδέα, νά πουλήσει τὶς βραχονησίδες μὲ τὴ σέσουλα».