Ἢ ἑνότης τοῦ Ἔθνους ΙΟ Τ.Σ. Ἔλιοτ, ὁ διαπρεπὴς "Άγγλος ποιητὴς καὶ στοχαστής, ἀπευθυνό- μενος πρὸς τὸ Γερμανικὸν κοινὸν λίγο μετὰ τὸ τέλος τοῦ δευτέρου παγχο- σµίου πολέμου μὲ τρεῖς ὁμιλίες του, τὶς ὁποῖες μετέφρασε στὴν γλῶσσα µας καὶ ἐσχολίασεν ὁ χριτικὸς καὶ διευθυντὴς τοῦ περιοδικοῦ «Νέα ᾿Ἐ- στία» κ. Ε..Ν.Μόσχος, θέλοντας νὰ ἐξάρει τὴν ἑνότητα τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνάγκη διατηρήσεώς του, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων στοχαστικωὠτάτων σχἐψεών του, ὅπως π.χ. τὴν ἑνότητα, ποὺ δημιουργεῖ ὁ Χριστιανισμὸς εἰς τοὺς λαοὺς τῆς Εὐρώπης, τονίζει αὐτὰ ἀντιστοίχως, καὶ τὰ ἑξῆς ἀναφερόμενα εἰς τὴν ἰδιαιτερότητα ἑνὸς ἑκάστου λαοῦ: «Φυσικὰ τώρα ὑπάρχουν ἀνώτεροι πολιτισμοί, καὶ γενικὰ οἱ ἀνώτεροι πολιτισμοὶ διακρίνονται ἀπὸ τὸ ὅτι διαφοροποιοῦνται ὡς πρὸς τὴ λειτουργία τους ἔ- τσι, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ γίνεται λόγος γιὰ λιγότερο ἢ περισσότερο πολιτι- σμένα στρώματα τῆς κοινωνίας καὶ τελικὰ νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ μιλᾶ γιὰ ἐ- ξαιρετικῶς πολιτισμένα ἄτομα. Ο πολιτισμὸς ἑνὸς καλλιτέχνη ἢ ἑνὸς φι- λοσόφου διακρίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ ἑνὸς ἀνθρακωρύχου ἢ ἑνὸς ἐργάτη τῆς γῆς. Ο πολιτισμὸς ἑνὸς ποιητῇ θὰ διαφέρει ἀρκετὰ ἀπὸ τὸν πολιτισμὸ ἑνὸς πολιτικοῦ (ἔχει βέβαια ὑπ᾽ ὄψιν του ὁ Τ.Σ. "Ελλιοτ "Α}- γλον πολιτικόν). ᾿Αλλὰ σὲ μιὰ ὑγιῆ κοινωνία ὅλοι αὐτοὶ εἶναι μέρος ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ πολιτισμοῦ. Καὶ ὁ καλλιτέχνης καὶ ὁ ποιητὴς καὶ ὁ φιλόσο- φος καὶ ὁ πολιτικὸς καὶ ὁ ἐργάτης θὰ ἔχουν ἕναν κοινὸν πολιτισμό, ποὺ θὰ τὸν μοιράζονται μὲ ἄλλους ἀνθρώπους τοῦ αὐτοῦ ἐπαγγέλματος σὲ ἄλλες χῶρες. Τώρα γίνεται ὁλοφάνερο ὅτι ἑνότητα πολιτισμοῦ εἶναι αὐτό, ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὰ ἄτομα ἑνὸς λαοῦ, ποὺ ζοῦν μαζὶ καὶ μι- λοῦν τὴν ἴδια γλῶσσα. Γιατὶ τὸ νὰ μιλᾶς τὴν ἴδια γλῶσσα σημαίνει ὅτι σκέφτεσαι καὶ αἰσθάνεσαι καὶ συγκινεῖσαι κάπως διαφορετικά ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαούς, ποὺ μεταχειρίζονται μιὰ διαφορετικὴ γλῶσσα» (Ἡ ὑπογράμμιση δική μας). Αὐτή, λοιπόν, ἢ γλωσσικὴ ἑνότης, ποὺ εἶναι τὸ χυριώτερο χαρακτηρι- στικὸ συνολικῶς τῆς ἑνότητος τοῦ σημερινοῦ ᾿ Ελληνικοῦ λαοῦ, τοῦ σηµε- ρινοῦ ᾿Ελληνικοῦ "ἔθνους, καὶ ἡ ἀδιάκοπη καὶ ἀδιατάραχτη προέλευσή της ἀπὸ τὴν ἀρχαία "Ελληνικη γλῶσσα εἶναι ἡ πλέον τρανὴ ἀπόδειξη τοῦ ἑνιαίου τοῦ "ἔθνους μας. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ πλέον ἰσχυρὴ ἀπάντηση εἰς ὅ- σους σήμερα πειρῶνται νὰ ἀμφισβητήσουν τὴν συνολικὴν ἑνότητά μας. κ κ Εἶχα τὴν τύχην νὰ περιηγηθῶ ὡς ἁπλὸς πολίτης κατὰ τὸν μαχρὸν βίον µου ὅλην σχεδὸν τὴν σημερινὴν Ἑλλάδα. Καὶ ἀπὸ τὴν ἐσχατιὰν τῆς Πε- λοποννήσου ἕως τὰ ἀκραῖα πρὸς βορρᾶν σύνορά µας διεπίστωσα αὐτὴν τὴν ἑνότητα. ᾿Η "Ελληνική µας γλῶσσα Ἴταν καὶ εἶναι κυρίαρχος, ἔχει σχεδὸν μόνη εἰς πλήρη λειτουργίαν ἀχμαίαν τὴν ζωήν τῆς, ἀνταποκρίνεται μὲ θέρμην εἰς τὶς ἀνάγχκες συνεννοήσεως καὶ πνευματικῆς ἐπαφῆς ὅλων τῶν κατοίκων πόλεων καὶ ὑπαίθρου. Καὶ ἡ τυχὸν σπανιωτάτη παρουσία εἰς ἐ- λαχίστας περιπτώσεις κάποιας, ὅλως ἀσήμαντης ἀλλογλωσσίας, ἐχτὸς τοῦ ὅτι δὲν εἶναι ἀπόδειξη μὴ Ἑλληνικότητος, ἀλλὰ ὅλως συμπτωματικὴ πε- ρισσότερον ἐχδήλωση, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποτελέσει βάση κάποιων πλή- ρως ἀβασίμων ἐδαφικῶν καὶ ἁρπακτικῶν διεκδικήσεων.