ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

126ΙΟΥΝΙΟΣ 1992

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 7305 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
24 ἀπό 65
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Περί του "Υ" (Ύψιλον) — ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ, ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ
    ἀρχή: σελ. 7305 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 126
  2. Η Ελληνική υπάρχει 30-40.000 χρόνια. Οι Σλαβόφωνοι Σκοπιανοί είναι Έλληνες — ΠΟΥΛΙΑΝΟΣ, ΑΡΗΣ
    ἀρχή: σελ. 7305 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 126

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

ΑΡΗΣ ΠΟΥΔΙΑΝΟΣ Ἢ “Ἑλληνικὴ ὑπάρχει 30-40.000 χρόνια Οἱ Σλαβόφωνοι Σκοπιανοὶ εἶναι Ἕλληνες ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΥ Ἢ “Ελληνικὴ Γλῶσσα, σύµφωνα μὲ τὰ πορίσματα τῆς ᾿ Ανθρωπολογίας, ὑπάρ- χει «τουλάχιστον ἀπὸ τὴν "Ανω Παλαιολιθική, δηλ. πρὶν ἀπὸ 80-40.000 χρόνια καὶ ἀποτελεῖ τὴν ρίζα τῆς ''᾿Ινδοευρωπαϊκῆς” οἰκογένειας γλωσσῶν, διότι “᾿Ινδοευρω- παῦοὴ φυλή”, ὅπως τὴν ἐννοοῦν μερικοὶ ἀρχαιολόγοι καὶ φιλόλογοι, δὲν ὑπάρχει». Τὴν κατάθεσι αὐτή, ποὺ ἀνατρέπει τὰ αὐθαίρετα δόγματα ποὺ χατατρύχουν καὶ ἐ- κτρέπουν τὴν σύγχρονη ἐπιστήμη, κάνει ἕνας διαπρεπὴς καὶ σὲ παγκόσμια χλίµακα ἐγχυρότατος ἀνθρωπολόγος, ὁ κ. "Αρης Πουλιανός, στὴν παρακάτω συνέντευξη ποὺ παρεχώρησε στὸν «Δαυλό», δίδοντας στὴν δημοσιότητα γιὰ πρώτη φορὰ πορί- σµατα τῶν πολυετῶν ἐρευνῶν του. «Οἱ Σλαβόφωνοι τῶν Σκοπίων καὶ τοῦ Πιρὶν τῆς Βουλγαρίας εἶναι ἐκσλαβισθέντες Ἕλληνες» σύµφωνα μὲ τὰ ἀνθρωπολογικὰ δεδοµένα, «ἡ δὲ 'Ελληνωςὴ γλῶσσα ὁμιλεῖται στὴν "Ἠπειρο- Μακεδονία- Θράκη τοὐ- λάχιστον πρὶν ἀπὸ 5.000 χρόνια». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια, στηριζόµενη στὰ ΠΕΡΙ ΤΟΥ «» (Υ ψιλὸν) Ἢ κατεστηµένη ἀντίληψη ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ᾿ Επιστήμη εἶναι, ὅτι «τὸ ὕ ψιλὸν μὲ τὴ γραπτὴ μορφὴ } προέρχεται ἀπὸ τὸ ἕκτο γράμμα τοῦ Φοινικι- κοῦ ἀλφαβήτου, τοῦ να» (βλέπε «Λεξικὸν τῆς ᾿ Αρχαίας ᾿Ελληνικῆς 1 λώσ- σης» τοῦ ᾿Ἴω. Σταματάκου).. Στὴν ἕκτη θέση ὅμως τοῦ 'Ἑλληνικοῦ ἀλφαβή- του (Κορινθιακό, ᾿ Αττικό, Θηραϊκό, ᾿Ιωνικό, Χαλκιδικὸ κ.λπ.) ὑπάρχει τὸ δίγαμμα (ΕἸ). ᾿Αντίθετα τὸ ὄψιλόν (Υ) ὑπάρχει στὸ τελευταῖο τμῆμα τοῦ ἑλ- ληνικοῦ ἀλφαβήτου μετὰ τὸ ταῦ (Τ). Στὸ ταῦ, σημειωτέον, τελειώνει τὸ Βορειοσημιτικὸ ἣ ἀλλιῶς Φοινικικὸ ἀλφάβητο. Τ᾽ ψιλὸν δὲν ὑπάρχει σὲ κανένα ἀλφάβητο (σημιτυκὸ ἣ ὄχι), παρὰ µόνο στὴ Γραμμικὴ Β, ποὺ ἀνεγνώσθη, τῆς Μεσομινωϊκῆς περιόδου (1500 π.Χ. καὶ ἔπειτα) ὑπάρχουν τὰ σύμβολα μὲ9Ζώώ καὶ ὟὙ ἢ ν΄. Τὸ πρῶτο σύμβολο ἀποδίδει τὴν συλλαβή ἰ ---, τὸ δεύτερο τὴν συλλαβὴ - -πἰ καὶ τὸ τρίτο τὴν συλλαβὴ --πιὶ---- “Οπωσδήποτε χρήζει περαιτέρω μελέτης χαὶ ἐνδελεχοῦς ἔρευνας τὸ ζήτημα τῆς ἀχριβοῦς προέλευσης τοῦ... φοινικικοῦ ἀλφαβήτου ἀπὸ τὴν Γραμμικὴ Γραφὴ τῶν... Φιλισταίων, δηλ. τῶν Κρητῶν προσφύγων τῆς Παλαιστίνης. Πρῶτος ὁ ᾿Αρθοῦρος "Ἔβανς στὸ βιβλίο του “ϑογίρία Ἠίηποα” (Οχίοτγα 1909) ὑπεστήριξε σαφέστατα καὶ ὀρθότατα βασιζό- μενος στὴν ὁμοιότητα πολλῶν σημείων τῆς Γραμμικῆς Τραφῆς τῶν Κρητῶν ἡ
← καθαρισμένο κείμενο