-. ον. Σὲ ποιούς ἀνήκουν, -Ελληνισμὸς τῆς ᾿Ιωνίας. Πρόσφυγες τοῦ ᾿22. Ξερριζωμένοι γιὰ πάντα ἀπ᾽ τὶς προγονικές τους ἑστίες, ἀνήμποροι πλέον νὰ ἑαναγυρίσουν πίσω ὁριστικά. Καὶ ἐ- πισκέπτονται, ὅταν μποροῦν, οἱ λιγοστοὶ ὑπερήλικες, ποὺ ἀπέμειναν, τὴν γῆ τῆς ᾿Ιωνίας σ᾽ ἕνα ὕστατο γιὰ πολλοὺς ἀπ᾿ αὐτοὺς προσκύνημα, γιὰ ἕναν ὕστατο ᾱ- σπασμὸ καὶ ἀποχωρισμὸ τῶν πατρικῶν τους ἑστιῶν. Καὶ δακρύζουν βλέποντας κἄ- ποιους ἄλλους νὰ μένουν ἐκεῖ, ὅπου αὐτοὶ μεγάλωσαν, βλέποντας ξένους νὰ οἴκειο- ποιοῦνται τὶς δικές τους περιουσίες καὶ σπίτια. Τὸν µόχθο τόσων γενεῶν. Δακρύ- ζουν βλέποντας τοὺς δικούς µας ἱεροὺς ναοὺς τῆς Περγάμου, τῆς ᾿Εφέσου καὶ τό- σων ἄλλων ἑλληνικῶν πόλεων, νὰ ἀποτελοῦν σήµερα «τουρκική πολιτιστική κλη- ρονομιᾶ» καὶ νὰ ὑποβιβάζονται ἁπλὰ καὶ µόνο στὸ ἐπίπεδο τοῦ τουριστικοῦ ἀξιο- θεάτου. Καὶ κυλάει τὸ δάκρυ ἀργὰ στὰ αὐλάκια, ποὺ ὁ χρόνος ἔσκαψε στὰ σκληρὰ πρόσωπά τους. Καὶ τὸ βλέμμα ἁπλανές, καρφωμένο κάπου ἀνάμεσα στὸ χθὲς καὶ στὸ σήµερα. Στὸ ἐνδιάμεσο διάστηµα τῆς ντροπῆς. Χάθηκε πιὰ ἡ ἐλπίδα; Αὐτὸ τὸ δάκρυ θάναι ἄραγε καὶ τὸ τελευταῖο; ᾿Αθήνα. Χιλιόμετρα μακρυὰ ἀπ᾽ τὴν γῆ τῆς ᾿Ιωνίας. ᾿Ακρόπολη. Τὸ ξεπούλημα συνεχίζεται. Αὐτὴν τὴν φορὰ ἰδιοκτήτης τὸ «᾿Ελληνικὸ» κράτος. Τὸ οἰκόπεδο «Παρθενῶνας» ἐνοικιάζεται, δὲν πωλεῖται, γιατὶ ἔκρινε ὁ ἰδιοκτήτης, ὅτι ἡ ἐπιχεί- ρῆσις θὰ εἶναι πιὸ ἐπικερδής. Τὸ τυλίξαμε καὶ μὲ σχοινάκι γύρω-γύρω, ἕτοιμο καὶ γιὰ συσκευασία-δῶρο, ἐὰν στὸ μέλλον ἀποφασίσουμε νὰ τὸ πουλήσουμε. Μάλιστα τώρα τελευταῖα ὁ ἰδιοκτήτης κατάλαβε, ὅτι γρειάζονται καὶ μερικὲς μικροεπι- σκευές, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ γίνουμε ἀνταγωνιστικότεροι στὸ σύγχρονο µάρκε- τινγκ. Μπορεῖ βέβαια καὶ νὰ τὸν σοβαντίσουμε ἀκόμα - : τὸν ναὸ ποὺ βρίσκεται μέ- σα στὸ οἰκόπεδο- , ἂν τὸ μεγάλο ἀφεντικὸ διατάξει. Ἔτσι τὸ μεγάλο ἀφεντικὸ διέταξε καὶ ἀπαγορεύτηκε ἡ δωρεὰν εἴσοδος ΄Ελλή- νων στοὺς ἀρχαιολογικοὺς γώρους. Μάλιστα. ᾿Αρχαιολογικὸς χῶρος ὁ ναὸς τῆς Πολιάδος ᾿Αθηνᾶς, τὸ ἴδιο τῆς ᾿Αθηνᾶς Νίκης, τὸ ᾿Ερέχθειον καὶ τὸ ἱερὸ τῆς ᾿Αρτέμιδος. ᾿Αρχαιολογικοὶ χῶροι ὅλοι οἱ ἱεροὶ ναοὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, οὗ ἱεροὶ ναοὶ τῶν "Ἑλλήνων, πού, ἀφοῦ τοὺς κατέσκαψαν καὶ τοὺς ἐξαφάνισαν ἀπὸ προσώπου γῆς τοὺς περισσότερους, φοβούμενοι τώρα ἀκόμα καὶ τὰ ἐρείπιά τους τοὺς ὑποβιβάζουν στὴν κατηγορία τῶν «ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων» καὶ «χώρων». Τόσο μίσος ἀλήθεια; Τόσος φόβος λοιπόν; Ἢ ἀδιαντροπιὰ καὶ ὑποκρισία; Ὅλα μαζὶ συμπληρώνουν τὸ πὰζλ τῶν 60 χρόνων ποὺ ὀνομάζεται «Νεοελληνικὸ Κρά- τος». Καὶ εἶναι πράγματι μιὰ θλιβερὴ κατάντια, ἕνας πραγματικὸς ξεπεσµός, ἱεροὶ χῶροι, ὅπου μέσα τους γαλουχήθηκαν γενιὲς καὶ γενιὲς ᾿Ελλήνων, ἱεροὶ χῶροι, ὅ- που μέσα τους βαπτίστηκαν ἀνθρώπινες συνειδήσεις στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας, τῆς δικαιοσύνης καὶ ὅλων τῶν ἀρετῶν ποὺ χαρακτηρίζουν τὸν ᾿Ελληνικὸ πολιτισμό, νὰ προσφέρονται σήμερα ὡς τουριστικὸ ἀξιοθέατο ἐφάμιλλο τῆς γιορτῆς τοῦ κρα- σιοῦ καὶ τῆς πλαζ τοῦ Ε.Ο.Τ. στὴν Βουλιαγμένη. "Ετσι κατάντησαν οἱ ναοί μας, ὥ- στε ὁ κάθε ἀδαῆς πληρώνοντας τὸ ἀντίτιμο ἑνὸς εἰσιτηρίου νὰ μπορεῖ νὰ ἀσελγεῖ εἰς βάρος μιᾶς θρησκείας, μιᾶς φιλοσοφίας, μιᾶς ἰδέας στοὺς ἱεροὺς βωμοὺς καὶ χώρους, ὅπου αὐτὴ ἀναπτύχθηκε καὶ μεγαλούργησε. Ὄχι ἄλλο πιά. Φτάνει τὸ ξεπούλημα τῶν ἰδανικῶν µας. ᾿“Υπάρχει καὶ ντροπή. Γιατὶ εἶναι ντροπή, οἱ ἱεροί μας ναοὶ νὰ γίνονται προϊόντα ἐκπορνεύσεως. Εἶναι ντροπή, νὰ ἐκδίδονται ἐπὶ γρήμασι οἱ ἱερὲς ἑστίες τῶν ᾿Ελλήνων. Εἶναι ντροπή, καὶ χαρακτηρίζει ἀνάλογα αὐτοὺς ποὺ τὸ προκάλεσαν, νὰ ἔχουν καταστήσει τὰ ἴε- ρὰ τῶν ᾿Ελλήνων χαμαιτυπεῖα, ἀλόγιστη θυσία στὸν βωμὸ τῶν προσωπικῶν συμ- ------ -