᾿ Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Β. ΛΑΖΑΝΑΣ, Τὰ ἀρχαῖα "Ελληνικά ἐπιδεικτικὰ ᾿Επιγράμματα Μετὰ ἀπὸ τὰ ᾿Ερωτικᾶ καὶ τὰ ᾿Επιτύμβια ᾿Επιγράμματα ὁ Βασ. Ι. Λαζανᾶς προσφέρει στοὺς “Ἕλληνες ἀναγνῶστες Τὰ ᾿Αρχαῖα ᾿Ελληνικὰ ᾿Επιδεικτικὰ ᾿Επιγράμματα, ὑποσχό- μενος νὰ μᾶς παραδώση σύντομα καὶ τὰ ὑπόλοιπα [2 βιβλία τῆς ΄Ελληνικῆς ἢ Παλατινῆς ᾿Ανθολογίας, ποὺ γιὰ πολλοὺς αἰῶνες στερηθήκαμε. κ Χ Ἢ ᾽Ελληνικὴ ἢ Παλατινή ᾿Ανθολογία ἀποτελεῖ τὴ μοναδικὴ πλήρη συλλογὴ τῶν ἀρ- χαίων ἐπιγραμμάτων. Τὴν κατήρτισε ὁ πρωθιερέας τῶν ἀνακτόρων τῆς Βυζαντινῆς Αὐτο- κρατορίας Κωνσταντῖνος Κεφαλᾶς ἐπὶ τῇ βάσει τῶν προγενεστέρων ἀνθολογιῶν, ὅπως ὁ Στέφανος τοῦ Μελεάγρου, ὁ Στέφανος τοῦ Φιλίππου τοῦ Θεσσαλονικέως, ὁ Κύκλος τοῦ ᾿Αγαθία τοῦ Σχολαστικοῦ κ.λπ. 'Η συλλογὴ αὐτὴ ἐθεωρεῖτο χαμένη ἕως τὸ Ι606, ὅταν ὁ Γάλλος φιλόλογος (ΟἸδιιάς Φαμπιαίΐσε ἀνακάλυψε ἕνα ἀντίγραφό της στὴ βιβλιοθήκη τῆς Χαϊδελβέργης, πρωτεύουσας τῆς μικρῆς γερμανικῆς ἡγεμονίας τοῦ Παλατινάτου, ἐξ οὐ βεβαίως καὶ τὸ δεύτερο --- ἀλλὰ καὶ πιὸ γνωστὸ -- ὄνομα τῆς ᾿ Ανθολογίας αὐτῆς. κ ᾱ Ἀ «Αν ὅλα τὰ εἴδη τοῦ ποιητικοῦ λόγου γεννήθηκαν, κατ᾽ ἐξοχήν, στὴν ἀρχαία ᾿Ελλά- δα» φυσικὸ ἦταν νὰ γεννηθῆ καὶ τὸ ἐπίγραμμα. Καὶ τοῦτο. διότι τὸ ἐπίγραμμα εἶναι ἐκεῖ- νο, ἀκριβῶς, τὸ φιλολογικὸ εἶδος, πού, κατ᾽ ἐξοχήν, περικλείει τὴν πεμπτουσία τοῦ ἀρ- χαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος», παρατηρεῖ πολὺ εὔστοχα στὴν εἰσαγωγή του ὁ συγγραφεύς; καὶ ὁ Ρ. Βουτρεί συμπληρώνει: «Ἂν ἡ λαμπρότητα καὶ ἡ λιτότητα χαρακτηρίζουν γενικὰ Μετέωρη ἡ ᾿Ελλὰς µέσα στὴν ΕΟΚ ΄Ο δρόμος τῆς πολιτικῆς ἑνοποίησης τῆς ΕΟΚ περνᾶ µέσα ἀπὸ τὴν περιβόητη «σύγκλιση» τῶν οἰκονομιῶν τῶν μελῶν, σύγκλιση ποὺ συνιστᾶ «ἀξονικὸ ὅρο» καὶ βασικὴ προὐπόθεση, διότι εἶναι αὐτονόητο ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ συμπορευθοῦν πολιτικῶς τὰ κράτη-μέλη τρέχοντας μὲ διαφορετικὲς οἰκονομικὲς ταχύτητες. Καὶ ἕ- χει προσδιοριστεῖ, ὅτι ἡ ἐν λόγω σύγκλισις ὑλοποιεῖται µέσα ἀπὸ δύο ἀπολύτως συγκεκριµένα οἰκονομικᾶὰ μεγέθη: Τὸ πρῶτο: ὁ πληθωρισμὸς σὲ κάθε κράτος-μέλος τὸ 1993 πρέπει νὰ εἶναι µονοψήφιος ἀριθμός" καὶ τὸ δεύτερο: τὸ [996 τὸ ἔλλειμμα τοῦ Δημοσίου Τομέως κάθε μέλους ὀφείλει νὰ βρίσκεται στὸ ὕψος τοῦ μέσου ὅρου τῶν ἐλλειμμάτων τῶν Κρατῶν τῆς ΕΟΚ. ᾿Αλλὰ ἡ σύγχρονη ᾿Ελλὰς κατὰ συνείδησιν ἔχει ἐπιλέξει τὸν δρόµο, στὴν μεγά- λη της πλειοψηφία, τῶν αἰτημάτων καὶ τῶν οἰκονομιστικῶν διεκδικήσεων ἄνευ πα- ραγωγικοῦ ἔργου, ζώντας μὲ δανεικὰ ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν καὶ μὲ τὸν πληθωρισμό της να τρέχει μὲ 1762, τὰ δὲ κρατικἁ ἑλλείμματά της νὰ παραμένουν ἀμετακίνητα γύρω στὸ 2050 τοῦ ΑΕΠΙ, μένοντας ἀνεπηρέαστα ἀπὸ τὶς ἐπιδιώξεις καὶ τὶς προσπάθειες τῶν κυβερνώντων, τὰ φιλελεύθερα ὁράματα γιὰ οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς, τοῦ ἀνταγω- νισμοῦ, τῆς παραγωγικότητας καὶ τῆς πάταξης τῆς φοροδιαφυγῆς. ΄Η ἐπίσημη ο -