Ὃ ἐμφύλιος πόλεμος τοῦ Αἵμου Εἶναι ἱστορικὰ πρόδηλον ὅτι ἡ ἄρνηση τῆς αὐτοχθονίας, τῆς ὁμοιογένειας ἀλλὰ καὶ τῆς συγγένειας τῶν ὁμόρων λαῶν τῆς χερσονήσου τοῦ Αἴμου καὶ τῆς Μ. ᾿Ασίας εἶναι ὅπλο ποὺ χρησιμοποίησε καὶ χρησιμοποιεῖ ἡ Διεθνὴς ᾿Εξου- σία, γιὰ νὰ «βασιλεύει διαιροῦσα» κατ᾽ ἐξοχὴν ἐδῶ, στὴν κοιτίδα τῶν ἑλληνι- κῶν γενῶν χαὶ τοῦ Πολιτισμοῦ. Καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐδῶ, κατὰ προτίμησιν, τοποθετοῦν τὰ «σπασίματα συνεχείας» καὶ τὶς «πανσπερμέες» οἱ γνωστοὶ πιὰ ἐξουσιαστές, γίνεται αἰτία γιὰ τὸν ὑποψιασμένο νὰ πεισθῇ, ὅτι ἐδῶ βρίσχεται ἡ ἀργέγονη χοιτίδα τῆς ἀνθρώπινης συνεχείας. Χιλιάδες χρόνια κατὰ κύματα τὰ βουνὰ τῆς Πίνδου, τοῦ Σκάρδου καὶ τοῦ Αἴμου στέλνανε μέσα ἀπὸ τὶς χοι- λάδες τους, μαζὺ μὲ τὰ νερά τους, γενιὲς ἀνθρώπων καὶ πολιτισμοῦ στὰ τέσ- σερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα. 'Ο βαρβαρισμὸς καὶ φανατισμὸς τοῦ Μεσαίωνα συσχότισε, διέστρεψε καὶ παραχάραξε τὴν ἱστορία τῆς «Μικρᾶς Εὐρώπης» καὶ τῆς «Μιχρᾶς ᾿Ασίας» καὶ ὁ ἑνιαῖος λαός τους διασπάστηκε ἱστορικὰ τὸν περασμένο αἰῶνα σὲ κρατίδια, τῶν ὁποίων τὶς «ἱστορίες» ἐθνογένεσης συνέ- γραψαν ἀνεξέλεγχτα οἱ ἐξουσιαστές. Στὸ τεῦχος {27 τοῦ «Δαυλοῦ» ὁ κύριος Δ. Δημόπουλος ἀναφερόμενος σὲ ἐπιστολή του στὰ ὅσα μέχρι σήμερα τονίσαμε («Δαυλός», τ. 125, 126, 127) γλὰ τὴν αὐτοχθονία καὶ συγγένεια τῶν κατοίκων τοῦ χώρου µας, ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς: 1. Εἶναι ὀρθό, ὅτι οἱ Σκοπιανοί, οἱ Βούλγαροι καὶ οἱ Τοῦρκοι τῆς Δυτιχῆς Μ. ᾿Ασίας εἶναι αὐτόχθονες ἑλληνογενεῖς (ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι τῆς ᾿Ανατολίας ἔ- χουνε ἔντονη ἀνάμιξη Τουρανιδῶν). 2. ᾿Εμεῖς μὲ τὴν ἀντιπαράθεσή μας ἀπωθοῦμε τὰ Σκόπια ἀπὸ τὸν 'Ελ- ληνισμό. 3. Εἶναι σφάλμα, ὅτι οἱ ᾿Αλβανοί (ἰδίως οἱ βόρειοι [κέγκηδες) εἶναι συγ- γενεῖς μας, παρ᾽ ὅτι αὐτόχθονες. 4. Εἶναι μάταιο νὰ ἐντάσσουμε τοὺς ἑλληνογενεῖς τουρκόφωνους καὶ σλαυόφωνους τῆς Κύπρου, τῆς Τουρκίας, τῆς Βουλγαρίας στὸν "Ελληνισμό, γιατὶ αὐτοί, ἀλλοτριωμένοι πλέον, ἔχουν ἀποχτήσει διαφορετικὴ «ἐθνικὴ αὖὐ- τογνωσία», στοιγεῖο ἐξ ἴσου ἰσγυρὸ μὲ τὴν καταγωγή. ᾽Αντιπαρερχόμενος τὰ σημεῖα 1. καὶ 2., μὲ τὰ ὁποῖα φυσικὰ συμφωνῶ πλήρως μὲ τὸν κ. Δημόπουλο, ἀλλὰ καὶ τὸ σημεῖο 3. (περὶ ᾿ Αλβανῶν) μὲ τὸ ὁποῖο δὲν συμφωνῶ, θὰ ἐπιμείνω ἐδῶ, διαχινδυνεύοντας νὰ γίνω μονότονος, στὸ σημεῖο 4., γιὰ τὸ ἰσχυρὸ στοιχεῖο τῆς σημερινῆς «ἐθνικῆς αὐτογνωσίας» τῶν ἀπογόνων τοῦ Πελασγοῦ καὶ τοῦ “Ελληνος. Οἱ ἡλικίας μερικῶν δεκαξετιῶν κρατικοὶ σχηματισμοὶ τοῦ χώρου µας εἶναι ἀποδεδειγμένα ἀνίχανοι νὰ ἐναντιωθοῦνε στοὺς ἱστορικοὺς μύθους περὶ ἐθνο- γενέσεών τους, ποὺ οἱ ἐξουσιαστὲς δημιούργησαν γι᾿ αὐτούς. Καὶ αὐτό, γιατὶ οἱ Ἠγέτες τῶν λαῶν τῆς περιοχῆς, ποὺ εἶναι ἐξαρτημένοι ἀπὸ τοὺς ἐξουσια- στές, ἀναγκάζονται ἐκ προοιμίου νὰ ἀρνοῦνται οἱ ἴδιοι τὴν αὐτοχθονία καὶ ὁ- µοιογένεια τῶν λαῶν τους (πολλῷ μᾶλλον τὴν συγγένειά τους), ἀφήνοντάς τους ἐκτεθειμένους σὲ ἀποδοτικότατους ἐχβιασμοής. Δὲν ἔχει ἀκούσει ποτὲ κανεὶς ἐπίσημα χείλη πολιτικῶν καὶ ἱστορικῶν νὰ μιλᾶνε γιὰ συγγένεια τῶν ὁμόρων λαῶν (οὔτε κὰν γιὰ συγγένεια «τουρκοχρητῶν»- «ἑλληνοχκρητῶν» εἶχε κανεὶς µιλήσει|).Οἱ γηγενεῖς τοῦ χώρου, ποὺ ἔχει κέντρο τὸ Αἰγαῖο, εἶναι σή- µερα ἱκανοί, ἀλληλοσπαρασσόμενοι, γιὰ παραγωγὴ «ἐξωτερικοῦ χρέους» {2ἱ-