Δι᾿ ἐπιστημονικοῦ ἀντιπροσώπου Αὐτὸς εἶναι ὁ καινούργιος τρόπος ἐπιστημονικοῦ διαλόγου ποὺ λανσά- ρεται ἐσχάτως στὴν ᾿ΕἙσπερία: Ὅποιος διαφωνεῖ μὲ τὸν συγγραφέα κά- ποιου ἄρθρου ἢ ἐπιστημονικῆς ἔρευνας τηλεφωνεῖ ἰδιωτικῶς στὸν ἐκδότη τοῦ περιοδικοῦ καὶ τοῦ ὑποδεικνύει, δίκην ρουφιάνου, ὅτι κακῶς δηµοσιεύ- ει τὸ ἐνοχλητικὸ κείµενο. Οὔτε διαλογικὲς συζητήσεις δηµόσιες οὔτε δη- μοσιογραφικὲς παραθέσεις καὶ ἀντιπαραθέσεις στοιχείων καὶ ἐπιχειρημά- των οὔτε διαφάνεια οὔτε τίποτε. “Ὅλα αὐτὰ εἶναι χρονοβόρες ᾿Ελληνικὲς ἀνακαλύψεις, ποὺ ἔχουν ἀπώτερο σκοπὸ νὰ μειώσουν τὸ ἐπιστημονικὸ κύ- ρος τῶν μεγάλων γλὠσσολόγων διδασκάλων. Ὅμως ἡ περίπτωση τῶν φίλων τοῦ κυρίου «Ἰομπ (μ8άνίοΚ εἶναι πολὺ προχωρημένη. Σιγὰ τώρα, ποὺ κοτζὰμ αὐθεντία θὰ καθίσῃ νὰ ἀσχοληθῆ μὲ τὸν «Δαυλό»! Αὐτὸ δὰ ἔλειπε... Διαμαρτύρεται ὁ «ἀντιπρόσωπος». Καὶ κα- λὰ κάνει, ἀφοῦ τὸν πνίγει τὸ ἐπιστημονικὸ δίκιο, καὶ διαφωνεῖ, καὶ διαρ- ρηγνύει τὰ ἱμάτιά του. Αὐτὸ δὲν εἶναι παράξενο. Παράξενος εἶναι ὁ ἀνδρο- πρεπὴς τρόπος ποὺ ἐξέφρασε τὴν διαφωνία του ὁ διαμαρτυρόμενος ἀντιπρό- σωπος, ποὺ ἀρχικὰ θέλησε νὰ κρυφτῆ κάτω ἀπὸ τὴν μάσκα τοῦ ἀγανακτι- σμένου ἀναγνώστη. Καὶ χρειάστηκαν δυὸ ὧρες κουβέντα, γιὰ νὰ μᾶς πῆ ποιούς ἐκπροσωπεῖ. Γιατὶ ὁ ἐν λόγῳ κύριος ἐκπροσωποῦσε καὶ ἐγχώριο καθηγητή, ποὺ θεωρεῖ ταμποῦ τὴν αὐτοπρόσωπή του διαφωνία. ᾿Αλλὰ ἡ περίπτωση τοῦ ἀντιπροσώπου τῶν φίλων τοῦ κυρίου ὕσοβη Οµ8- αννίοκ εἶναι ἐξόχως ἐνδιαφέρουσα. ᾿Εντελῶς (μὰ ἐντελῶς) τυχαῖα ἀνάμεσα σὲ δυὸ βουτιὲς στὴν καταγάλανη θάλασσά μας πληροφορήθηκε τὴν ὕπαρ- ξη τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ τὴν ἔρευνα τοῦ Καλλίμαχου Διογένους. Καὶ ἀφοῦ εἶπε τρεῖς φορὲς τὸ «Πιστεύω», τὸ «Πάτερ ἡμῶν» καὶ ὅσους ἐξορκισμοὺς ἐγνώ- ριζε, ἀπεφάσισε αὐτὴ τὴν πρωτότυπη δι᾽ ἐπιστημονικῆς πληρεξουσιότη- τας διαφωνία. Γιατί, ὅπως μᾶς ξεκαθάρισε ὁ εὐγενέστατος κατὰ τ᾿ ἄλλα ἀ- ντιπρόσωπος: οὔτε ὁ κύριος ἐγχώριος καθηγητὴς οὔτε ὁ κύριος 6μαανγοΚ προτίθενται νὰ γράψουν ἢ νὰ ἀντιπαραταχθοῦν στὸν «Δαυλό». Ἴσως γιατὶ ἀπάδει στὸ ἐπιστημονικό τους κύρος νὰ ἀσχολοῦνται μὲ μὴ φοινικιστᾶς γλωσσολόγους ἐρευνητάς. Καὶ βέβαια θὰ εἶχαν οἱ ἄνθρωποι πολλὰ νὰ γράψουν’ ἀλλὰ ἔχουν ἦθος. Εἶναι φανερό, ὅτι ἡ εὑρισκόμενη σὲ ἐξέλιξη ἔρευνα δὲν τοὺς ἐνοχλεῖ καθό- λου οὔτε τοὺς δημιουργεῖ προβλήματα ἐπιστημονικά, ἠθικὰ ἢ συνειδησια- κά. ᾿Απλὰ γιὰ μᾶς τοὺς θρασεῖς συνεργάτες τοῦ «Δαυλοῦ» ἐφαρμόδουν αὐ- τὸ ποὺ ἀπαντοῦσαν οἱ νεαρὲς ἀτθίδες τῆς μπὲλ ἐπὸκ στοὺς θρασεῖς ἐρωτι- δεῖς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς: «᾿Η σιωπή μου πρὸς ἀπάντησίν σας, κύριε!» Καὶ σίγουρα κανεὶς δὲν διανοεῖται, ὅτι ἡ σιωπὴ αὐτὴ εἶναι ἔνοχη ἢ ὅτι κρύβει τὴν ὑστεροβουλία τοῦ «κράτα μιὰ πισινή, γιατὶ δὲν ξέρεις τί ξέρουν». Ὄχι, κύριε Καλλίμαχε Διογένους! Δὲν θὰ τύχῃς τῆς ὑψίστης τιμῆς νὰ σοῦ ἀπαντήσουν. Γιὰ νὰ μάθῃς νὰ μὴ ἐρευνᾶς, σχολιάζεις καὶ µεταφράζεις αὐτὰ γιὰ τὰ ὁποῖα ἡ αὐθεντία τους ἔχει τελεσιδίκους γνωμοδοτήσεις. Ασε δέ, ποὺ στεναχωρεῖς καὶ τὴν παγκόσμια αὐθεντία, ἐκτὸς τῶν πληρεξουσίων ἀντιπροσώπων της. Γιῶργος Πετρόπουλος