Στὸ τελευταῖο σκαλὶ ᾿Αφ᾽ ὅτου ἀνέκυψε ἡ πομφόλυγα τῶν Σκοπίων στὸν νεχρὸν αὐτὸ Τόπο, τὸ ἀπέραντο αὐτὸ φρενοχομεῖο, τὸν σκουπιδότοπο αὐτὸν τῆς ἔσχατης παραχμῆς, μιὰ καὶ μοναδικὴ φωνὴ ἀκουγό- ταν σὰν παράταιρη νότα στὴν γενικὴ συγχορδία τῶν ὄψιμων κορυβάντων τοῦ πατριωτισμοῦ. Μὲ βαθὺ πόνο καὶ σπαραγμὸ ψυχῆς τὸν τελευταῖο χρόνο διαπιστώναμε, ὅτι μόνον ὁ «Δαυ- λὸς» προτιμοῦσε νὰ εἶναι καὶ νὰ ὀνομάζεται τὸ χρατίδιο τῶν Σχοπίων «Μακεδονικό», ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐδῶ τὸ ἤθελαν «Σλαυιχὸ» μὲ τὸ ζόρι’ ὅτι μόνον ὁ «Δαυλὸς» χαιρόταν, ποὺ οἱ κάτοικοι τῶν Σκοπίων προτιμοῦσαν ὡς προγόνους - ἥρωες - γενάρχες τους τοὺς ᾿ Αλέξανδρο καὶ ᾿ Αριστοτέλη, ὅταν ὅλοι ἐ- δῶ ἤθελαν νὰ τοὺς ἀναγάγουν γενεαλογικὰ στὸν Σβιατοσλάβο καὶ τὸν ᾿Ασπαρούχ’ ὅτι µόνον ὁ «Δαυλὸς» χαρακτήριζε τὸ νέο κρατίδιο «ἀδελφὸ κράτος», ὅταν ὅλοι ἐδῶ πετοῦσαν τοὺς «1 υφτοσκοπιανοὺς» στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον' ὅτι µόνον ὁ «Δαυ- λὸς» πρότεινε μιὰ δυναμικὴ εἰργηνικὴ πολιτικὴ οἰκονομικῆς, πολιτιστικῆς, πολιτικῆς, ἐκπαιδευτικῆς διεισδύσεως στὰ Σικό- πια, ὅταν ὅλοι τὰ ἀπεχήρυτταν ὡς ἐξωρκισμένα καὶ ζητοῦσαν τὸ χλείσιμο τῶν συνόρων’ καὶ τέλος ἡ πίχρα τῆς ἀπόλυτης µο- ναξιᾶς κορυφωνόταν, ὅταν πέρα ἀπ᾿ ὅλα αὐτὰ ὁ «Δαυλὸς» προέβλεπε ὅτι ὁ ὄψιμος ζῆλος γιὰ τὴν "Ελλάδα τῶν πάσης κατηγορίας ντόπιων μισελλήνων, ποὺ παρατηρεῖται τοὺς τε- λευταίους μῆνες, ὁδηγεῖ συνειδητὰ τὴν ἑλληνικότητα στὶς «δύ- σοσµες ἰδεολογιχές τους χωματερές», ὅταν ὅλοι ὑπεδαύλιζαν τὸν μωροεθνικισμὸ καὶ ἔσερναν στὶς πλατεῖες τῆς Θεσσαλονἰ- χης, τῆς ᾿Αθήνας καὶ τῆς Νέας "Υόρκης ἑκατομμύρια ἀπο- χαυνωµένων "Ἑλλήνων, γιά νά τοὺς «εἰσαγάγουν» στὸ «ντο- ρὸ» τῆς μωρῆς (µόνο;) «πολιτικῆς» τους. Δὲν ἐπανερχόμεθα σήµερα στὸν τραγικὸν αὐτὸν πολιτικὸ ἀπολογισμὸ τῶν τελευταίων 15 μηνῶν, γιὰ νὰ ἀποδείξουμε τὸ ἀπὸ τῆς συστάσεως τοῦ Ῥωμαίικου Κρατιδίου συνεχῶς ἀ- ποδεικνυόµενο: "Ότι δηλαδὴ ἡ μοῖρα τοῦ τόπου αὐτοῦ ἐξαρτᾶ- ται ἀπὸ ἕνα συρφετὸ διανοητικῶς καθυστερηµένων, ἀνιστόρη- των, ἁρπάγων, διεφθαρμένων καὶ προδοτῶν, ποὺ ὀνομάζεται «πολιτικὸς κόσμος τῆς Ἑλλάδος», ὅτι ὁ συρφετὸς αὐτὸς συ- νεπικουρεῖται ἀπὸ ἕνα ἀνάλογο συνονθύλευμα μωρίας, ἀναξιό- τητας καὶ ἐξαχρειώσεως ποὺ ὀνομάζεται «κρατικὸς μηχανι- -----