Μὴν τὴν κλαῖς, θάψε την Ὃ “Ελληνικὸς κόσμος σήμερα μᾶς θυμίζει μία εἰκόνα ποὺ εἶχα ἀντι- κρύσει στὸ κτῆμα τοῦ φίλου μου τοῦ ᾿Αντώνη πρὶν ἀρκετὰ χρόνια στὴν Χαλκίδα: Δέντρα ριγμένα κατὰ γῆς ἀπὸ τὴν ἀνεμοθύελλα μὲ τὶς ρίζες τους ἐκτεθειμένες στὸν ἀέρα, ποὺ τὶς ξέραινε ἀργά-αργά, σὰν νἄθελε νὰ τονίσει κι᾿ αὐτὸς μὲ τὴν σειρά του τὴν κυριαρχία του πάνω στοὺς νεκροὺς αὐτοὺς κορμούς. Τὸ πέρασμά του ὅμοιο μὲ τὸ πέρασμα τῶν δύο σχεδὸν αἰώνων πά- νω ἀπ΄ τὸ γέρικο ἤδη σῶμα τοῦ ᾿Ελληνοορθόδοξου Κρατιδίου. Ἕνα σῶμα κι᾿ αὐτὸ πιὰ χωρὶς ρίζες... Κι ἔβλεπες πιὸ κεῖ ἄλλα δέντρα ὀρθά, γεμᾶτα ζωντάνια, ἀγέρωχα νὰ ἀντιστέκονται στὸ ξεροβόρι καὶ νὰ κρατιοῦνται ἀσά- λευτα ἔχοντας βαθιὰ τὶς ρίζες τους χωμένες στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας γῆς. Αὐτὲς τὰ κρατοῦσαν στὴ ζωή. Καὶ ὁ Ρωμαιικοελληνικὸς λαὸς σήµερα; Μὲ ποιό ἀπ᾿ τὰ δύο δέντρα μοιάζει; Λαὸς οὐσιαστικὰ χωρὶς παρελθόν, ποὺ ὅταν τὸ ἀνακαλύπτει, τὸ περιορίζει κάπου ἀνάμεσα στὴν πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τὴν καταστροφὴ τῆς Σμύρνης, σὲ ἱστορικὲς μνῆμες ὑποτέλειας, συρρίκνωσης καὶ παρακμῆς. Λαὸς ἀκόμα χωρὶς σταθερὴ ὀνομασία, ποὺ ξαφνικὰ θυμή- θηκε τὴν ἱερότητα τῆς λέξεως «Μακεδονία» καὶ ξεχύθηκε ἀχαλιναγώγητος ὄχλος στοὺς δρόμους τῆς ᾿Ελλάδας, γιά νὰ μὴν «καπηλευτοῦν» ἄλλοι τὸ ὅ- νομα ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε περάσει σὰν μιὰ ἀκόμα ἁπλῆ ἑλληνικὴ γι᾿ αὐτὸν λέ- ξη στὸ καθημερινὸ του λεξιλόγιο: Μακεδονία ἴσον χαλβᾶς. Κάπως ἔτσι. ”Αν κυττάγαμε καὶ λίγο τὴν καμπούρα μας... Γιατὶ κάποια μέρα θὰ βρεθοῦν κάποιοι ἄλλοι, ποὺ θὰ διεκδικήσουν καὶ τὸν τίτλο «Ἕλληνες», καὶ τότε ἐ- μεῖς μὲ τί προσόντα θὰ τοὺς ἀποδείξουμε ὅτι εἴμαστε ἄξιοι τῆς ἱερῆς κλη- ρονομιᾶς τῶν προγόνων μας; Καὶ αὐτὴ ἡ μέρα δὲν εἶναι τόσο μακρυὰ ὅσο φαντάζεστε: ᾿Ενωμένη Εὐρώπη καὶ ἑλληνικός πολιτισμός, ποὺ ἀνήκει σὲ ὅ- λους τοὺς Εὐρωπαίους. Θὰ σᾶς ἐνοχλοῦσε, ἂν καὶ πάλι οἱ Εὐρωπαῖοι ἀνεκά- λυπταν τὶς πραγματικὲς πνευματικές τους ρίζες; Δὲν τὸ νομίζω. Γιατὶ λοι- πὸν νὰ μὴν συμβαίνει τὸ ἴδιο καὶ μὲ τοὺς «Μακεδόνες»; "Αλλωστε ἐσεῖς Ρωμιοὶ θέλετε νὰ ἀποκαλεῖστε. Καὶ βοᾶ τὸ Πανελλήνιο γιὰ τὴν Ρωμιοσύνη --αμὴν τὴν κλαῖς» πιά, τὸ θάψιμο τῆς µένει--- καὶ ἀπ᾿ τοὺς ἐκπροσώπους της, ποὺ θέλουν νὰ τοποθετήσουν ὡς χρονολογικὸ ὁρόσημο τοῦ πολιτι- σμοῦ µας τὴν ἵδρυση τῆς ᾿Ανατολικῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας. Σὰν νὰ θέλουν νὰ σβήσουν μονοκοντυλιὰ ὅλη τὴν πολιτιστικὴ παράδοση αὐτοῦ τοῦ τόπου ἤ, στὴν καλύτερη περίπτωση, νὰ τὴν ὑποβαθμίσουν. Σὰν νὰ θέ- λουν νὰ μᾶς κάνουν νὰ πιστέψουμε, ὅτι ἡ ὑποδούλωσή µας ἀπ᾿ τοὺς Ρω- µαίους καὶ οἱ αἰῶνες τῆς ὑποτέλειας ἀπὸ τότε µέχρι καὶ τὶς μέρες µας εἶναι ὅ.τι καλύτερο ἔχει νὰ ἐπιδείξει ὁ "Ελληνισμός. «Τὴν Ρωμιοσύνη μὴ τὴν κλαϊῖς», γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ σκύψῃ ἀκόμα περισσότερο. Πιὸ κάτω εἶναι τὸ χῶμα καὶ ἔχει γίνει ἕνα μ᾽ αὐτό. Ἔχει πονέσει ἡ μέση τῶν Ρωμιῶν καὶ τῶν Ραγιάδων τόσους αἰῶνες ἀπ᾿ τὸ προσκύνημα ξένων καὶ ντόπιων ἀφεντά- δων. Κάνω τὴν σκέψη, μήπως θὰ ἔπρεπε νὰ τιμοῦμε μὲ ἐπετείους καὶ τὴν κα- τάληψη τῆς "Ελλάδος ἀπὸ τὴν Ρώμη; Μήπως; Καὶ ἕνας γνωστός Ρωμιὸς μήπως δὲν θᾶπρεπε νὰ φέρει ἑλληνικὸ ὄνομα. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐμεῖς ξεχάσαμε,. ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἑλληνικὰ ὀνόματα, γιὰ νὰ βαφτίζουµε τὰ παιδιά µας. Ρω- µαίικα ὀνόματα. ποὺ συνιστῶνται: ᾿Ιορδάνης, ᾿Ἡσαίας, Ζαχαρίας, Συµε- ών... ΄Η ὑποτέλεια ἐκφράζεται μὲ πολλὲς µορφές. Καί, πιστέψτε µε. ἡ χει- ----