ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ καὶ ΟΡΘΟΔΟΕΞΙΑ.: ,ὔ / Δ ε »/ Ἢ μεταξύ τους πάλη καὶ ἡ ἔκδαση Εἶναι γνωστὸ στοὺς ἐρευνῶντες τὴν “[στορία τὸ µεγάλο ἔγκλημα ποὺ διέπραξε ὁ Χριστιανισμὸς κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, του- λάχιστον τοὺς πρώτους αἰῶνες τῆς Βυζαντινῆς περιόδου. Μετὰ τὴ νίκη τοῦ Μ. Κωνσταντίνου στὴ Μουλθία γέφυρα (312 μ.Χ.) καὶ τὸν θρίαµθο τῆς Ἐκκλησίας ξεκίνησε ὁ μέγας διωγμὸς κατὰ τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολι- τισμοῦ, ποὺ θεωρήθηκε ὡς ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ διήρκεσε τουλάχιστον μέχρι τὰ χρόνια τῆς Μακεδονικῆς Δυναστείας (δος αἰ. μ.Χ.). «Ποία ὁμοιότης μεταξὺ ἑνὸς φιλοσόφου καὶ ἑνὸς χριστιανοῦ, με- ταξὺ ἑνὸς μαθητοῦ τῆς ᾿Ελλάδος καὶ ἑνὸς μαθητοῦ τοῦ οὐρανοῦ;» διε- ρωτᾶται ὁ Τερτυλλιανὸς (Αροΐϊορ. 46) καὶ συνεχίζει: «Τί κοινὸν μεταξὺ ᾿Αθηνῶν καὶ Περουσαλήμ; μεταξὺ ᾿Ακαδημίας καὶ ᾿Εκκλησίας, μεταξὺ Στοᾶς τοῦ Ζήνωνος καὶ Στοᾶς τοῦ Σολομῶντος;» ([)6 ργαθσετίρί. Ηασγει. 8). Σ᾽ αὐτὸ τὸ κλῖμα ἀρχίζει ἡ μεγάλη ἐπέλαση κατὰ τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πο- λιτισμοῦ ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς: «...οἱ μελανειμονοῦντες (Ξμοναχοὶ) θέου- σιν (Ξτρέχουν) ἐφ᾽ ἱερά, ξύλα φέροντες καὶ λίθους καὶ σίδἠρον...». διαµαρ- τύρεται ὁ Λιθάνιος στὸν λόγο του «ὙΥπὲρ ἱερῶν». Ἡ Ρωμαϊκὴ ἐξουσία μετὰ τὴν εὐφυῆ «χριστιανοποίησή» της ἀποτελεῖ τὴν νομικὴ κάλυψη τῆς Ἔκκλη- σίας στὸν ἀγῶνα της κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Ὃ πρῶτος ποὺ ἔθεσε ἐκτὸς νόµου τὸ «ἑλληνίζειν», ἦταν ὁ γυιὸς τοῦ Μ. Κωνσταντίνου Κωνστάντιος ὁ Β' τὸ --» Ἡγετικὰ ἱστορικὰ πρόσωπα ἦσαν οἱ θεοὶ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Ὃ Εὐήμερος (3ος-4ος αἰών π.Χ.) εἰς τὸ ἔργον του «Ἱερὰ ἀναγραφὴ» ὑπο- στηρίζει, ὅτι οἱ θεοὶ τῆς ἑλληνικῆς «μυθολογίας» ἦσαν εἰς τὴν πραγματι- κότητα ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῶν ἐξαισίων κατορθωμάτων των καὶ τῶν εὐεργεσιῶν των πρὸς τοὺς ἀνθρώπους μετὰ τὸν θάνατόν των ἐθεοποι- ἤθησαν. ᾿Αναλύοντες, τὸ πλέον ἀρχαῖον, προκατακλυοσμιαῖον, ἀρχειακὸν κείμενον, τὴν «Θεογονίαν», ποὺ ἐξέδωσε ἁπλῶς ὁ 'Ησίοδος, θὰ προσπαθή- σωμεν νὰ ἀποδείξωμεν τὴν ὀρθότητα τῆς γνώμης τοῦ Εὐημέρου. Ἢ «Θεογονία» ὡς πρῶτον «θεϊκὸν» ζεῦγος παρουσιάζει τὸν Οὐρανὸν καὶ τὴν Γαῖαν. Τὸ ζεῦγος αὐτὸ ἐγεννήθη εἰς τὴν ἀντίληψιν τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὴν παλαιολιθικὴν ἐποχήν. Ο Οὐρανὸς ἐθεωρήθη σύξυγος τῆς Γαίας, γο- νιμοποιῶν αὐτὴν διὰ τῆς δροχῆς. Εἰς τὴν συνέχειαν, διὰ νὰ συγκροτήση ὁ πανάρχαιος συγγραφεὺς τὴν «Θεογονίαν», συνδέει διαφόρους μικροὺς ἀνε- ξαρτήτους «μύθους» ἢ ὀνόματα-σύμόολα μεταξύ των καὶ παράγει ἕνα γε- --