ΔΥΟ ΡΟΥΛΓΑΡΟΙΔΙΑΝΟΟΥΜΙΕΝΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΗΠΤΟΥΝ-ΚΑΤΑΙΤΕΛΛΟΥΝ: Πῶς οἱ «σχλάδοι “Ελληνες» τοῦ δου αἰῶνος διαστρεδλώθηκαν σὲ «Σλάδους Βουλγάρους» Πολλὰ χρόνια ξόδεψα γιὰ τὴν ἀναζήτηση τῆς ἱστορικῆς μου ταυτότητας. Θυμᾶμαι, µικρή. ὅταν ἄκουγα τὴ λέξη «Ελλάδα», νόμιζα πὼς κάτι θεϊκὸ καὶ θαυματουργὸ μὲ ἀγγιζε. ΄Ἔνοιωθα τὸ μεγαλεῖο καὶ τὸ δέος ποὺ ἔκρυδε αὐτὴ ἡ λέξη. Γνώρισα πολλοὺς ἀνθρώπους καὶ μέρη. Ἡ ἀναζήτησή μου ἔφτασε μέχρι τὴν Ἰνδία. Ἡ Ἰνδία σὲ ὄλη της τὴν ἔκταση. ἀπὸ τὸ 6όρειο μέχρι τὸ νότιο τμῆμα της. ἐπιδεδαιώνει τὴν Ἑλληνικὴ ἐπιρροή. Ἣ Ἰνδία ἀναδύει ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πνεῦμα. Ἡ µεγάλη Ἑλλάδα ἁπλώνεται παντοῦ καὶ ἔχει δώσει τὰ φῶτα της σὲ πολλοὺς λα- οὓς καὶ ἠπείρους, καὶ αὐτὸ διαπιστώνεται στὶς φιλοσοφικὲς καὶ θρησκευτικὲς πα- ραδόσεις τῶν διαφόρων λαῶν. Γεννήθηκα καὶ μεγάλωσα σὲ μία πόλη τῆς Βόρειας Βουλγαρίας, τὴν Σοῦμεν (διπιεπ). 90 χλμ. Β.Δ. τῆς Βάρνας, τὸ 1947. Κάπου ἐκεῖ θρίσκεται τὸ ὄρος καὶ ἡ ἀρχαία πόλη. ποὺ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα οἱ Ἕλληνες τὰ ὀνόμαζαν Αἷμο. Εἶμαι κα- θηγήτρια μουσικῆς καὶ ἔχω παντρευτεῖ Ἕλληνα. Ξόδεψα τὰ νεανικὰ καὶ μαθη- τικά μου χρόνια στὴν ἀνάγνωση καὶ ἀφομοίωση τοῦ κομμουνιστικοῦ μανιφέ- στου καὶ κάθε λογῆς ἀχρήστων καὶ γεμάτων καθοδηγούμενες ἰδέες μίσους καὶ ἀφανισμοῦ τῆς πραγματικῆς μας ταυτότητας. Πρόσθεσα στὴ νεανική μου ψυχὴ σωροὺς σκουπίδια καὶ φανατισμὸ γιὰ τὴ «Μεγάλη Σλαδικὴ Φυλὴ» καὶ τὸ «Μαρ- Ἑιστικὸ-Λενινιστικὸ ἰδεῶδες»: «Ὅλοι σὲ μία μοῖρα ἢ ὅλοι σὲ ἕνα καζάνι 6ρά- ζουμε». Κοντὰ στὴ Σοῦμεν δρίσκεται ἡ Μαντάρα μὲ τὸν πανάρχαιο ἱππέα της σκα- ΣΤ. ΓΚΕΤΣΕΡ: Στὴν Ελλάδα ὀφείλουμε τὸν πολιτισμό μας ᾿Ονομάξομαι Στέφαν Γκέτσεό, εἶμαι Βούλγαρος, γράφω ποιήματα, καθὼς καὶ θεατρικὰ ἐ ἔργα. Τὰ λίγα λόγια ποὺ θὰ σᾶς πῶ ἐκφοάξουν ὁ ἐδαιὰ τὴν προσωπική μου ἄποψη. Εἶμαι ὅμως θέδαιος, πὼς συμφωνοῦν μαζίμου τὸ 9020 τῶν συναδέλφων µου καὶ τοῦ δουλγαρικοῦ λαοῦ. Τὶς πύλες τῆς γηραιᾶς μας χερσονήσου χτυπάει ξανᾶ ὁ φοδερός, ὁ ἀπαί- σιος καὶ δυστυχῶς ὁ ἀρκετὰ γνωστός μας ἐπισκέπτης, ποὺ κάθε φορὰ ποὺ κάνουνε τὴν τρέλλα νὰ τὸν ἀφήσουμε νὰ μπῆ, μᾶς φέρνει τόσες δυστυχίες καὶ καταστροφές. κο Πόλεμος." Αν θέλουμε νι νὰ ἐπιξήσουμε, πρέπει νὰ ἕνω- θοῦμε, γιὰ νὰ φυλάξουμε τὶς πύλες. Αλλά, γιὰ νά ἑνωθοῦμε, πρέπει νὰ σκε- φτοῦμε, ἂν ὑπάρχει πεδίο συνεννόησης. Ὑπάρχει, Ναὶ ὑπάρχει. ᾿Επιτρέψτε µου, νὰ σᾶς θυμίσω τί εἰναι αὐτό, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ τὸ πεδίο συνεννόησης μεταξύ μας. 1) Πολλοὶ στὰ Βαλκάνια ἔχουμε κάποτε περάσει ἀπὸ μιὰν ἑλληνικὴ ἀνώ- τατή σχολή, τὴν ὁποίαν ὄρήκαμε στὴν “Ελλάδα, ὅταν πρωτοήρθαμε. Ἢ "Ελλάδα ἦταν ποὺ ἔδωσε σὲ μᾶς τοὺς Βούλγαρους, μὰ και στοὺς Σἐρόους καὶ τοὺς Ρουμάνους, στὰ παλιὰ τὰ χρόνια τὸ ᾿Αλφάδητο, τὴν θρησκεία, τοὺς νόμους, τὴ λογοτεχνία καὶ τὶς τέχνες. Μᾶς ἔδειξε το τὴν τὸν δρόμο -