ΕΛ ΛΟΓΑ ΚΛΙΜΑΝΤΙΚΑ “Ἡ παραφροσύνη καὶ ἡ Νέμεσις “Οταν πρὸ δεκαπενταµήνου περίπου ἀνέκυψε τὸ πρόδλημα τῶν Σκοπίων, στὴ χώ- ρα μας προκλ ἤθηκε μέγας σάλος καὶ ταραχή, παραλ ογισμὸς καὶ παραφροσύνη... Οἱ πολιτικοί μας ἡγέτες στὸ σύνολό τους δὲν ἔκρυδαν τὴ ν ἆμη χανία τους, ἐνῶ θεθαίωναν τὸν ἑλληνικὸ λαό, πὼς δὲν θὰ ἐπιτρέψουν ποτὲ στοὺς Σκοπιανοὺς «νὰ σφετερισθοῦν» τὸ ἑλληνικὸ ὄνομα «Μακεδονία» --λὲς χαὶ τὸ «Σκόπια», ποὺ τώρα χρησιμοποιοῦν, εἶναι μή ἑλληνικό... Οἱ πνευματικοί µας ταγοί --ἂν ὑπάρχουν τέτοιοι, γιατὶ πολλοὶ ἀμφιοδητοῦν τὴν ὕπαρξή τους--- θρηνοῦσαν χαὶ ὠδύροντο, γιατί, λέει, οἱ Σκοπιανοὶ «μᾶς ἔχουν κλέψει» κάπου πέντε χιλιάδες λέξεις ---λὲ ἐς καὶ τὶς λέξεις ποὺ δανείσθηκαν οἱ Σκοπιανοὶ δὲν γίνεται νὰ τὶς χρησιμοποιοῦμε κι ἐμεῖς συγχρόνως. Οἱ στρατιωτικοί μας ἡγέτες ἑτοίμαξαν «τὰ ὅπλα, τὰ κράνη καὶ τὶς παλάσχες»--- προκειµένου νὰ τιμω- ρήσουν τοὺς Σκοπιανούς, ποὺ τοὺς θέλουν σώνει καὶ καλὰ «Σλάδους» καὶ ὄχι Μακε- δόνες, τουτέστιν “Ἕλληνες -ολὲ ἐς καὶ εἶναι προτιμώτερο γὰ αἰσθάνονται Σλὰδοι ἢ ὅτι ἀποτελεῖ ἁμάρτημα τὸ νὰ θέλη νὰ λέγεται κανεὶς “Ελλην! Οἱ κρατικοδίαιτοι, τέλος, πα- ράγοντες διοργάνωσαν, συλλαλητήρια καὶ πορεῖες, προκειμένου νὰ διαδεδαιώσουν τοὺς ἑαυτούς τους ὅτι «ἡ Μακεδονία εἶναι ἑλληνικὴ» ---ὄχι ᾿ΕΣλλὰς --- λὲς καὶ ἀποτελεῖ ἰδιοκτησία καὶ οἰκόπεδο κάποιων κ.Ο.Χ. Μέσα σ᾿ αὐτὸ «τὸ ἀπέραντο φρενοχομεῖο», µέσα σ’ αὐτὸ τὸ «ἀλαλοὺμ» μιὰ µονα- δικὴ φωνὴ ἀκουγόταν σὰν παράταιρη νότα στὴ γενικὴ συγχορδία τῶν ὄψιμων κορυ- θάντων τοῦ πατριωτισμοῦ: Η φωνὴ τοῦ «Δαυλοῦ». Μόνον ὁ «4αυλὸς» προτιμοῦσε καὶ ηὔχετο, τὸ κρατίδιο αὐτὸ νὰ λέγεται Μακεδονικό, καὶ ὄχι Σλαθικό, ὅπως εὔχεται νὰ ὀνομασθῆ κάποτε καὶ νὰ γίνη ἐν τέλει ὅλος ὁ κόσμος Ελλάς, δηλαδὴ νὰ ἑλληνισθῆ ὡς πρὸς τὴν πεποίθη σιν καὶ ὡς πρὸς γλ ὥσσαν καὶ νὰ σωφρονισθῆ ὡς πρὸς τὰ ἤθη, ἀπο- ποιούμενος τὴν δαρδαρότητα χαὶ τὴν ἀμορφωσιά. Μόνον ὁ «Δαυλὸς» ἔλεγε, ὅτι τὸ Χρατίδιο αὐτὸ πρέπει νὰ λέγεται Μακεδονία, γιατί... εἶναι Μακεδονία, τουτέστιν Ελλάς, γνωστοῦ ὄντος ὅτι «ἔστιν οὖν καὶ ἡ Μακεδονία" Ελλάς». Μόνον ὁ «4 αυλὸς» διεκήρυττε, ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ χρατιδίου αὐτοῦ πρέπει νὰ λέγονται Μακεδόνες, γιατὶ κατὰ ἕνα μεγάλο ποσοστὸ εἶναι Ἕλληνες, «ὥσπερ ἡ γλῶσσα καὶ ή πάτριος παιδεία τους» καὶ τὸ θρήσκευμά τους μαρτυρεῖ. Μόνο ὁ «Δαυλὸς» συνιστοῦσε στὴν Κυδέρνη- σή μας νὰ ἀποστείλη εἰδικὲς ἀντιπροσωπίες στὰ Σκόπια κι ἀντὶ ἀρνήσεων καὶ ἀπειλῶν «γά εὐχαριστήση τὴν κυθἐρνησή τους γιὰ τὴν ἀπόφαση ἐκείνη, καὶ νὰ δισθεθαιώση τοὺς κατοίκους τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ κράτους ὅτι πράγματι εἶναι Μακεδόνες, καὶ νὰ χρηματοδοτήση τὴν ἵδρυση μουσείων, ὅπου νὰ συγκεντρώνεται ὁτιδήποτε μακε- δονικὸ ὑπάρχει, καὶ νὰ διατάξη τοὺς θλιθεροὺς γλωσσολόγους μας νὰ ἐπιδιώξουν νὰ συμμετάσχουν στὴ σύνταξη τοῦ μακεδονικοῦ λεξικοῦ, νὰ δωρήση δὲ ὅσους μπο- ρε! περισσότερους ἀνδριάντες τοῦ Μ. Αλεξάνδρου, τοῦ Φιλίππου, τοῦ ᾿Αριστοτέλους Κ.ΑΠ., ὥστε νὰ κυριαρχοῦν στὶς πλατεῖες Τῶν πόλεων καὶ τῶν χωριῶν τῆς χώρας, καὶ νὰ συνάψη πλῆθος συμφωνιῶν οἰκονομικῆς, πολιτιστικῆς, τεχνολογικῆς καὶ ἐμπο- ρικῆς συνεργασίας, καὶ νὰ καθιερώση ἀπόλυτη ἐλευθεροκοινωνία μεταξὺ τῶν δύο κρατῶν, καὶ νὰ στείλη ἀφειδῶς βοήθεια ἀνθρωπιστικοῦ, ἰατροφαρμακευτικοῦ, ἐκπαι- δευτικοῦ χαρακτῆρος» κι ο.Χ. Ταῦτα ἀκούσαντες ἢ μᾶλλον ἀναγνώσαντες οἱ Φοινικιστές, κατὰ πρόσωπον μᾶς ἐχλεύασαν: «᾿Ιδέστε, εἶπαν, οἱ ἀφελεῖς περιηγητὲς τοῦ αἰῶνος! Οἱ ἀναίσθητοι, ποὺ ὅταν ὅλοι ἐμεῖς πενθοῦμε,