ΤῸ ΔΝΕΚΛΟΤΟ ΔΙΉΓΗΜΑ ΤΟΥ͂ Πρώτη ξύπνησε ἡ θεία ᾿Αννέττα, ὄγῆκε ἔξω νὰ πάρει τὸ μυαλό της ἀνάσα, νὰ ξε- κουραστεῖ ἀπὸ τὸ θάρος τοῦ ὕπνου. Πάντα ἔθλεπε, τὸ πρωὶ κοντά, κάτι ὄνειρα περίερ- γα, ἀπρόσωπα, φόδους σχηματοποιημέ- νους, ποὺ τοὺς πίστευε καὶ ποὺ τὴν τυραν- νοῦσαν. Κομμάτια ἀπὸ χαρτί, ποὺ ἔπρεπε νὰ ταιριάζουν καὶ ποτὲ δὲν ταίριαζαν, φί- δια ἀπὸ 6αμθάκι, ἀντικείμενα χαμένα, ποὺ ἔπρεπε νὰ θρεθοῦν, ἀνησυχίες, ποὺ τρι- γυρνοῦσαν μέσα στὸ φουσκωμένο τῆς κρα- νίο. Ἢ πρωινὴ γαλήνη ἁπλώνονταν σὰν διά- φανος, ἄυλος πέπλος. Ὃ ἥλιος μόλις εἶχε ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸν ὁρίζοντα, τὰ δέντρα τῆς ἔγνεφαν γεμᾶτα σκέψη καὶ κατανόη- ση... Αὐτά, ποὺ τἀόλεπε συνέχεια τόσα χρό- νια, τῆς φαίνονταν τώρα φρέσκα καὶ ζω- ντανά, καινούργια καὶ πρωτόγνωρα, σὰν νὰ φύτρωσαν ξαφνικὰ μέσα στὴ νύχτα. Προχώφησε μερικὰ δήματα, ἄνοιξε τὴν πόρτα τῆς ἀποθήκης κ᾽ ἔδγαλε τὸ κατσίχκι. Τόπιασε ἀπ᾽ τ᾽ αὐτί, τὸ πῆγε παραπέρα νὰ Ἑεμουδιάσει. Ἔπειτα κάρφωσε μὲ τὴν πέ- τρα τὸν πάσσαλο κ᾽ ἔδεσε τὸ σχοινί. “Ὅσο νὰ ξαναγυρίσει στὸ σπίτι, ... ἔγινε ὅ,τι ἔγινε. Ἢ Μοσχούλα ἀπομακρύνθηχε νὰ μασήσει λίγο χορτάρι, τὸ σκοινάκι τε- ντώθηκε ἀπότομα, ὁ πάσσαλος ξεπαραχώ- θηκε κ᾽ ἡ γίδα κρεμάστηκε ἀπὸ τὸ στόμιο τοῦ πηγαδιοῦ. Φαίνεται, πὼς τὸ σκοινὶ εἶχε σκαλώσει σὲ μιὰ χαραμάδα. Στὴν ἀρχὴ τὸ ζῶο ἔμεινε μετέωρο, κρε- μασμένο ἀπ᾽ τὸ λαιμὸ ---κινδύνευε νὰ πνι- γεῖ--- ἔπειτα ὅμως ἐλεθερώθηκε ὁ πάσσα- λος καὶ ἡ Μοσχούλα ἔπεσε ὁμαλά, προ- σγειώθηκε ἢ μᾶλλον προσυδατώθηκε στὸν πάτο τοῦ πηγαδιοῦ. Εὐτυχῶς τὸ κεφάλι της ἔμεινε ἔξω ἀπὸ τὸ νερό. Τὸ σπίτι ἄρχισε νὰ ξυπνάει σιγὰ σιγά. Ἢ μητέρα, ὁ πατέρας, τὰ μεγάλα παιδιά... ἑτοι- μάζονταν ὁ καθένας νὰ ζήσει τὴ δική του ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ Τὸ κατσίκι μέρα. Οἱ φωνὲς τῆς θείας ᾽Αννέττας τοὺς ἔφεραν ὅλους γύρω ἀπὸ τὸ πηγάδι. Ὅμως ἦταν ἀδύνατο νὰ θοηθήσουνε τὴ Μοσχού- λα, ποὺ περίμενε ὑπομονετικὴ μὲ τὸ θλέμμα της νὰ ἐχλιπαρεῖ τὴ σωτηρία ἀπὸ πάνω, ἀπὸ τὸ φωτεινὸ στρογγυλὸ κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ, αὐτὸ τὸ θλέμμα ποὺ τὸ ὑποψιά- ζονταν μᾶλλον νοερὰ παρὰ τὸ ἔθλεπαν. Τὸ θάθος ἤτανε µεγάλο καὶ σκοτεινό. Οἱ γνῶμες τῆς οἰχογένειας διασταυρώνονταν ἐπάνω ἀπὸ τὸ στόμιο τοῦ πηγαδιοῦ, ὡστό- σο δὲν ὑπῆρχε τίποτε χειρότερο, ποὺ νὰ μποροῦσε νὰ προσεγγίσει τὸ ὑπομονετικὸ ὁράμα τῆς Μοσχούλας, οὔτε σκάλα οὔτε σκοινὶ οὔτε στήριγμα οὔτε κανένας τρόπος. Τὰ λόγια δὲν μποροῦσαν νὰ ὑλοποιηθοῦν. Ἢ λέξη σκάλα δὲν εἶχε δαθμίδες καὶ μὲ τὴ λέξη σχοινὶ δὲν μποροῦσες νὰ δεθεῖς ἀπὸ τὴ μέση καὶ νὰ κρεμαστεῖς. Ἡ λέξη δοήθεια μιὰ ἀφηρημένη ἔννοια, ἕνας ἀέρας, ἕνα σύννεφο, καὶ τὸ ἐξοχικό τους σπιτάκι μα- κρυὰ ἀπὸ κάθε συνοικισμό. Ζούσανε μιὰ ζωὴ μονότονη, ἥσυχη, ποὺ τὴν περίζωναν ἀλάργα, ἐδῶ κ᾿ ἐκεῖ, μερικὰ ἀνάρια κτί- σματα ἀπομονωμένα. "Αξαφνα ὁ θεῖος ᾿Αργύρης ἄστραψε, φω- τίστηκε τὸ μυαλό του. Ἔτρεξε στὸ μικρὸ καφενεῖο τῆς γειτονιᾶς κι ἅρπαξε τὸ τηλέ- φωνο. ἜἜψαξε τὸ νούμερο τῆς Πυροσθε- στικῆς, ζήτησε τὸν κύριο Διαμαντῆ --ῄτα- νε παλιοὶ σύντροφοι στὰ καράδια. Ἔπειτα ἀπὸ ἀρκετὴν ὥρα ἕνα µεγάλο αὐτοχίνητο ἀρματωμένο μὲ ὅλα τὰ σύνεργα σταμάτησε κάπου ἀλάργα καὶ πήδηξαν ἀπὸ μέσα τρεῖς πυροσθέστες. Ὡστόσο ἡ δουλειὰ δὲν ἦταν εὔκολη ἀκό- μη καὶ γιὰ τὴν ὀργανωμένη ὑπηρεσία. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ διέθεταν ὅλα τὰ μέσα, γιὰ νὰ αἰωροῦνται στὰ ὕψη, ὄχι γιὰ νὰ κατε- δαίνουν στὰ σπλάγχνα τῆς γῆς. Εἴχανε σκά- λες, ποὺ σκαρφάλωναν στὸν ἀέρα, ἁπλώ- νονταν σὰν πελώρια μηχανικὰ χέρια μὲ