ΗΙςΓΝΗΡΙΡΡΟΝΗΛΕΩΝΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΊ:ΔΗΣ, Κάτω ἀπὸ τόσα θλέφαρα Στὸ θιόθλἰο αὐτὸ τοῦ Αριστοτέλους Νικολαΐδου περιλαµμθάνονται τριάντα δια- Φορετικές, αὐτοτελεῖς κι ἀνεξάρτητες, ἀλλὰ καὶ συνδεδεμένες μεταξύ τους ἵστο- θίες. Ὃ ἀναγνώστης τους ἀσυναίσθητα γίνεται συνταξιδευτὴς τοῦ συγγραφέως καὶ συνκοινωνὸς ἑνὸς κόσμου ἀγωνίας καὶ περιπλάνησης, ποὺ ἄλλος δὲν εἶναι ἀπ᾽ τὸν παλλόμενο καὶ σπαρασσὸμενο κόσμο τῆς ἐποχῆς μας. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ὑποθέσεις τῶν ἱστοριῶν αὐτῶν ἐκτυλίσσονται ἐκτὸς καὶ μαχρὰν τῆς Ἑλλάδος, ἐ ἕν τούτοις εἶναι ἔμπλεες Ἑλληνικότητος. Ὁ συγγραφεὺς καὶ πρωταρχικὸς ἥρως τῶν ἱστοριῶν αὐτῶν, ὅπου κι ἂν ὀρίσκεται καὶ ὑπὸ ὁποι- εσδήποτε συνθῆκες ζῆ, σκέπτεται κι ἐκφράζεται ἑλληνοπρεπῶς, ὅπως θὰ ταί- ριαζε σ᾽ ὅλους τοὺς ἐν-συνείδητους κι εὐ-συνείδητους Ἕλληνες, ποὺ ξέρουνε «τί ἔχασαν, τί ἔχουν, τί τοὺς πρέπει». Ὃ Α.Ν., ἰατρὸς στὴν Ἑλόδετία, λογοτέχνης καὶ ἐρασιτέχνης γλωσσολόγος, εἶναι κατάφορτος ἀπὸ ἑλληνικὲς ἰδέες, παραδόσεις καὶ παραστάσεις, ποὺ τὸν ἡνιοχοῦν καὶ τοῦ σταθμίζουν τὸ 6ίο. ᾿Αποτελεῖ λοιπόν, ὅπως ἄλλωστε κι ὅλοι οἱ ὄντως μορφωμένοι καὶ πνευματικοὶ Ἕλληνες τοῦ Ἔξω- τερικοῦ, τὸν καλύτερο πρεσδευτὴ τῆς Ἑλλάδος. Στὶς «Παράδοξες Διηθήσεις» του, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν πρώτη ἱστορία τοῦ 6ι- θλίου, ὁ συγγραφεὺς μᾶς ἀποκαλύπτει κάτι ἀπ᾽ τὴ ζωή του, ποὺ εἶναι ἄκρως ἐνδιαφέρον καὶ θέθαια «παράδοξο»: Ὁ Α.Ν., ποὺ ὅπως εἴπαμε ζῆ μονίμως στὸ ἐξωτερικό, ἀπαξιοῖ κι ἀποφεύγει νὰ ὁμιλῆ στὰ Γαλλικά,᾿Αγγλικὰ κιλπ., ποὺ γνω- ρίζει ἄριστα, κι ἐπιδάλλει στοὺς συνομιλητές του νὰ τὸν παρακολουθοῦν στὰ ἑλληνικά του’ κι ὄχι μόνο. «Αἰσθάνεται καὶ λύπη γιὰ τούς ξένους, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν εὔνοια νά χουν ὡς μητρική τους γλῶσσα τὴν Ελληνική’ ἰδίως ὅταν πρόκει- ται γιὰ ποιητές...». -ς Ἢ ἐκπόρνευσις τοῦ ἀθλητισμοῦ ᾿Ενῶ ὁ ἀθλητισμὸς ὑπῆρξεν ὅ,τι ἰδεαλιστικώτερον εἰς τὴν ἀρχαίαν Ελλά- δα, ἀπαύγασμα τοῦ νοὸς καὶ τῆς ψυχῆς τῆς ἑλληνικῆς ἀντιλήψεως καὶ ἐνῶ μετὰ τὴν ἐπανεμφάνισίν του πρὸ ἑκατὸ περίπου ἐτῶν συνιστῶντο ἀθλητικὰ σωματεῖα, εἰς τὰ ὁποῖα ἐδίδοντο ὀνόματα θεῶν, ἡμιθέων, ἡρώων, ἑλληνικῶν φυλῶν, τοπωνυμιῶν κ. λπ., σήμερα τὰ ὀνόματα- -σύμόολα πολλῶν ἀθλητικῶν συλλόγων ἕπονται τῶν τίτλων πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν- χορηγῶν μερικῶν ἐξόδων τῶν συλλόγων. Ἢ ἁγνὴ ἰδέα τοῦ χθὲς εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ ἐμπο- ρικοῦ κέρδους σήμερον. Αὐτὴ εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ συγχρόνου λεγομένου ἀθλητισμοῦ πολλῶν μεγάλων συλλόγων. Ἢ ἀποκατάστασις τῆς ἱστορικῆς ἀληθείας καὶ ὁ σεδασμὸς ὡς πρὸς τὴν ἐκπεφρασμένην ἰδέαν μέσῳ τοῦ ὀνόματος-συμόόλου ἐπιδάλλει εἴτε τὴν ἀπο- κατάστασιν τοῦ ὀνόματος καὶ μόνον τοῦ κάθε σωματείου δίχως τὴν ἀνα- γραφὴν τῆς ἑταιρείας-χορηγοῦ εἴτε τὴν ἀπάλειψιν τοῦ ὀνόματος τὸ ὁποῖον ἔφερεν τὸ σωματεῖον πρὸ τῆς προσθήκης τοῦ ὀνόματος τῆς ἑταιρείας-χο- ρηγοῦ. Τοὐλάχιστον τοιουτοτρόπως θ᾽ ἀπεφεύγετο ὁ «ὑδριδισμός», ἡ ὕδρις τοῦ ὀνόματος-ἰδέας, θεματοφύλαξ τῆς ὁποίας θἄπρεπε νὰ ἦτο τὸ κάθε σω- τς