ΕΘΝΙΚΑ "Ελληνες ἢ Ρωμιού Θὰ ἤθελα νὰ ἀρχίσω μὲ μιὰ διαπίστωση: Εἶναι πράγματι ἰδιαίτερα εὐχάριστο τὸ γε- γονὸς ὅτι μετὰ ἀπὸ δεκαπέντε περίπου αἰῶνες μποροῦμε ἐπιτέλους, µέσα στὰ πλαίσια μιᾶς σχετικῆς πάντα ἐλευθερίας, νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸν ὅρο "Ελληνας καὶ νὰ ὑπο- δηλώνουµε μ’ αὐτὸν τὴν ἐσώτερη πνευματική µας ταυτότητα καὶ ὄχι τὸν σημερινὀ κρατικὸ ἢ ρατσιστικὸ χαρακτῆρα, ποὺ ἔχει ἀποκτήσει πλέον αὐτὴ ἡ ἐπωνυμία. Ἴσως οἱ αἰῶνες νὰ λιγόστεψαν τὸ μῖσος, τὸν φανατισμὸ καὶ μαζὶ τὸν παραλογισμὀ. Πόσο αἷμα ὅμως χρειάστηκε νὰ χυθῇ, πόσες θυσίες καὶ κατατρεγµοί; Γιατί; Γιατί μπήκατε τροχοπέδη στὴν ἐξάπλωση τοῦ 'Ελληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ συρρι- κνώσατε ἁπλᾶ καὶ µόνο σὲ ἐδαφικὲς τὶς πνευματικές µας φιλοδοξίες καὶ ἐπιδιώξεις; Γιατί ποτέ σας οὐσιαστικὰ δὲν παραδεχθήκατε, δὲν εἴχατε τὸ θάρρος, γιὰ νὰ ὁμολο- γήσετε τὸ ὀργανωμένο ἔγκλημα ποὺ ὑ διαπράχθηκε, τὸ δεκλή ρισμα τῆς Ἑλληνικῆς σκέ- φεως, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ πνεύματος; Τί ήταν αὐτὸ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ δικαιο- λογήσει τὴν ἰσοπέδωση τῶν ἱερῶν µας, τὴν πυρπόληση τῶν γραπτῶν µας, τὸ ξεκλή- ρισµα τῶν προγόνων μας; Μήπως ἡ ἑλληνικὴ σκέψη καὶ ; θρὴ σκεία ἦταν ὁ ἐχθρός, ὁ ἀντίπαλος αὐτῶν ποὺ ἐπι- ζητοῦσαν νὰ ἀκούγεται μόνον ἡ δική τους φωνή, νὰ περνοῦν τὰ δικά τους μηνύματα καὶ μόνο; Τῶν ἀντιπροσώπων τοῦ δόγματος, τοῦ ἀπολυταρχισμοῦ καὶ τῆς ἐξουσίας; Μήπως ἡ λογική. θεώρη ση τῶν πραγμάτων τοῦ Ελληνικοῦ πνεύματος ἦταν αὐτὴ ποὺ ἐνοχλοῦσε τοὺς ὑπηρέτες τοῦ παραλόγου, Μᾶς μιλᾶνε γιὰ ἐποχὴ παρακμῆς, ὅταν ἀναφέρονται στοὺς 'Ελληνιστικοὺς καὶ τοὺς μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ χρόνους. Καὶ τὸ ἔχουν ἀνάγκη αὐτό, γιατὶ διαφορε- τικὰ δὲν θὰ μποροῦσαν ν᾿ ἀποδείξουν τὸ ἀναγκαῖο τοῦ ἐρχομοῦ τους καὶ τὸ «ἄλλοθι» γιὰ τὸ ἔγκλήμά τους. Μὰ θὰ ἦταν ποτὲ δυνατὸν νὰ θεωρεῖται ἐποχὴ παρακμῆς ἡ πε- ρίοδος ἐκείνη, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὁποίας ἡ 'Ελληνικὴ γλῶσσα εἰχε κατακτήσει ὁλό- Χληρη τὴν οἰκουμένη, ἾΗταν ἐποχὴ παρακμῆς, ὅταν ἡ ᾿Ελληνικὴ ἐπιστήμη, ἡ ᾿Ελλη- νικὴ ἰατρική, ῇ Ἑλληνικὴ, τεχνολογία, ἡ Ἑλληνικὴ Φιλολογία, ἡ ᾗ Ἑλληνικὴ παιδεία ἦταν πυρίαρ χες: καὶ παγκόσμιες; Καὶ ποιοί θὰ ἔόγαξαν τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν παρακμή; Αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους χρειάστηκε νὰ γίνει ἡ μετάφραση τῶν Εόδομµήκοντα, δηλαδὴ ἡ μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπὸ τὰ Εθραϊκὰ στὰ Ελληνικά, γιὰ νὰ µπορέ- σουν οἱ ἴδιοι νὰ ἑρμή νεύσουν τὰ ἱερά τους κείµενα µέσα ἀπὸ τὴν Ελληνικἡ γλῶσσα, ἀφοῦ µόνον αὐτὴν ἦταν σὲ θέση νὰ κατανοήσουν; "Ηταν ἐποχὴ παρακμῆς, ὅταν ἡ Ελληνικὴ θρησκεία ἀποτελοῦσε τὸ παγκόσμιο θρησκευτικὸ ὑπόδαθρο, ἔχοντας πε- ριορίσει σὲ δευτερεύοντα ρόλο τὶς τοπικὲς θεότητες, ἀκόμη καὶ τὴν ἑδραϊκὴ θεότητα, "Ηταν ἐποχή παρακμῆς, ὅταν κι’ αὐτὲς ἀκόμα οἱ συναγωγὲς λειτουργοῦσαν σὲ µεγά- Λο ποσοστὸ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὰ 'Ελληνικὰ (συντἀγωγὴ) ἢ ὅταν μιὰ µεγάλη μερίδα τοῦ Εόραϊκοῦ πληθυσμοῦ εἶχε ἀφομοιωθεῖ ἀπ’ τὸν ᾿Ελληνικὸ τρόπο ζωῆς καὶ σκέψεως, μὲ ἐπακόλουθο τὸν χαρακτηρισμό τους ἀπ’ τοὺς ὑπολοίπους συμπατριῶτες τους ὡς «ἑλληνιζόντων» καὶ «ἀθέων»; Μήπως ἔχετε τὴν ἐντύπωση, ὅτι οἱ Ελληνες περίμεναν ἀπ’ τοὺς ᾿Ισραηλίτες νὰ τοὺς μάθουν τί σημαίνει ἀλήθεια; Ἢ μήπως φιλία καὶ δικαιοσύνη; Ἢ μήπως τί σημαίνει νὰ τιμᾶς τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μη τέρα σου; Ἢ πιστεύετε, ὅτι ἡ κοινωνία τους ἦταν κοινωνία κλεφτῶν, ἀπατεώνων καὶ δολοφόνων, γιὰ νὰ τοὺς δοθοῦν ἀπὸ ἄλλους τὰ «οὐ κλέψεις», «οὐ φονεύσεις», «οὐ ψευδομαρτυρήσεις»; "Ας λήξουν κάπου ἐδῶ τὰ παραμύθια. Γιατί ἡ γοητεία τοῦ παραλόγου ἀσκεῖ μεγά- --