Ν.Ε. ΠΡΕΑΡΗΣ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Κλασσική Μουσικἡ Εἰσαγωγὴ Ἡ παροῦσα µελέτη δὲν ἀναφέρεται α. στὴν Ἱστορία τῆς Μουσικῆς, ἀρχαίας καὶ σύγχρονης καὶ 6. στὴν θεωρία τῆς Μουσικῆς καὶ τὴν ἐξέλιξί της. Ἡ µελέτη μας αὐτὴ διαπιστώνει α. τὸ πλῆθος τῶν μουσικῶν ὅρων τῆς κλασσικῆς μουσικῆς, οἱ ὁποῖοι χρησιμοποιοῦνται διεθνῶς καὶ εἶναι στὸ σύνολό τους δάνεια ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ 6. παρουσιάζει ἕνα µεγάλο ἀριθμὸ ξένων συνθετῶν, οἱ ὁποῖοι ἄντλησαν τὶς ἐμπνεύσεις καὶ τοὺς τίτλους τῶν ἔργων τους ἀπὸ τὴν ᾿Αρχαί- αν Ἑλληνικὴ Γραμματεία. Τὸ φαινόμενον αὐτὸ ἔχει τὴν ἐξήγησί του, ἀφοῦ ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι ἡ ἀχένωτος πηγή, ἡ ὁποία ἐτροφοδότησε καὶ ἔξακο- λουθεῖ νὰ τροφοδοτῆ μὲ δικές της λέξεις καὶ ἔννοιες ὅλες τὶς Ἐπιστῆμες (θεω- ρητικὲς καὶ πρακτικές), τὶς Τέχνες, τὴν Θρησκεία καὶ τὴν Φιλοσοφία στὴν δια- δρομὴ τοῦ χρόνου. Εὐστόχως λοιπὸν σύγχρονος μελετητής τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσ- σας καὶ τῆς Παιδείας γενικώτερα ἀποφαίνεται: «Ἢ ᾿Ελληνικὴ Γλῶσσα εἶναι ἡ ἐπιτομὴ τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καὶ τὸ Λεξικὸ τῆς ἑρμηνείας τοῦ Σύμπα- ντος». ᾿Αλλὰ καὶ ἕτερος ἐρευνητῆς περὶ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καταλήγει, λέ- γοντας ἐπιγραμματικά: «...ὁποιαδήποτε ἄλλη “γλῶσσα” δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ µία ὑποδιάλεκτος τῆς Ελληνικῆς»". Α΄ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΔΑΝΕΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ Μιρδίςο- μουσική, οοἴανεΞξ ὀγδόη, ο{ραΏΞ ὄργανο, 5ΥΠΙΡΠΟΠΥΞ συμφωνία, πατπιοπἰοᾶ- ἁρμονική, οτοεσίτα- ὀρχήστρα, αεο[αᾶη Παπρξ αἰολικὴ ἅρπα, αοδάξπιγ οὗ ππμδίοξ μουσικη ἀχαδημία, ἄεΓΟΡΠΟΠΕΞ ἀερόφωνο, δγπιρἠοπίο Ροεπιξ συµφω- νικὸ ποίημα, ἀταπια![ἰσι-δραματικός, αεοιςίίοξ ἀκουστικός, τμαρξοάγξ ραψωδία, Π161ο5- µέλος, αοοιδίῖο ΡΠεΠποπιεΠΞ ἀχκουστικὸ Φαινόμενο, (ΠεΠΙΕΞ θέμα, (οηἱο/ίοπε- τονικὸς τόνος, {αρυαξ φυγή, π]άδεςΞξ μοῦσες, πιε]οάγξ μελωδία, ΡΠΙΙαγπιοπίο οΏοΓΗςξ Φιλαρμονικὴ χορωδία, οοπιἰς [ορετα]- κωμικὴ [ὄπερα], Ρπευπηα({ς [αοίίοη]- πνευματικὴ πρᾶξι, πιςδίο δίο{ΥΞ μουσικὴ ἱστορία, ἀΠΙΕΓΙΟΔΗ ΟΙΡΑΠΞ ἀμερικανικὸ ὄργανο, δηίρῇοηΞ ἀντίφωνον, απιϊρηοπαἰΞ ἀντιφωνικός, ογπιΌα/οἰπιδαίοπς χκύμόαλον, (ΠΙΙοργ- τριλογία, Πατπηοπίς ἀπαϊγείς- ἁρμονικὴ ἀνά- λυσι, οτραπἰςίς ὀργανιστής, αίοπαἰΞ ἀτονικός, αὐἱοςξ αὐλός, ραπίοπαἰΞξ παντονι- κός, δίοηδὶ πιωςίο- ἀτονικὴ μουσική, 5ἰτορΏίςοξ στροφή, Ὀατγίοηξ θαρύτονος, ἱγπῖς- λυρικός, πιε]οάταπιᾶξ μελόδραμα, εἀαρποπίµπιξ εὐφώνιο (χάλκινο ὄργανο), τηγίΏπι- ρυθµός, ἀἰδρᾶςοηξ διαπασῶν, οποτά-- συγχορδία, ΠάΓΠΙΟΠΥΞ ἁρμονία, Ρο]γρᾗοπίοξ πολυφωνικός-νία, ΧΥΙΟΡΒΟΠΕΞ Ἑυλόφωνο, ΡΓΑΠΙΠΙΟΡΗΟΠΕΞ γραμμό- φωνο, Ὀγζαπίϊπε πµείο- θυζαντινὴ μουσική, οΏοτάίπρξ κούρδισμα, [ΠδάΞ τριάδα (τρἰφωνη συγχορδία), ἰΠίοπεΞ τρίτονο, εποτάορΒοπεξ χορδόφωνο, εἰεοίτοπίο Π]μςίοξ ἠλεχτρονικὴ μουσική, πεχασποτάΞξ ἐξάχορδο, ἀἱΔρΡΠΟΠΥΞ διαφωνία, ἀἰαίοπίο- διατονικὀς, ἀοάεεαρ[μοπίς/ἀοάξεαρΠοηΥΞξ δωδεχαφωνικὸς/δωδεκαφω-