ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Ρατσισμὸς - Σωθινισμὸς - Σιωνισμὸς ο ἀρθρογράφος τοῦ ἐπισήμου ὀργάνου τοῦ Κα εντρικοῦ ᾿Ισραηλιτικοῦ Συμδουλίου τῆς Ελλάδος «Χ ρονικὰ» (Μάϊος- Ιούνιος 1993) ἀνησυχεῖ, διαπιστώνοντας τὴν ἀναδίωση τῶν οὕτως ἢ ἄλλως αἰσχρῶν καὶ ἀνελλήνι- στων φαινομένων τοῦ ναζισμοῦ, τοῦ ρατσισμοῦ καὶ τοῦ σωδινιομοῦ ---περὶ σιωνισμοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ μορφὴ ρατσισμο-σωθινισμοῦ, οὐδόλως ὁμιλεῖ, ἐπειδή, φαντάζομαι, οὐδέποτε ἐξέλιπεν γιὰ ν᾿ ἀναθιώση --- κι ἄπευ- θυνόμενος στὴν «Διεθνῆ Κοινότητα» τῆς ὑπενθυμίζει τὴν ὑποχρέωσή της «νὰ ὑποδείξη στὰ κράτη-μέλη της νὰ διδάσκουν καὶ νὰ ἐξηγοῦν στοὺς νέους --- ἔντιμα κι ἀντικειμενικά, χωρὶς συνθηματολογίες κι ἀφορισμοὺς --- τὰ ἐγκλήματα, τὶς καταστροφὲς καὶ τὶς πράξεις ντροπῆς, μὲ τὶς ὁποῖες ἔχε! γεμίσει τὴν ἱστορία ἡ μισαλλοδοξία τῶν διακρίσεων». Φαντάζομαι ὅτι ὁ ἀρθρογράφος: τῶν «Χρονικῶν» δὲν ἀνήκει στὴν κατηγορία τῶν «πολυπραγµονεόντων περὶ τὰ ὀθνεῖα τὰ δὲ οἰκήια ἀγνοούντων», κι ὅτι αὐτὸ τὸ «ἔγτιμα ΚΙ ἀντικειμενικὰ» δὲν τὸ ἀπευθύνει «στὸν ἄλλον ύομο» ἀλλὰ καὶ στοὺς. Εδραίο υς, . οἱ ὁποῖοι ἐπιτέλους τό χουνε περισσότερο παντὸς ἄλλου ἆ ἀνάγ. χη, δεδομένου ὅ ὅτι τὸ ψεῦδος κι ἡ ὑποκρισία εἶναι παραδολικὰ - «φαρισαϊσμός», λένε --, κάτι ἄλλωστε ποὺ ὠμὰ συνιστᾶται ἀπ᾿ τὶς Γραφές τους, ὅπου κατὰ λέξιν ἀναφέρεται, ὅτι «οἱ Ἑθραῖοι πρέπει νὰ ἐξαπατοῦν πά- ΥΤΟΤε τοὺς χριστιανούς» (Ζοβ4Ι, |, 1604). Ας ἐλπίσουμε πάντως, ὅτι τὴ φορὰ αὐτὴ δὲν πρόχειται περὶ ὑποχρισίας χι ἀποπροσανατολιστικοῦ ἑλιγμοῦ: ὅσον ἀφορᾶ σὲ μᾶς, ἂς εἶναι δέδαιοι οἱ πάντες, ὅτι ποτὲ δὲν θὰ παύσουμε νὰ λέμε «ἔντιμα κι ἀντικειμενικά» τ ᾿ἀληθῇ, ὅ,τι κι ἂν γίνη... Πολὺ σωστὰ λοιπὸν ἐπισημαίνει ὁ ἀρθρογράφος τῶν «Χρονιχῶν», ὅτι «αἰῶνες μίσους, ποταμοὶ αἵματος, αἰῶνες διαμάχης ποὺ χωρίζει τοὺς ἀνθρώπους, αἰῶνες ρατσιστικοῦ πλυσίματος τοῦ ἐγκεφάλου τῶν λαῶν δὲν διαγράφονται εὔκολα᾽ κι ὅτι χρειάζεται συστηματικὴ καὶ συνειδητὴ προσπάθεια γιὰ νὰ θε- μελιωθῆ ἡ ἁμοιθαία ἐμπιστοσύνη μεταξὺ Τῶν ἀνθρώπων διαφορετικῶν φυλῶν, θρησκειῶν, ἐθνῶν». Ὡραῖα λόγια πράγματι: ὅμως δὲν ἀ ἀρκοῦν οἱ ἐπισημάνσεις τῶν φαινομένων καὶ τῶν γεγονότων. Εἶναι ἀνά- γκην ᾿ἀναξη τήσουμε τὰ γενεσιουργὰ αἴτια καὶ νὰ ἐξεύρουμε τρόπους ἐξάλειψής τους’ διαφορετικὰ δὲν θὰ εἴμαστε παρὰ «κίόδηλοι καὶ ἱ ἀληθοφωνέες, οἳ λόγῳ μὲν ἅπαντα, ἔργῳ δ᾽ οὐδὲν ἕρδοντες», δηλαδὴ «Φαρισαῖοι». Δὲν χωρεῖ ἀμφιδολία, ὅτι ἡ Παιδεία μὲ τὸ παιδευτικὸ ὑλικὸ καὶ τὰ πρότυπά της παίζει τὸν πρώτιστο ρό- λο στὴ διαμόρφωση τοῦ χαρακτῆρος ἀνθρώπων καὶ λαῶν. Ἣ παιδεία χάνει τὸν κάθε ἄνθρωπο: χαὶ τὸ χάθε ἔθνος αὑτὸ ποὺ εἰναι, γι’ αὐτὸ κι ὁ Γεώργιος Πλήθων καθώρισε, ὅ ὅτι «ἐσμὲν “Ἕλληνες τὸ γένος, ὥσπερ ή πά- τριος παιδεία μαρτυρεῖ», χάτι ποὺ διετύπωσαν μ᾽ ἄλλα λόγια κι ὁ Ἱσοχράτης, χι ὁ Μ. ᾿Αλέξανδρος, καὶ τό- σοι ἄλλοι.. Αρα καὶ σεῖς, ἀγαπητὲ ἀρθρογράφε τῶν «Χρονικῶν», «ἔστε Ἑδραῖοι τὸ γένος, ὥσπερ ἡ ὑμετέ- ρα πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ». Ἀτὰ "Ας δοῦμε τώρα, ἀνώνυμε ἀρθρογράφε τῶν «Χρονικῶν», τὴν ἑδραϊκὴ παιδεία, τὴ μυθολογία σας, τὰ παι- δευτικὰ πρότυπα, τὶς ἀντιλήψεις σας γενικὰ γιὰ τὴ ξωὴ καὶ τὸν κόσμο. Ἢ Βίόλος, τὸ Ταλμούδ, τὰ χειρόγραφα τοῦ Κουμρὰν χαὶ μερικὰ ἄλλα ἔργα τῶν ἑλληνιξόντων Ιουδαίων ἀποτελοῦν, ἀπ’ ὅτι γνωρίζω, τὰ μοναδι- χά, γραπτὰ τουλάχιστον, ἐφόδιά σας, στὰ ὁποῖα διαδάξει κανεὶς κατ ᾿ἐπανάλη: ψιν τὰ κάτωθι: «Τάδε λέγει Κύριος (τῷ ἐχλεχτῷ λαῷ): Καὶ ἔσεσθέ μοι λαὸς περιούσιος ἀπὸ πάντων τῶν ἐθνῶν' ἐμοὶ γὰρ πᾶσα ἡ γῆ... Ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι βασίλειον ἱεράτευμα καὶ ἔθνος ἅγιον». "Αραγε αὐτὰ τὰ «περιούσιος λαός», «ἔθνος ἅγιον», «ἐμοὶ πᾶσα ἡ γῆ» δὲν προδίδουν ρατσισμό, σωδινισμό, διακρίσεις φυλετικές, ἀλαζονεία κ.ᾱ. ἢ ὄχι; Κι ἂν ναί, τί (πρέπει. νὰ ποῦμε στοὺς «λαοὺς τῆς γῆς», ὅτι αὐτοὶ μὲν ὀφείλουν νὰ καταδικάσουν τὰ φαινόμε- να αὐτά, ἐνῶ γιὰ σᾶς ἐπιτρέπονται, ἐπειδὴ τὰ εὐλογεῖ ὁ θεός σας; "Ας δοῦμε ὅμως καὶ μερικὲς ἄλλες πτυχὲς τῆς παιδείας σας: «Ακούσατε τὸ ῥῆμα Κυρίου: Ἐν τούτῳ γνώ- σεσθε ὅτι θεὸς ζῶν ἐν ὑμῖν καὶ ἐξολοθρεύων ὀλοθρεύσει ἀπὸ προσώπου ἡμῶν τὸν Χανααναῖον καὶ Τὸν Χετταῖον καὶ τὸν Φερεζαῖον καὶ τὸν Εὐαῖον καὶ τὸν ᾿Αμορραῖον καὶ τὸν Γ᾽ Ἔεργεσαίον καὶ τὸν Ἰεθου- σα[ον...»/ Βλέπεις, ἀγαπητὲ ἀρθρογράφε, πόθεν «οἱ ποταμοὶ αἵματος καὶ οἱ αἰῶνες μίσους : καὶ διαμάχης»; Μίσους ἀναίτιου καὶ διαμάχης σχόπιμης ἀποδλέπουσας στὸν ὄλεθρο ἐθνῶν χαὶ λαῶν, ποὺ σὲ τίποτα δὲν ἔφταιξαν πέρα τῆς «μοίρας» τους νὰ ζοῦν ὑπὸ τὸν ἥλιον. Περιττὸ νὰ ποῦμε ὅτι ὅλοι οἱ παραπάνω λαοί, τοὺς ὁποίους ἔδαλε στὸ «σημάδι» ὁ ὁ Κύριος, δηλαδὴ ἐ ἐσεῖς, ἀφανίσθηκαν. Αξίζει ὅ ὅμως τὸν κόπο νὰ δοῦμε καὶ Κάποιες ἄλλες ἀντιλή ψεις σας, ποὺ σᾶς ἦνιο χοῦν καὶ σᾶς Χατευθύ- νουν στὴ ξωή: «Εἶπεν ἡ Ρεθέκκα πρὸς Ἰσαάκ: προσώχθηκα τῇ ζωῇ μου διὰ τὰς θυγατέρας τῶν υἱῶν Χέτ’ εἰ λήψεται Ιακὼθ γυναῖκα ἀπὸ τῶν θυγατέρων τῆς γῆς ταύτης, ἵνα τί μοι τὸ ζῆν;»’ καὶ ὁ Σεχενίας συμπληρώνει: «Ἡμεῖς ἡσυνθετήσαμεν τῷ θεῷ ἡμῶν καὶ ἐκαϑίσαμεν γυναῖκας ἀλλοτρίας ἀπὸ τῶν λαῶν ------ -»Ἅ.Ἅ.