4 ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ] Ὁ γαλαζογένης Γιαχθὲ καὶ οἱ ἀνώμαλοι Ἕλληνες... ᾽Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Εὐρισκόμενος εἰσέτι εἰς τὴν ξένην ἀνέγνωσα εἰς τὰ «Ἐθνικά», τ. 138 τοῦ «Δ», τὸ ἄρθρον τῆς Νεμέσεως «ἢ ἀπόφασις». ᾿Εκτὸς τοῦ ὅτι συμφωνῶ ἀπολύτως, ἐκτὸς τοῦ ὅτι πληροῖ τὴν ψυχὴν καὶ τὸ πνεῦμα παντὸς γνησίου καὶ μεμυημένοι ἕλληνος, ὀφεί- λω νὰ τονίσω, ὅτι ἡ πεμπτουσία καὶ ἡ ἀλήθεια τῶν γραφομένων δὲν δύναται νὰ δεχθῆ οὐδεμίαν καὶ παρ᾽ οὐδενὸς ἀμφισθήτησιν. Πᾶσα δὲ πρὸς τοῦτο προσπάθεια ματαία ἐστί. Ἐπειδὴ λοιπὸν εἰς ἕν -ὅπως πολὺ σωστὰ τονίζετε-- παραμύθι όασίζεται ἡ ὅλη ἰδε- ολογία-λασπολογία, ἐπειδὴ ἕως ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει, ἂς μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ ἐκφράσω μέσω τῶν στηλῶν τοῦ ἀπὸ ὑμᾶς ἐκδιδομένου - διευθυνομένου ἐξαιρέτου περιοδικοῦ σκέψεις τινας, αἱ ὁποῖαι στροδιλίζονται κατὰ νοῦν. Φρονῶ, ὅτι διὰ κάθε ἐλευθέρως σκεπτόμενον ἄνθρωπον -μὴ πτωχὸν τῷ πνεύματι-- ἀρκεῖ μία ἁπλῆ, ἁπλουστάτη ἀντιπαράθεσις μεταξὺ τῆς πατρώας τῶν ἑλλήνων θρη- σκείας καὶ τῆς Ἰαχόικῆς τοιαύτης, ὥστε ἐκ τῆς συγκρίσεως ἀδιάστως καὶ εὐκόλως νὰ διαπιστώση οὗτος τὴν τεραστίαν ποιοτικὴν διαφορὰν ἀφ᾽ ἑνός, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ τὴν τε- ραστίαν προσφορὰν τῆς πρώτης πρὸς καὶ διὰ τὸ ἀνθρώπινον εἶδος. Δυστυχῶς ὅμως ὑπάρχει ἕν πρόδλημα, τὸ ὁποῖον εἶναι συνάμα καὶ ἐρώτημα: πόσοι τῶν ἑλλήνων σκέ- πτονται ἐλευθέρως καὶ πόσοι δύνανται καὶ τὸ ἐπιθυμοῦν νὰ πράξουν οὕτως; ᾿Ορθότατα λοιπὸν τονίζεται ὑπὸ τῆς Νεμέσεως ὅτι: «Αρχίζουν νὰ τὸ διηγοῦνται (τὸ παραμύθι) στὰ σχολεῖα μαθαίνοντας στὰ παιδιά µας γιὰ τοὺς ἀνώμαλους ἀνθρω- πόμορφους θεοὺς τοῦ΄ Ελληνικοῦ Πανθέου καὶ γιὰ τὴν μεγαλοπρέπεια τοῦ Ιεχωδᾶ μὲ τὰ γαλάζια γένεια». Δὲν ὑποθάλλονται ὅμως εἰς τὸν κόπον νὰ μᾶς εἴπουν τὸ «πῶς» καὶ «πότε» διεπίστωσαν τὸ ἀνώμαλον τῶν ἑλλήνων θεῶν, οὔτε δεδαίως νὰ μᾶς ἐξηγήσουν τὴν μεγαλοπρέπεια τοῦ Ἰαχθδέ. Ἐὰν ὅμως ὑπῆρχον ἕλληνες διδάσκαλοι νὰ τὰ διδάξουν μαθαίνοντάς τα διὰ τὴν ἀπάτην τοῦ Ἰαχθέ, δι’ ἧς «ἔρριξε» τὸν Ἠσαῦ χάριν τοῦ Ἰακὼδ (δεῖγμα μεγαλοπρεπείας ἄραγε;), διὰ τὸν διασμὸν τοῦ Λὼτ ἀπὸ τὰς λαμπρὰς αὐτοῦ θυ- γατέρας, ἐὰν τοὺς ἀνέλυον καὶ τοὺς ἐξηγοῦσαν ὅλα τὰ ἀπάνθρωπα καὶ μισελληνικὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα περιέχονται εἰς τὴν «Παλαιὰν Διαθήκην», ἐνῶ ἐκ παραλλήλου μυη- μένοι οὗτοι ἐμύουν τοὺς ἑλληνόπαιδας εἰς τὸ ἀρχαῖον ἑλληνικὸν πνεῦμα (φιλοσοφικὴ καὶ θεολογικὴ σκέψις), τότε εἶναι θέθαιον ὅτι: καὶ θὰ ἠδύναντο νὰ σχεφθοῦν ἐλευθέ- θρως καὶ νὰ ἀρνηθοῦν τόσον τὸ παραμύθι ὅσον καὶ τὸ «μαρκάρισμα», ὡσὰν αὐτὸ ὅπου γίνεται εἰς τὰ συμπαθῆ τετράποδα. Εἶναι. ὄντως λυπηρὸν καὶ ἀπογοητευτικόν, τὸ παραμύθι αὐτὸ νὰ τὸ ἐγκολποῦνται καὶ νὰ τὸ ἐνστερνίζονται ἕλληνες ἐξ ἑλλήνων, ἀγνοοῦντες -πολλάκις δὲ ἠθελημένως- τὴν ἀλήθειαν τὴν ἑλληνικήν, τὸ «ἀπαστράπτον» ψεῦδος δεχόμενοι, ἀγνοοῦντες ὅτι µε- ταξὺ ἄλλων τὸ ὀλιγώτερον ἀδικοῦν ἑαυτούς... Εἶναι ἀποκαρδιωτικὸν τὸ φαινόμενον σήμερον, ἕλληνες ἐξ ἑλλήνων ν᾿ ἀγνοοῦν --ἐφησυχάζοντες τάχα µου-- τὴν πολυχιλιετῆ ἱστορίαν των, τὴν πατρώαν θρησκείαν, τὴν ἄνευ αἰδοῦς καὶ καταισχύνης ἀποχλη- θεῖσαν «εἰδωλολατρεία», τὸν πολιτισμόν των, τὴν παράδοσίν των, δηλαδὴ ὅ,τι μεγα- λύτερον, εὐγενέστερον καὶ ἀνεπανάληπτον ἀπὸ καταδολῆς κόσμου. Εἶναι θλιδερὸν καὶ ἀνησυχητικὸν ν᾿ ἀγνοοῦν ὅτι: κάθε μεγάλο, ὄμορφο καὶ ἀληθινὸ ἐκπηγάζει καὶ ἀναδύεται μόνον ἐκ τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος. Εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτον ν᾿ ἀγνοοῦν ἢ