ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Τί γίνεται; ο Τί γίνεται μὲ τὸν τάφο ποὺ ἀνεκαλύφθη στὴν ἔρημο Σίδα τῆς Αἰγύπτου, καὶ πολλοὶ ἀρχαιολόγοι ὑποστηρίζουν, ὅτι εἶναι τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου; Τίποτε, ἀδιαφορία! ο Τίγίνεται μὲ τὶς Πυραμίδες στὸ χωριὸ Ελληνικὸ τῆς) Αργολίδος, ποὺ δὲν συντηροῦνται καὶ καταστρέφονται; Τίποτε, ἀδιαφορία! ο Τί γίνεται μὲ τὸν Τύμόο τῶν Σαλαμινοµάχων, ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένη σκουπι- δότοπος; Τίποτε, ἀδιαφορία! ὁ Τίγίνεται μὲ τὶς ἐκδόσεις τῶν Αρχαιοελλήνων συγγραφέων, ἔργον ποὺ ἀπὸ τὸ 1926 ἀνέ- λαδε ἡ ᾿Ακαδημία; Τίποτε, ἀδιαφορία! ο Τίγίνεται μὲ τὴν ἀνέγερσι τοῦ ἀνδριάντος τοῦ Μ.᾿ Αλεξάνδρου στὴν Αθήνα, ποὺ παρὰ τὶς ὑποσχέσεις δὲν ἔχει ἀκόμη στηθῆ; Τίποτε, ἀδιαφορία! ο Τί γίνεται μὲ τοὺς μυκηναϊκοὺς τάφους τῶν Γλυκῶν Νερῶν; Τίποτε, ἀδιαφορία! ο Τίγίνεται μὲ τὸν ἑορτασμὸ τῶν ἱστορικῶν ἐπετείων, ὅπως Μαραθών, Σαλαμὶς κ.τ.Λ., Τί- ποτε, ἀδιαφορία! 9 Τί γίνεται μὲ τὶς ἀρχαιότητες τοῦ Ραμνοῦντος, ποὺ καταστρέφονται ἀπὸ λατομεῖο τῆς περιοχῆς; Τίποτε, ἀδιαφορία! ο Τί γίνεται μὲ τὰ σχολεῖα στὴν Β. "Ἤπειρο, ποὺ ἔχλεισαν οἱ ᾿Αλδανοί; Τίποτε, ἀδιαφο- ρία/ ”Οψιμον εὕρημα Στὶς 30 Μαρτίου 1993 («Ελ. Τύπος» κ.τ.λ.) ἐδημοσιεύθη στὶς ἐφημερίδες ἡ εἴδησις ὅτι ὁ Βρεταννὸς καθηγητὴς Τόμας Τόμσον ἐκυκλοφόρησε μετὰ ἀπὸ ἔρευνες 15 ἐτῶν τὸ νέον του διδλίον μὲ τὸν τίτλον «Οἱ πρῶτοι χρόνοι τοῦ Ισραηλιτικοῦ ἔθνους» καὶ ὅπου ἀπέδειξε, ὅτι τὰ δέκα πρῶτα 6ιόλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «εἶναι ἀπολύτως φανταστικὰ καὶ ἔχουν γραφή 500-1500 χρόνια μετὰ τὰ γεγονότα ποὺ περιγράφουν». ᾿Επίσης ἀπέδειξε, ὅτι ὁ «θασιλεὺς» Δαυΐδ, ὁ ᾿Ιακώό, ὁ Αόραάμ, ὁ Μωῦσῆς καὶ ὁ Σολομῶν «4ΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΠΟΤΕ». Τὰ στοιχεῖα καὶ τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ ἐχρησιμοποίησε ὁ καθηγητής Τόμσον, γιὰ νὰ καταλήξη στὰ συ- μπεράσματά του, εἶναι κυριολεκτικῶς ἀτράνταχτα. Εξ ἄλλου ἡ ἀρχαιολογία, ἡ ἱστορία, ἡ φιλολογία καὶ αἱ λοιπαὶ ἐπιστῆμαι δὲν ἔχουν οὔτε ἕνα στοιχεῖον ἢ ἐπιχείρημα, ποὺ νὰ συ- νηγορῆ ὑπὲρ τῆς ὑπάρξεως τῶν «θασιλέων» καὶ πατριαρχὼν τῶν ἑθραίων. “Οταν ἐπὶ πα- ραδείγματι ἀναφερώμεθα στὸν ΄Όμηρο, γνωρίζομεν τὴν ἱστορικότητά του, διότι ἔχομεν κείμενα, ἐπιγραφάς, ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα, ἀναφορὰς εἰς ἄλλους συγγραφεῖς, ἱστορικὰς πληροφορίας ἀπὸ συγχρόνους του κ.τ.λ. “Ὅταν ἀναφερώμεθα στὸν Ἰακώθ, τί ἔχομεν; Απο λύτως οὐδέν͵ πλὴν θεθαίως τῆς αὐθαίρετης διηγήσεως στὴν Παλαιὰν Διαθήκην, ἡ ὁποία ἐγράφη αἰῶνας μετὰ τὴν ὑποτιθεμένην ὕπαρξιν τοῦ ᾿[ακώύ. Τὸν Νοέμόριον 1993 κάποιος «καθηγητής» ἑδραῖος - ἐπὶ τέλους-- «ἀνεκάλυψε πλάκα μὲ τὴν ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ δασιλέως Δαυίδ», καὶ ἀμέσως ἀνεκοινώθη ὅτι εὑρέθη τὸ πρῶτον ἀρχαιολογικὸν στοιχεῖον περὶ ὑπάρξεως τοῦ Δαυίδ... ᾿Εντὸς τῶν μηνῶν θὰ εὗρε- θοῦν καὶ ἄλλαι πλάκες μὲ τὰ ὀνόματα τοῦ ᾿Ιακώδ, τοῦ Σολομῶντος, τοῦ Αόραάμ, τοῦ Μω- ὑσῆ... Αὐτὴ εἶναι μία ἀπὸ τὶς διαφορές μας μὲ τοὺς ἑδραίους ὡς πρὸς τὴν ἱστορικότητα τῶν προσωπικοτήτων. ᾿Εκεῖ ὅπου ἐμεῖς παρατάσσομεν ἀτελείωτον σειρὰν ἀρχαίων μνημείων, κειμένων θεθαίας χρονολογίας καὶ ἑνὸς ἀπειραρίθμου πλούτου ἀγαλμάτων, ναῶν, κτιρίων,