ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΔΛΑΣ Ὃ προκατακλυσμιαῖος Ἑλληνικὸς οἰκουμενιχὸς πολιτισμὸς τοῦ Διὸς Α. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ Πρὶν ἀπὸ 10-15.000 χρόνια στὸν χῶρο τοῦ Αἰγαίου δέσποζε ἀκόμη ἡ χέρσος γῆ τῆς Αἰγηΐδας, καὶ ἡ Θεσσαλία ἦταν ἀκόμη λίμνη: «...τὴν δὲ Θεσσαλίην λόγος ἐστὶ τὸ παλαιὸν εἶναι λίμνην» (Ἡρόδοτος, Η, 129). Ἕνας ὑψηλὸς ἑλληνικὸς πολιτισμὸς μὲ κέντρο τοὺς Δελφοὺς καὶ οἰκουμενικὰ χαρακτηριστικἀ εἶχε ἁπλωθεῖ ἀπὸ τὴν νῆσο Πάγχαια τοῦ Ἰνδικοῦ Ὠκεανοῦ (Κε- Ὀλάνη) µέχρι τὸν «Κήπο τῶν Ἑσπερίδων» (Αμερικανική ᾿Ππειρος). Θὰ προ- σπαθήσουµε νὰ ψηλαφήσουμε αὐτὸν τὸν πανάρχαιον ἑλληνικὸ πολιτισμὸ (ποὺ θρῆχκε τὸ τέλος του στὸν Κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνα καὶ στὸν συνεπαγόµενο παταποντισμὸ τῆς Αἰγηίδας) µέσα ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ κείμενα καὶ τὶς ἀρχαι- ολογικὲς μαρτυρίες. «Τὸν Δία διαδεξάμενον τὴν θασιλείαν τοῦ Κρόνου... ἐλθό- ντα εἰς Βαθυλῶνα ἐπιξενωθῆναι (Ξ ἔγινε φίλος διὰ φιλοξενίας) Βήλῳ καὶ μετὰ ταῦτα εἰς τὴν Παγχαίαν νῆσον (σημ. Κεὐλάνη) πρὸς Ωκεανῷ κειμένην παραγε- νώµενον Οὐρανοῦ τοῦ ἰδίου προπάτορος όωμὸν ἱδρύσασθαι...» (Διόδωρος Σικε- λιώτης, 5, 46). Οἱ γεωλόγοι συμφωνοῦν, ὅτι ἡ «ἀποξήρανση» τῆς «λίμνης Θεσσαλίας», ποὺ χρονικὰ συμπίπτει μὲ τὸν κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνα καὶ τὸν χαταποντισμὸ τῆς Αἰγηίδας, ἔλαθε χώρα (σταδιακὰ φυσικὰ) μεταξὺ τοῦ 15.000 καὶ 10.000 π.Χ. Τό- τε περίπου ὑπολογίζεται καὶ τὸ τέλος τοῦ προκατακλυσµιαίου “Ἑλληνικοῦ Πο- λιτισμοῦ τοῦ Διός. Στὴ συνέχεια θὰ ἀκολουθήσουμε τὸν Πλάτωνα: «περὶ τῶν ἐνακισχίλια γεγονότων ἔτη... σοι δηλώνω διὰ δραχέων...»(Πλάτ. «Τίμαιος» 239). Ἕνα ἀπὸ τὰ σηµαντικότατα γεγονότα τῆς ἀνθρώπινης προϊστορίας εἶναι ὁ κατακλυσμὸς τῆς Μεσογείου (ποὺ κάποτε ἦταν εὐρεῖα καὶ συνεχὴς κοιλάδα) ἀπὸ τὰ νερὰ τοῦ ᾽Ατλαντικοῦ (6λ. λῆμμα ΑΙΓΗΙΣ τῆς ἐγχυκλοπαίδειας τοῦ «ΗΛΙΟΥ»). Σύμφωνα μὲ τοὺς εἰδικοὺς ἐπιστήμονες ἡ Μεσόγειος πρὶν περίπου 30--40.000 χρό- νια ἦταν μιὰ ἀπέραντη κοιλάδα μὲ δύο µεγάλες λίμνες, στὴν δυτικὴ καὶ ἀνατο- λικὴ λεκάνη. Τότε τὸ στενὸ τοῦ Γιδραλτὰρ δὲν ἦταν πορθμὸς ἀλλὰ συνεχὴς ξηρὰ καὶ συνεδέετο μὲ τὴν νῆσο ᾿Ατλαντίδα τοῦ Ὠκεανοῦ (6λ. Πλάτωνος, «Τίμαιος» καὶ «Κριτίας», 1.Δ. Πασσᾶ, «Αληθινή προϊστορία», τόμος ΕΛΛΑΣ καὶ λῆμμα ΑΙΓΗΙΣτῆς ἐγκκλοπαίδειας τοῦ «ΗΛΙΟΥ», Ξ. Λίδα, «Η Αἰγηὶς κοιτὶς τῶν Αρίων» χ.λπ.). Κατὰ πᾶσα πιθανότητα μετὰ τὸν καταποντισμὸ τῆς ᾽Ατλαντίδας καὶ τὸ λυώσιµο τῶν παγετώνων τὰ νερὰ τοῦ ᾽Ατλαντικοῦ «ἔσπασαν» τὸ Γιδραλτὰρ καὶ κατέκλυσαν τὴν Μεσόγειο, ποὺ ἔπαψε πιὰ νὰ εἶναι Μεσό-γειος (στὰ ἀρχαῖα ἕλλη- νικὰ Ξ μέσον τῆς Γῆς) καὶ πῆρε τὴ σημερινὴ «θαλασσινή» της µορφή. Σχεδὸν ταυτόχρονα ἔλαθε χώρα καὶ ὁ καταποντισμὸς τῆς Αἰγηίδας, τῆς ξηρᾶς ποὺ ἕνω- νε τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἑλλάδα μὲ τὴν Μικρὰ ᾿Ασία περὶ τὸ 10.000 π.Χ. (Α. ΡπιἩρρεοπ, «Ερόϊάς» 1898). Απομεινάρια τῆς καταποντισμένης Αἰγηίδας εἶναι οἱ σημερινὲς Κυκλάδες καὶ κυρίως ἡ Κρήτη, τῶν ὁποίων ἡ σημερινὴ διαµόρφωση συνετέθη