ΔΑΥΛΟΣ/Ι45, Ἰανουάριος 1994 8513 των». Ἐφαρμόζει δηλαδὴ τὸ γνωστὸ ἐξ-ουσιαστικὸ δόγμα «διαίρει καὶ δασίλευε» (σελ. 25). Τὸ κράτος, τὸ κάθε κράτος, ἀποτελεῖ κομμάτι τοῦ συστήματος, παίζει δὲ κατὰ κάποιον τρόπο τὸ ρόλο τοῦ διαμεσολαδητοῦ μεταξὺ συστήματος καὶ παρασυστήµατος, Οἱ πολιτι- κοὶ καὶ γενικὰ τὰ κρατικὰ κατεστημένα εἶν᾽ ἐκεῖνα ποὺ ἀποδέχονται καὶ μεταδίδουν στοὺς λαοὺς τὰ κοσμοπολίτικα καπιταλιστικὰ πρότυπα, τὸν κοσμοπολίτικο τρόπο ζωῆς καὶ σκέ- ψης, Πέραν αὐτοῦ «καλωσορίζουν τὰ ξένα κεφάλαια καὶ τὰ ἐναρμονίζουν μὲ τὰ δικά τους, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰ ἐξ-ουσιαστικὰ "ἀγαθὰ” (Ξ ὅπλα κ.ἄ.)» (σελ. 20). Τὸ σύστηµα µέσα ἀπ᾽ τὴν ἀστικὴ κοινοθουλευτικὴ δημοκρατία καὶ τὸν πολυκομματι- σμὸ ἔχει καθιερώσει τὸν πολιτικὸ μονόδρομο, ἀφοῦ οἱ μέθοδοι καὶ οἱ κατευθύνσεις τῶν κομμάτων δὲν διαφέρουν καθόλου. Ἐπιπλέον «διαθέτει μιὰ ἄριστη τακτική χαλιναγώ- γήσης καὶ ἀφανισμοῦ ὁποιασδήποτε νέας ἰδέας καὶ ἀντιλήψεως, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπο- τάξη...» (σελ. 42). Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ τὸ παρελθὸν εὐλογοῦσε κι ἐνεθάρρυνε τὰ φασιστικὰ καθεστῶτα, σήµερα δείχνει μιὰ ἀποστροφὴ πρὸς αὐτά, κάτι ποὺ δημιουργεῖ τὴν ὑποψία στὸ συγγραφέα, «μήπως τὸ πολιτισμικὸ πρότυπο τοῦ καπιταλισμοῦ ἀποτελεῖ αὐτὸ καθαυτὸ ἕνα παγκόσμιο φασιστικὸ ὅραμα... Γιατί πῶς ἀλλιῶς θὰ ἐξηγη θῆ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ἀνέχεται. ἄλλον λόγο κι ὅτι ἀσκεῖ τόση προπαγάνδα στοὺς λαοὺς διὰ τῶν Μ.Μ.Ε. πρὸς τὴν κατεύθυνση τῶν δικῶν του προτύπων;». Ὅπως κι ἂν ἔχη τὸ πρᾶγμα ἡ κρίση τοῦ συστήματος εἶναι δεδομένη, φαίνεται δὲ ὅτι τὸ τελειωτικὸ χτύπημά του θὰ ἐπέλθει ἀπ’ τὸ «παρασύστημα»: «Τὸ παρασύστημα, τὸ ὁποῖο σκοπίμως συντηροῦσε ἡ καπιταλιστικὴ δομὴ μὲ στόχο τὴ διαίρεση σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο τῆς ἐργατικῆς τάξης, θὰ κυριαρχήσει καὶ θὰ ἐπιδιώξει νὰ διαλύση τὴ δομὴ ἐκείνη, ποὺ τὸ κρατοῦσε ἐγκλωδισμένο στὴ μακροχρόνια δουλεία... Τὰ σημερινὰ εὐρωπαϊκὰ ἐθνο- κράτη θὰ ὁδηγηθοῦν στὴ σταδιακὴ ἀποδοχὴ τοῦ ἐθνικισμοῦ (ἐθνισμοῦ) σὰν μιὰ ὀρθο- λογιστικὴ οἰκονομικο-πολιτικὴ πρόταση, ποὺ ἡ ἐφαρμογή της θὰ ἐπιτύχει τὴν ἐθνικὴ σωτηρία ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸ ὄλεθρο καὶ τὸν πολιτισμικὸ ἀφανισμὸ» (σελ. 61-62). Σαράντος Πὰν ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΛΕΒΕΝΤΗΣ, Ἢ κατὰ τῆς Μακεδονίας ἐπιδουλὴ Εἶναι ἡ τρίτη ἔκδοση τοῦ θιθλίου. Οἱ δύο προηγούμενες, τὸ 1962 ἡ πρώτη καὶ τὸ 1966 ἡ δεύτερη, ἔγιναν μόνο μὲ τὰ ἀρχικὰ τοῦ συγγραφέως, διότι τότε ἦταν στρατηγὸς ἐν ἐνεργεία. Στὶς 380 σελίδες τοῦ διόλίου του ὁ Γ.Α.Λ. δίνει μία πλή- ρη ἐξιστόρηση τῶν ἐπιθουλῶν κατὰ τῆς Μακεδονίας, ποὺ συστηματικὰ μὲν ξε- κινοῦν μὲ τὴν προσπάθεια ἐχσλαυϊσμοῦ της ἀπὸ τὸν περασμένο αἰῶνα, ἀλλὰ ἔχουν τὶς ρίζεςτους στὰ κοσμοκρατορικὰ σχέδια τοῦ Μεγάλου Πέτρου καὶ ἀργό- τερα τῆς Μεγάλης Αἰκατερίνης. Ἐπιθουλῶν, ποὺ οἱ ἑκάστοτε συνθῆχες, πολιτι- πές, στρατιωτικές, χαθεστωτικές, καθώριζαν τὴ µορφή, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀλλάξη ἡ θασικὴ ἐπιδίωξη. ᾿Αρχίζονας μὲ µία σύντομη ἀναφορὰ στὰ ὅρια τῆς Μακεδονίας, ἱστορικὰ καὶ