ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Σειρῆνες καὶ ἄνθρωποι Οἱ Σειρῆνες ἔχουν ἐγκατασταθεῖ, ὡς γνωστόν, ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες στὶς πόλεις τῶν κοινῶν θνητῶν, τοὺς ὁποίους ψυχαγωγοῦν δωρεάν, ἅδοντας ἀπ’ τοὺς ἐξῶστες τῶν ἀρχοντικῶν τους θεσπέσια ἄσματα, σὰν κι ἐκεῖνα πού ᾽χαν μαγεύσει τοὺς συντρόφους τοῦ ᾽Οδυσσέα. Οἱ θνητοὶ μποροῦν ἐλεύθερα κι ἀνάλογα μὲ τὴν μουσικὴ παιδεία καὶ τὴν ψυ- χολογική τους κατάσταση νὰ ἐπιλέγουν τὴν Σειρήνα τῆς προτίμη σής τους. “Ὅλοιτους ὡστόσο, ἀνεξαρτήτως ἐπιλογῆς, παθαίνουν κάτι ἀνάλογο μὲ τοὺς πλατωνικοὺς Τέττιγες, λησμονοῦν δηλαδὴ τὰ προσωπικὰ προόδλήματα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις τους στὴ ζωή, ὅπως καὶ τὸν λόγον ὑπάρξεώς τους. Σύμφωνα μὲ ἀκριδεῖς πληροφορίες οἱ ρόλοι τῶν Σειρήνων ἔχουν κατανεμηθεῖ ἄμεσα ἀπ’ τοὺς ἐξ- ουσιαστὲς ἔτσι, ὥστε ἡ καθεμιὰ νὰ ξεχωρίζη ἀπ’ τὴν ἄλλη, ὅλες δὲ μαξὶ νὰ καλύπτουν τὶς γνωστὲς κοινωνικο-πολιτικὲς τάσεις κι ἀναζητήσεις, γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦνται ὅλοι οἱ ὄροτοί. Μιὰ ἐξ αὐτῶν, γιὰ παράδειγµα, εἶν’ ἐπιφορτισμένη νὰ τραγουδᾶ «τὰ τ᾽ ἐό- ντα τὰ τ’ ἐσσόμενα» - ἀποκχρύπτοντας τὰ «πρὸ τ’ ἐόντα» -- καὶ νὰ ὑμνολογῆ τὴν θεὰ Κίρκη, ποὺ ἀφειδῶς παρέχει στοὺς θνητοὺς πλήρως ἐξοπλισμένες τε- χνολογικὰ κατοικίες, πολυτελῆ αὐτοκίνητα καὶ κόττερα, πλούσιες ποικιλίες εἰδῶν διατροφῆς καὶ ψυχαγωγίας, κομψὰ ἐνδύματα χ.ο.Χ., πράγματα δηλαδὴ ποὺ σαγηνεύουν τοὺς κοινοὺς θνητούς, οἱ ὁποῖοι φαίνονται ξετρελλαμένοι µαξίτης, ἀφοῦ στὴν ἐπωδὸν -- πού ᾽ναι σημειωτέον πάντα ἡ ἴδια: «Ὅμορφος κόσμος, ἠθικός, ἀγγελικὰ πλασμένος» -- ἑνώνουν τὴν φωνή τους μ᾽ αὐτὴν τῆς Σειρήνας, μ ᾿ἀποτέλεσμα νὰ προκαλῆται πανδαιμόνιο στὴν περιοχή. Οὐδεὶς ὡστόσο παρατηρεῖ, ὅτι ἡ Σειρήνα τους οὐδέποτε ἄλλη φορὰ κάνει λόγο περὶ ἠθικῆς, ἀρετῆς καὶ τὰ τοιαῦτα, ἐνῶ οἱ ἐντολοδόχοι τους ἐπιδίδονται σ᾽ ὅ,τι ἀνήθικο καὶ αἰσχρό. Μιὰ ἄλλη Σειρήνα εἶν᾽ ἐντεταλμένη νὰ τραγουδᾶ τὰ «πρὸ τ’ ἐόντα» καὶ συ- γκεκριμένα τὴν «Χρυσῆ ᾿Εποχὴ» τοῦ Κρόνου, ὅταν οἱ θνητοὶ δὲν ἦταν ἀνά- γη «νὰ ἐργάζωνται γιὰ νὰ τρῶνε», ἀφοῦ ἡ πάντροφος καὶ πανδότειρα Γῇ -- ἐντολῇ Κρόνου ἀσφαλῶς -- παρεῖχε ἄφθονους τοὺς καρπούς τῆς σὲ δικαίους καὶ ἄδικους. Σὲ στίχους ἐλεγειακοὺς ἀπαριθμεῖ ὅλα τὰ κακὰ κι ὅλες τὶς δυ- στυχίες τῶν συγχρόνων θνητῶν, πού ᾽ναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀνυπακοῆς μερικῶν κακότροπων ἀνθρώπων στὸν Κρόνο, τὸν ὁποῖο ἀποκαλεῖ ]αδὲ ἢ "Ιακχο. Θρη- νεῖ λοιπὸν γιὰ τὸν «χαμένο παράδεισο», γιὰ τὰ δάσανα τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τὰ φρικιαστικὰ ἐγκλήματα, γιὰ τὶς μετὰ φόνου ληστεῖες, γιὰ τὶς αἱματηρὲς θυσίες τῶν σατανιστῶν καὶ προτρέπει τοὺς πιστούς της νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν στὰ παλαιά. Τελειώνει δὲ πάντοτε τὸ ψυχαγωγικὸ πρόγραμ- μά τῆς μὲ τὴν ἴδια μελοδραματικὴ ρήση: «Κάθε πέρσυ καὶ καλύτερα -- κάθε ἐφέτος καὶ χειρότερα», κάτι ποὺ συνταράσσει τὸ συγκινησιακὸ μη ανισμὸ τῶν ἀκροατῶν τῆς, οἱ ὁποῖοι τὴν ἀποχαιρετοῦν δακρύδρεκτοι. Μιὰ τρίτη Σειρήνα προσελκύει τοὺς πιστούς της, ὑποσχόμενη νὰ τοὺς λέ- γει πάντα τὴν ἀλήι θεια, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ξέρει πὼς εἶναι πικρή, ἐξ οὗ καὶ τὸ μικρὸ σχετικὰ ἀκροατήριό τῆς. ᾿Επικρίνει λοιπὸν τὶς προη γούµενες ἀδελ- φές της, οἱ ὁποῖες ἀποπροσανατολίξουν τοὺς θνη τοὺς ἀπ’ τὰ πραγματικά τους προόδλήματα καὶ καλεῖ τοὺς τελευταίους «σὲ συσπείρωση καὶ ἀγῶνες» γιὰ πε-