ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ ᾿Απορίες Σύμφωνα μὲ τὴν «Ελευθεροτυπία» (25.11.93) τὴν ἃ ἀρχαία ἑλληνικὴ πόλη Νίγια στὴν ἔρημο Τακλαμακὰν τῆς 4. Κίνας ἀνεκάλυψε τὸ ] 903 ὁ 6ρεττανὸς έξερευ- νητὴς σὲρ ᾿Ορὲλ Στέιν, ὁ ὁποῖος «μεταξὺ τῶν ἄλλων (;) εἶχε δρεῖ καὶ ἔπιπλα ἑλλη- νικοῦ στύλ». Κατὰ τὴν «Μεσηµόρινη; » ὅμως τῆς 22.11.93 τὴν πόλη ἀνεκάλυψαν Εὐρωπαῖοι ἀρχαιολόγοι, «οἱ ὁποῖοι εἰ ἶχαν ὄρεϊ ξύλινες ἐπιγραφὲς μὲ εἰκόνες! θεῶν τῶν ἀρχαίων “Ελλήνων καὶ κείμενα σὲ μιὰ γλῶσσα ποὺ έχρη σιμοποιεῖτο στὶς πε- οιοχὲς πού ᾽χε κατακτήσει ὁ Μ. ᾿Αλέξανδρος, ὅπως ἡ αὐτοκρατορία Κουσάν, τὸ σημερινὸ Πακιστάν». Τελευταῖα μιὰ ὁμάδα Κινέζων καὶ Ιαπώνων ἀρχαιολόγων ἐπανανεκάλυψαν τὴν ἀρχαία πόλη Νίγια, ὅπου «ὄρῆκαν πλοῦτο εὑρημάτων: σπί- τια καὶ δρόμους, ἐργαλεῖα καὶ ὀχήματα, σκεύη, καὶ νομίσματα σχεδὸν ἀνέπαφα, ἐνῶ ἀνεκάλυψαν καὶ ὀκτὼ μουμιοποιημένα πτώματα ἢ σκελετοὺς μὲ χαρακτηρι- στικἁ ποὺ μαρτυροῦν, ὅτι πρόκειται γιὰ ἀπογόνους στρατιωτῶν τοῦ Μ. ᾿Αλεξάν- ὁρου..ἅ. » («Μεσημόρινή», ὅ.π. ). ᾿Ενενήντα ἔτη σιωπῆς καὶ κατόπιν ψεύδη καὶ ἀντιφάσεις. ᾿Αλήθεια, ἐξερευ- νητὴς ἀνεκάλυψε τὴν Νίγια τὸ 1903 ἢ ὁμάδα Εὐρωπαίων ἀρχαιολόγων; Κι ἂν ἰσχύει τὸ δεύτερο, γιατὶ δὲν προέδησαν τότε στὶς προδλεπόμενες ἀνακοινώσεις, ὡς ὤφειλαν; Μετὰ πῶς 6γάζουν τὸ συμπέρασμα, ὅτι οἱ σκελετοὶ ἀνήκουν σὲ ἀπο- γόνους τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου; Ο ᾿Αρριανὸς δὲν ἀφήνει ὑπόνοια γιὰ κάτι τέτοιο. ᾿Αποκλείεται λοιπόν, νὰ πρόκειται περὶ ἀπογόνων τοῦ Διονύσου ἢ τοῦ Ηρακλέ- ους; Τέλος, γιατί οἱ πρῶτοι ἀρχαιολόγοι δὲν ἔκαναν λόγο περὶ μουμιοποιημένων πτωμάτων ἢ σκελετῶν, γιὰ τὴν ἡλικία τῶν ὁποίων δὲν λένε τίποτα; Μήπως δηλαδὴ πρόκειται περὶ πρωτοφανοῦς ἐγκλήματος; Μήπως οἱ ἄνθρωποι δολοφονή θηκαν μετὰ τὴν «ἀνακάλυψη» τῆς πόλεώς τους, γιὰ νὰ κρατήσουν τὸ στόμα τους κλει- στό, ἐξ οὗ καὶ ἡ σιωπὴ τῶν ἐνενήντα χρόνων; «Ο πάντ’ ἐκδιδάσκων χρόνος» ἴσως θὰ δείξει. ᾿Επίτευγμα ᾿Απὸ τὶς ἑπόμενες γενικὲς ἐξετάσεις καταργεῖται ῇ κοινωνιολογία καὶ στὴν! θέ- σιτης τοποθετεῖται ᾗ πολιτικὴ οἰκονομία. Η κατάργησις τῆς κοινωνιολογίας ἔ έγι- νε κατ’ ἀπαίτησιν καὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ μαρξιομοῦ, διότι µέχρι τώρα ἡ δι- δασκομένη κοινωνιολογία ήτο ἐμφανὴς κομμουνιοστικὴ προπαγάνδα. Μετὰ τὴν ἐξαφάνισι τοῦ 7 μαρξισμοῦ ἡ ἡ ἐν ᾿Ελλάδι κοινωνιολογία παρέμεινε μετέωρος, καὶ δι᾽ αὐτὸ καταργήθηκε. Πρόκειται περὶ αὐτοσχεδιασμῶν καὶ ἀνευθυνοτήτων τοῦ ὑπουργείου Παιδείας εἰς θάρος τῆς σπουδαζούσης νεολαίας. ἡ Όσον ἀφορᾶ στὴν ἀνευθυνότητα τῶν ἁρμοδίων (/), διαθάζοµε στὰ «Νέα» (25.11.93), ὅτι «οἱ ὑποψή- φιοι τῆς Α΄ καὶ 4΄ δέσμης θὰ μελετήσουν γιὰ τὶς Γενικὲς ᾿Εξετάσεις στὰ Μαθη- ματικὰ ἀπὸ τὸ νέο διδλίο, καθὼς στὸ παλαιὸ εἶχαν διαπιστωθεῖ 120 λάθη»/// “Εκατὸν τριάντα λάθη σὲ θιθλίο μαθηματικῶν ἀποτελεῖ πράγματι ἐπίτευγμα. Ὁ Ραμνοῦς ο ἀρχαιοελληνικὸς χῶρος τοῦ Ραμνοῦντος καταστρέφεται ἀπὸ τὰ λατομεῖα ποὺ παράνομα ἔλαδαν ἄδειες λειτουργίας. Ἢ περιοχὴ ποὺ θρίσκεται μετὰ τὸν Σ χοινιᾶ καὶ τὸ Κάτω Σοῦλι ἦταν στὴν ἀρχαιότητα δῆμος τῆς Α ττικῆς, ποὺ ἀνῆκε στὴν Αἰαντίδα φυλήν. ᾿Εκεῖ εἶχε οἰκοδομηθῆ ἰσχυρὸ φρούριο, ἐνῶ ἡ κώμη ἐχο- σμεῖτο μὲ δύο ὡραιοτάτους ναοὺς δωρικοῦ θυθμοῦ. Τὸν ἀρχαιότερον ἐξ αὐτῶν (όος αἰὼν π.Χ.) κατέστρεψεν ὁ Ξέρξης, ἀλλὰ μετὰ ἀποκατεστάθη, καὶ ἐλατρεύετο ἐκεῖ ἡ Θέμις. ᾿Εκτίσθη ἐπίσης καὶ ἄλλος ναός. Στὶς ἀνασκαφὲς ἐδῶ καὶ ἑκατὸ χρόνια ἀνευρέθησαν ἕδρες μὲ ἐπιγραφὲς («Σώσατρος τῇ Νεμέσει καὶ τῇ Θέμιδι»). Σώζο-