ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ, Η καταγωγὴ τῶν Ελλήνων Μιὰ σημαντικὴ ἀνθρωπολογικὴ µελέτη, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ µία ἀξιόλογη ἱστορικὴ καὶ ἐθνολογικὴ ἔρευνα. .ὋὋ συγγραφεὺς ἐπιχειρεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ θιθλίου νὰ δώσει τὸ στίγμα τῆς προσπάθειάς του. Ἡ θέση του εἶναι σαφής: «Καὶ ἡ μὲν ἀνυπαρξία "ἴνδοευ- ῥωπαϊκῆς φυλῆς" ἔχει καταστεῖ σήμερα “ κοινὸς τόπος᾽ ᾽γιὰ τὴν Ανθρωπολογία, ἀλλὰ καὶ κοινὴ ἴνδοε υρωπαϊκὴ ἰδεολογία δὲν μπορεῖ νὰ εὐσταθεῖ σὲ χῶρο προφυλετικό» (σελ. 40). Διατυπώνει στὴν συνέχεια τὴν πολὺ σημαντικὴ ἄποψη, ὅτι ποτὲ δὲν πραγµατοποιή- θηκε ἡ περιώνυµος κάθοδος ἀπὸ τὸν Βορρᾶ, ἀλλὰ ἡ ἄνοδος τῶν μεσογειακῶν πληθυσμῶν πρὸς τὴν Κεντρική Εὐρώπη, ἀκόμα δὲ καὶ τὴν Σκανδιναθδία. Ὅταν δὲ ὁρισμένοι ἀπ᾽ αὐτοὺς τοὺς “Ἕλληνες πιέστηκαν ἀπὸ ἀλλοφύλους, τότε ἔχουμε τὴν κάθοδο ἀλλὰ ὑπό τὴν μορφὴ τῆς ἐπιστροφῆς στὴν Κυρίως “Ελλάδα (σελ. 63-65). Παραμένει ἴσως ὅμως σχετικὰ ἀδιευκρίνιστο ἀπ᾿ τὸν συγγραφέα, ἄν στὸ διάστηµα τῆς ἀνόδου αὐτῆς τῶν Ἑλληνικῶν φυλῶν εἶχαν ἀπομείνει στὴν κυρίως Ἑλλάδα “ Έλλη νικὰ φύλα ἢ ὄχι. Ὅμως παρακάτω καὶ συγκεκριµένα στὴν σελ. 73 μετὰ ἀπὸ μιὰ σειρὰ συλλογισμῶν καταλήγει στὸ συμπέρασμα, ὅτι «ὁ Ελληνικὸς πολιτισμὸς τῆς Αρίας ἐποχῆς ὑπῆρξε ὁ πρῶτος πολιτισμὸς τῆς Ανθρω- πότητος» καὶ «τώρα πιὰ πιστοποιεῖται ὅτι οἱ "Ελληνες εἶχαν κατὰ πολὺ προηγηθῆ τῶν Κι- νέζων...». Στὸ δεύτερο κεφάλαιο ἔχουμε εὐρεῖα ἀναφορὰ γιὰ τὴν εἰσδολὴ τῶν ᾿Αρίων τὸ 2000 στὴν ᾿Ινδία, ποὺ ὁ συγγραφεὺς τοὺς θεωρεῖ θρακικῆς καταγωγῆς καὶ κατ᾽ ἐπέκτα- σιν Ἑλληνικῆς (σελ. 109). Ἕνα ἄλλο σημαντικὸ θέμα ποὺ πραγματεύεται τὸ διολίο τοῦ κ. Δ.Δ. εἶναι ὁ ἑδραϊκὸς ἀνθελληνισμός. Μᾶς δίδει στοιχεῖα γιὰ τὸν ρόλο ποὺ διεδραμάτισαν οἱ ἙἭἽ δραῖοι στὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης, γιὰ τοὺς διωγμοὺς τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τοὺς 'Εόραίους, καθὼς καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα γεγονότα εἰς δάρος τοῦ “Ελληνισμοῦ, ὅπου οἱ Εδόραῖοι πρω- τοστάτησαν. σον / : / ᾿ [4 " ο 'Ηρόδοτος, τὸ Α λφάδητο καὶ οἱ Φοινικιστὲς Στὶς {-7-1993, ἂν θυμᾶμαι καλά, δημοσιεύτηκε στὸ κυριακάτικο «Βῆμα» ἓ ἕνα ἄρθρο τοῦ κα- θηγητῆ κ. Γ. Μπαμπινιώτη, τὸν ὁποῖο δὲν γνωρίζω καὶ δὲν ἔχω δεῖ ποτέ, μὲ τίτλο « ᾿Εθνικιστικὴ Πλευρίτιδα». ᾿Απὸ τὰ ὅσα ἀναφέρονται σὲ αὐτὸ 'ὁρισμένα μοῦ προκάλεσαν ἐ ἐντύπωση, μὲ ἀπο- τέλεσμα νὰ συντάξω αὐτὸ τὸ κείμενο, μὲ σκοπὸ νὰ προδάλω κάποιες ἀντιρρήσεις, νὰ θυμίσω κα- ταστάσεις, νὰ διατυπώσω λίγες σκέψεις καὶ νὰ ὑποθάλω μερικὰ ἐρωτήματα. Ἥ κατηγορία γιὰ ἐρασιτεχνισμὸ δὲν ἔ ἔχει καλὴ φήμη, καὶ συνή Ίθως ἐκφράξει ἀδυναμία οὖσια- στικῆς ἀπάντησης. Παραδείγματα ὑ ὑπάρχουν πολλά: ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα σὲ ἕναν ἐπαγγελμα- τία καὶ ἕναν ἐρασιτέχνη εἶναι, ὅτι ὁ πρῶτος ὑπολογίζει καὶ τὴν θέση ποὺ κατέχει καὶ τὴν γνώ- µη τῶν ἄλλων συναδέλφων, ἐνῶ ὁ δεύτερος δὲν ἔχει τέτοιους ἐνδοιασμούς' ὅτι κάνει, τὸ κάνει ἀπὸ πραγματικὸ ἐνδιαφέρον: ἐπὶ πλέον "δὲν τὸν ἐνδιαφέρει, τί θὰ ποῦν οἱ ξένοι γιὰ μᾶς, ἀλλὰ ἔχει σκοπὸ νὰ ἀρχίσουν οἱ ξένοι νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὸ τί θὰ ποῦμε ἐμεῖς γι᾿ αὐτούς. ο Ηρόδοτος στὸ χωρίο Υ5δ ἔγραψε: «Οἱ δὲ Φοίνικες οὗτοι οἱ σὺν Κάδμῳ ἀπικόμενοι, τῶν ἦσαν οἱ Γεφυραῖοι, ἄλλα τε πολλὰ οἰκήσαντες ταύτην τὴν χώρην εἰσήγαγον διδασκάλια ἐς τοὺς “Ελληνας χαὶ δὴ καὶ γράμματα, οὐκ ἐόντα πρὶν “Ελλησι, ὡς ἐμοὶ δοκέει, πρῶτα μὲν τοῖσι καὶ ἅπαντες χρέωνται Φοίνικες: μετὰ δὲ χρόνου προδαίνοντος ἆ ἅμα τῇ φωνῇ μετέδαλον καὶ τὸν ῥυθ- μὸν τῶν γραμμάτων». “Η πρώτη µου παρατήρηση εἶναι, ὅτι ἡ λέξη «γράμματα» δὲν ἔχει ἄρθρο καὶ ὅτι συνδέεται ἀ ἄμεσα μὲ τὴν λέξη «διδασκάλια», ἡ ὁποία σήμερα ἀποδίδεται μὲ τὴν λέξη δί- δακτρα καὶ ἐφόσον ὁ τόνος. εἰναι σωστὰ τοποθετημένος. Ο΄ Ηρόδοτος γεννή θηκε καὶ ἔζη σε τὸν 50 αἰῶνα π.Χ., στὸν ὁποῖο ἡ κυρίαρχη ἔννοια τῆς λέξης «γράμματα» ἦταν ἡ σύντομη ἐπιγραφὴ σσ