ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ «Μεγάλες ἀνησυχίες» Συνεστήθη ἕνα σωματεῖο μὲ τὴν ἐπωνυμία «Αμϕιχτυονία Οἰκουμενικοῦ Ελληνισμοῦ» καὶ μὲ στόχους «τὴν προστασία καὶ προώθηση τῆς πολιτιστικῆς µας κληρονομιᾶς, τήν ὁραστηριοποί- ἠση γιὰ τὴν ἀνὰ τὸν κόσμο ἵδρυση καὶ λειτουργία ἑλληνικῶν σχολείων, πνευματικῶν ἱδρυμάτων καὶ κέντρων διάδοσης τῆς ἑλληνικῆς παιδείας», στόχους χαθόλα ὑψηλούς, ὡραίους καὶ μεγάλους. Στὴ συνέντευξη Τύπου, ποὺ δόθηχε μὲ σκοπὸ τὴν ἀνάλυση τῶν παραπάνω σκοπῶν, παρευρί- σχετο κι ὃ ἐχπρόσωπος Τύπου τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος κ. Ιωάννης Χατζηφώτης, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε νὰ ἐκφράση τὶς µεγάλες του ἀνησυχίες, μήπως ἡ ἀναθίωση τοῦ θεσμοῦ τῶν ἀμφικτυο- νιῶν συντελέση στὴν ἀναθίωση καὶ τῶν θρησκευτικῶν ἐθίμων τῆς ἀρχαίας Ελλάδος, “Ὅμως γιατὶ φούᾶται ὁ κ. Χατζηφώτης; Ξεχνᾶ μήπως ἢ δὲν γνωρίζει, ὅτι τὰ ὠραιότερα χρι- στιανικὰ ἔθιμα ἀνάγουν τὴν προέλευσή τους στοὺς ᾿Ορφικούς, στὰ ᾿Ελευσίνια καὶ τὰ Διονύσια; Γιατί λοιπὸν τόση ἀρχαιοφοῦία; «Δίχα μοι τὰ νοήματα» Σύμφωνα μὲ τὸν Νορδηγό(;) ἐρευνητὴ Κτζελ “Αρτουμ, ὃ ὁποῖος ἰσχυρίζεται ὅτι ἀποκρυπτο- γράφησε τὸν Δίσκο τῆς Φαιστοῦ, «ἡ μυστηριώδης γλῶσσα τῆς ἀρχαίας Κρήτης, ποὺ ἔχει ἀπο- τυπωθεῖ στὸν Δίσχο, εἶναι μιὰ ἀρχαία σημιτικὴ διάλεκτος». Ο συντάκτης τῆς «Μεσημόρινῆς», ποὺ δημοσίευσε τὴν εἴδηση (31-8-00), φαίνεται ἐξαιρετικά ἱκανοποιημένος, γιατὶ θὰ παύσει πιά, λέει, «νὰ ταλαιπωρεῖ τοὺς ἐρευνητές ὁ ταλαίπωρος αὐτὸς 4ίσκος». Κι αὐτὸς μὲν ἀνακουφίστηχε, ᾿Αλλὰ ἄλλος ἐρευνητὴς «ἀποδεικνύει», ὅτι ἡ γλῶσσα τοῦ 4ί- σχου δὲν εἶναι καθόλου σημιτικὴ ἢ ἔστω μυστηριώδης, ἀλλὰ «πρόκειται γιὰ μιὰ ἀρχαιότατη ἰδιωματικὴ διάλεχτο τῶν Ζουλοῦ τῆς) Αφρικῆς». Ὃ ἐν λόγῳ ἐρευνητὴς μάλιστα, πού, καθὼς λέ- ει, μελετοῦσε τὸν Δίσκο τῆς Φαιστοῦ πενήντα συναπτὰ ἔτη, ἰσχυρίζεται ὅτι στὸ Δίσκο ἀναγρά- φεται, πὼς «οἱ Σηµίτες κατάγονται ἀπ’ τοὺς χοίρους»! ᾿Ελᾶτε λοιπὸν στὴ θέση µου: Ποιὸν ἀπ’ τοὺς δυὸ ἔγχυρους ἐρευνητὲς νὰ πιστεύσω; Παράδεισος Τὸ εἰδησεογραφικὸ Πρακτορεῖο «Ιτὰρ-Τάσς» μετέδωσε, ὅτι «φυλακισμένοι τοῦ Καζακστὰν ἔφαγαν συγκρατούμενό τους, γιὰ νὰ χατευνάσουν τὴν πείνα τους». Οἱ καννίδαλοι προηγουμέ- νως ἔσφαξαν, τεμάχισαν κι ἔδρασαν τὸ θῦμα τους. «Στὸ νοσοκομεῖο τῶν φυλακῶν ἐχείνων οἱ φυ- λακισμένοι ζυγίζουν 30 χιλά ἕκαστος, πρὀσφατα δὲ ἀπέθαναν ἐννέα ἀπ᾽ αὐτοὺς ἀπὸ ἀσιτία» (« Ελευθεροτυπία», 20-4-94). Ἢ κατάργηση τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου δείχνει τὸ πρωτοφανὲς ὕψος πολιτισμοῦ καὶ ἀνθρωπι- σμοῦ, στὸ ὁποῖο φθάσαµε στὴν ἐποχή µας, δηλώνει ὑπερήφανα ὁ Διεθνής ᾿Εξουσιασμός. ᾿Εμεῖς συνηγορώντας προσθέτουμε, ὅτι οἱ ἐπικρίσεις, ὅτι μὲ τὴν κατάργηση τῆς ἐσχάτης τῶν ποινῶν κα- ταργεῖται οὐσιαστικὰ καὶ ἡ ἔννοια τῆς ἀπονομῆς δικαίου, προέρχονται ἀπὸ ἀναρχικούς, ποὺ στὴ θέση τοῦ παγχόσµιου Παράδεισου τῆς Διεθνοῦς Εξουσίας θέλουν νὰ θλέπουν μιὰ παγχόσµια χόλαση. ά4ουλεία Σύμφωνα μὲ τὴν ἀμερικανικὴ ἐπιθεώρηση «Νιουσγουήκ» «τουλάχιστον ἑκατὸ ἑκατομμύρια