ΚΩΝ.Β.ΚΟΥΤΡΟΥΒΕΛΗΣ:’ Ἢ ἀπάτη τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς» καὶ ή Ἑλληνικὴ Μητέρα Γλῶσσα ΓΕΝΙΚΑ Ἡ πρακτική καὶ ἡ λογικὴ ἀνάλυση τῶν διαφόρων γεωγραφικῶν παραγόντων, οἱ ὁποῖοι σχετίζο- νται μὲ τὸ ὅλον πρὀόληµα τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς θεωρίας», μποροῦν νὰ ὁδηγήσουν σὲ ἀπόψεις καὶ συμπεράσματα, ποὺ διατυπώνονται γιὰ πρώτη φορὰ καὶ ἀναιροῦν ἢ ἀπορρίπτουν τὰ ὅσα ἔχουν δια- τυπωθεῖ µέχρι σήµερα γιὰ τὴν «Ἰνδοευρωπαϊκὴ ὁμογλωσσία». Σὰν σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ συσχετίσεως τῆς παρούσης ἔρευνας ἐλήφθησαν ὅσα ἀναφέρονται στοὺς δύο πρώτους τόμους τῆς «Ιστορίας τῆς Ανθρωπότητος» τῆς [1ΝΕΡ(0 (ἐκδ. Χ. Τεγοπούλου-Ν. Νί- χα 1970) γιὰ τὴν «Ἰνδοευρωπαϊκὴ ὁμογλωσσία», οἱ ὁποῖοι καλύπτουν τὴν ἱστορία τοῦ Κόσμου ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς χρόνους µέχρι τὸ ἔτος 500 π.Χ. Ἢ [ΙΝΕΡΟΟ εἶναι μια ὀργάνωση ποὺ ἀνήχει στὸν ᾿Ὀργανισμὸ τῶν 'Ἠνωμένων Ἐθνῶν (ΟΗΕ) καὶ οἱ ἐκδόσεις της πρέπει νὰ ἔχουν παγκόσμιο κῦρος. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν τὸ ὅλον ἔργον ἀνετέθη σὲ διεθνῆ ἐπιτροπή, ἀποτελουμένην ἀπὸ 26 τα- χτιχὰ µέλη καὶ 102 ἀνεπιστέλλοντα ἀπὸ 44 κράτη τῆς Ὑφηλίου, πλὴν θεθαίως τῆς Ἑλλάδος. Ἡ ἐπι- τροπὴ αὐτὴ διαθέτουσα «ἀντικειμενικοτάτη σκέψη καὶ ἰσοδύναμη κρίση» θὰ ἦταν ἱκανὴ νὰ δηµι- ουργήσει ἕνα ἔργο παγκοσμίου καὶ ὀλοσχεροῦς ἀποδοχῆς. Ἡ παραπάνω ἐπιτροπὴ τὰ ἐπιμέρους θέµατα καὶ ἀντικείμενα τοῦ ἔργου πρὸ τῆς ἐκδόσεώς του τὰ ἔθεσε γιὰ λεπτομερῆ ἐξέταση καὶ ἔγχριση στὶς ἐθνικὲς ἐπιτροπὲς τῶν κρατῶν μελῶν τῆς υΝΕςΟΟ. Οἱ παρατηρήσεις ἑκάστης ἐθνικῆς ἐπιτροπῆς ἐλήφθησαν ὑπ᾽ ὄψιν κατά τὴν συγγραφὴν τοῦ τελικοῦ κειμένου, ὅπως ἀναφέρεται στὴ σελίδα ΧΙ] τοῦ προλόγου τοῦ Α᾿ τόμου τῆς «Ιστορίας τῆς Ανθρω- πὀτητος» τῆς ΓΝΕΣΟΟ. Κατὰ συνέπειαν ἡ εὐθύνη γιὰ ὅσα διατυπώθηκαν στοὺς δύο πρώτους τό- μους περὶ τοῦ συνδέσμου τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς ὁμογλωσσίας» καὶ τῆς «πρωτοελληνικῆς» ἤ «προ- ελληνικῆς» ἤ Ἑλληνικῆς φυλῆς θαρύνει τὰ µέλη τῆς Ἐθνικῆς Ἑλληνικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ ἀντικρούση ἢ νὰ ἀπορρίψη τὶς διατυπωθεῖσες θεωρίες. Δυστυχῶς, παρ᾽ ὅλον ποὺ ὁ Πλάτων στὸ Κρατύλο (μετ. Κ. Ζάμπα, ἔκδ. Γ, Φέξη 1910, σελ. 82) θε- ωρεῖ τὶς διάφορες θεωρίες περὶ τῆς δημιουργίας τῶν πρώτων ὀνομάτων «φλυαρίες», πολλοὶ σοφοὶ τοῦ προηγουμένου καὶ τοῦ παρόντος αἰῶνος παρουσίασαν σειρὰν θεωριῶν, ὅτι οἱ γλῶσσες τοῦ κό- σμου προέρχονται ἀπὸ μίαν μητέρα γλῶσσαν, τὴν «Ἱνδοευρωπαϊκή», ὅπως τὴν 6άπτισαν ἀρχικά. Ὃ χόπος καὶ ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν ἐπιδολὴ τῆς θεωρίας αὐτῆς εἶχε σὰν μοναδιχὸ στόχο νὰ πνίξη καὶ νὰ ἐξαφανίση τὴν οὐσιαστικὴ πρωτοπορία τῆς Ἑλληνικῆς μητέρας γλώσσας τοῦ κόσμου. Ἡ θέση αὐτὴ ἐπιθάλλει τὴν γεωγραφικἠ ἀναζήτηση τῆς ἀφετηρίας ἤ τοῦ λίχνου τῆς «νδοευρωπαϊκῆς ὁμογλω- σίας» καὶ τὶς πορεῖες τῆς ἐξαπλώσεώς της. Ἐκ τούτων θὰ προκύψουν οἱ παράγοντες τῆς ἀποδοχῆς ἤ τῆς ἀπορρίψεως τῶν διατυπωθεισῶν µέχρι τώρα θεωριῶν καὶ κατ᾽ ἀνάγκην ἡ ἀνασυγκρότηση τῶν πραγματικῶν ἱστορικῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα σχετίζονται μὲ τὴν προµήτορα τῶν γλωσσῶν τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης. ἘῸ κ. Κ.Β.Κ. εἶναι τοπογράφος, ταξίαρχος ἐ.ἀ. τῆς Γεωγραφικῆς Ὑπηρεσίας Στρατοῦ, συγγραφεὺς πολλῶν ἐρευνῶν ἀναφερομένων στὴν ἀπώτερη ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ εἰδικευμένος στὶς δορυφορικὲς ἐπικοινωνίες.