ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Τοῦ ᾿Αριστοφάνη Καρφιᾶ Η!::"- ὡς γνωστόν, οὐχὶ μόνον δὲν «συμμετέχομεν» εἰς τὰ ἑκάστοτε ἐν τῷ ποιμνιοστασίῳ διαδραματιζόμε- να, ἀλλὰ καί, ἀνέκαθεν, κωφεύομεν εἰς τοὺς προσκλητικούς, παρακλητι- κούς, ἀπειλητικούς ἤ ἄλλους ἤχους τῆς -- αὐτῆς, βεβαίως, πάντοτε -- φλογέρας, οἱουδήποτε ποιμένος ἤ «μπιστικοῦ» παίζοντος ταύτην καὶ ἀ- νεξαρτήτως ἄν τὴν ἀριστερὰν ἤ δεξιάν του χεῖρα χρησιμοποιῆ. Ἐφ᾽ ᾧ καὶ οὔ- τε κρῦον οὔτε ζέστην αἰσθανόμεθα, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενον, δι᾽ οἱονδήποτε τῆς φλογέρας σκοπὸν καὶ δι᾽ οἱονδή- ποτε --ἀνάλογον-- τοῦ ποιμνίου χο- ρόν. Πλὴν --ὡς παρατηρηταὶ καὶ μόνον -- ἀκούοντες ἐσχάτως τὸν μέγαν τῆς ποίμνης βελασμόν, διότι --λέει-- ὁ μπιστικὸς ἔπαιξεν διὰ τῆς ἀριστερᾶς χειρὸς «κατάργησιν τῶν ἀπεργιῶν», «παραμονὴν τῶν βάσεων», «ἀποδο- χὴ τῆς ΕΟΚ», ἤτοι σκοπούς, οἱ ὁ- ποῖοι, κατ᾽ ἔθιμον, διὰ τῆς δεξιᾶς χει- ρὸς ἔδει νὰ παίζωνται, δὲν δυνάμεθα νὰ μὴ ἐνθυμηθῶμεν τὸν ἀφελῆ ἐκεῖνον Χιώτην, ὅστις διαπόρει «πῶς ἤλλαξε τὴν λειτουργίαν ὁ ηὐλογημένος». Διὰ τοὺς ἀγνοοῦντας, ὁ μῦθος ἔχει ὡς ἑξῆς: Εἰς χωρίον τῆς Χίου, κάποτε, ὁ ἱερεὺς παρετήρησε ἕνα χωρικόν, διό- τι εἶχε πολὺ καιρὸν νὰ προσέλθη εἰς τὴν ἐκκλησίαν. «Παπᾶ μου», ἀπήντη- σε ὁ χωρικός, πιστεύων ὅτι κάνει καὶ πνεῦμα, «κάθε Κυριακήν, τὴν ἴδιαν λειτουργίαν λές, τί νὰ ἔλθω;». «Ἔλα ἐσύ», τοῦ λέγει ὁ παπᾶς, «κι᾽ ἐγὼ θὰ τὴν ἀλλάξω». Πράγματι, τὴν ἑπομέ- νην Κυριακὴν ὁ χωρικὸς προσῆλθε εἰς τὸν ναόν, πιστεύων ὅτι θὰ ντροπιάση τὸν παπᾶν, συλλαμβάνων τοῦτον ψευ- δόμενον. Ὅμως ὁ πονηρὸς λευίτης εἷ- χε κάμει ὄντως ἀλλαγάς. Εἶχε τοποθε- τήσει τὸν δεξιὸν ψάλτην ἀριστερὰ καὶ τὸν ἀριστερὸν δεξιά. Ὃ χωρικός, ἀ- γράμματος ὦν, δὲν κατηνόει βεβαίως τὸ τί ἐψάλλετο, ἀλλὰ τὸ πῶς ἐψάλλε- το μόνον, ἀκούων δὲ τὰ --ἴδια, βέβαια--- τροπάρια μὲ διαφορετικὰς φωνὰς ἐπείσθη, ὅτι ὁ ἱερεὺς εἶχεν ἀλ- λάξει τὴν λειτουργίαν. Ἐφ᾽ ᾧ καὶ κατὰ τὴν διανομὴν τοῦ ἀντιδώρου τὸ παρε- δέχθη εἰς τὸν ἐρωτήσαντα σχετικῶς καὶ ὑπὸ τοὺς μύστακάς τοὺ μειδιῶντα ἱερέα. "Ὅμως, ἐξερχόμενος τοῦ ναοῦ καὶ ἐπανασκεπτόμενος τὰ διαδραμα- τισθέντα, κάτι δὲν τοῦ ἐφαίνετο σω- στόν. Ὅθεν καὶ ἠκούσθη διαπορῶν: «Μὰ καὶ Βαγγέλιον ἤβγαλε καὶ ἅγια ἤ- βγαλε καὶ τρεῖς καμπάνες βρόντηξεν. Πῶς ἤλλαξε τὴν λειτουργίαν ὁ ηὐλογη- μένος»; Τὸν ἀφελῆ Χιώτην, λοιπόν, ἐσκε- πτόμην, ὅτε ---ὡς διαβάζω εἰς τὰς ἐφη- μερίδας --- ἡ φλαγέρα ἤρχισεν νὰ παί- ζη τὸν παλαιόν, γνωστόν, ἀνατολίτι- κον σκοπόν -- «Τοῦρκοι εἰς τὸ Αἱ- γαῖον». Ἣ ποίμνη καλεῖται νὰ ἠρεμήση: «Λησμόνει Τιμολέον, διότι ὅστις λησμονεῖ, δὲν ἐνθυμεῖται πλέον»... Δ ιαµένω εἰς ἐν ὀρθογώνιον κουτί, χωρισµένον εἰς μικρότερα κου- τιά. Δίπλα, ἐπάνω καὶ κάτω, ὑπάρ- χουν ἄλλα παρεμφερῆ κουτιά, ὅπου, προφανῶς, διαμένουν ἄλλοι ἄνθρω- ποι. Λέγω προφανῶς, ἐπειδὴ τὴν πα- ρουσίαν των ἐκ τῶν θορύβων µόνον εἰ- κάζω, τοὺς ἰδίους δὲ δὲν ἠξεύρω ἄν τοὺς ἔχω συναντήση ποτέ. Κάθε πρωϊ ἠχεῖ ἕν μικρὸ κουτί, ποὺ ἔχω δίπλα εἰς τὸ κρεββάτι. Θὰ ἐγερθῶ ἀμέσως, θὰ εἰσέλθω εἰς τὸ κουτί- μπάνιο, θὰ πλυθῶ, θὰ ξυρισθῶ χρησι- μοποιῶν ἕν ἄλλο κουτάκι --τὴν ἠἦλε- κτρικὴν μηχανήν. ᾽Ακολούθως, θὰ ἀ- νοίξω ἕνα λευκὸν κουτί, ποὺ τὸ λέγω ψυγεῖον, διὰ νὰ βγάλω τὸ κουτὶ μὲ τὸ γάλα. Ἐπὶ ἑνὸς ἄλλου κουτιοῦ θὰ ψή- σω καφέν, τὸν ὁποῖον θὰ πιῶ βιαστι- κά, κυτάζων συνεχῶς τὸ μικρὸ κουτά- κι ποὺ ἔχω δεμένον. εἰς τὸν ἀριστερὸν