ΑΝΕΤΕΡΣΗ ΠΑΡΘΕΝΩΝΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΒΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΩΝΣΕ ΠΟΛΗ ΤΩΝ Π.Π.Α. [Ἀναδίωση τῶν Παναθηναίων, τῆς μεγάλης γιορτῆς τῆς ἀρχαίας ᾿Αθήνας πρὸς τιμὴν τῆς θεᾶς τῆς Σοφίας Ἀθηνᾶς, ἔγινε στὴν πόλη Νάσδιλ τῆς πολιτείας Τεννεσση τῶν Η ΠΑ ἀπὸ τὶς 13 ἕως τὶς 15 Αὐγούστου 1993' καὶ οἱ γιορταστικὲς ἐκδηλώσεις πρόκειται νὰ ἐπανα- ληφθοῦν τὸν Αὔγουστο τοῦ 1994. ΄Η πρωτοθουλία καὶ ἡ διοργάνωση ἀνήκει σὲ ἰδιῶτες Ἀμερικανοὺς καὶ εἶχε ὡς ἐπίκεντρο τὸ ναὸ τοῦ Παρθενῶνος, ποὺ ἀνηγέρθη πρόσφατα στὴ Νασόπολη (ὅπως οἱ ἑλληνολάτρες αὐτοὶ Ἀμερικανοὶ ἐξελλήνισαν τὸ ὄνομα τῆς πό- λεώς τους), ὅπου ἐγκατέστησαν γιγαντιαῖο ἄγαλμα τῆς Παρθένου ᾿Αθηνᾶς ὕψους περί- που 12μ. Οἱ ἰδιῶτες αὐτοὶ ἐκδίδουν καὶ περιοδικὸ μὲ τὸν τίτλο «Τ/ε ΙΕ» («Η Λύρα»). Οἱπληροφορίες τοῦ «4» δὲν εἶναι πλήρεις, ὥστε νὰ γνωρίζουμε ἐπακριθῶς τὸ πνεῦμα καὶ τοὺς σκοποὺς τῶν διοργανωτῶν, ποὺ πιθανῶς ἐπηρεάζονται ἀπὸ τὸν Διεθνή Παγα- νισμό, μιὰ χίνηση, ποὺ ἔχει ἐλάχιστη σχέση μὲ τὴν Ελληνικότητα.. Ὅμως ἡ ἀνέγερση τοῦ «Παρθενῶνος τῆς Νασόπολης» καὶ ἡ ἀναδίωση τῶν [Παναθηναίων καθ᾽ ἑαυτὲς ἀποτε- λοῦν πράξεις, ποὺ θεωροῦμε ὅτι ἀξίξει νὰ παρουσιασθοῦν στὸ Περιοδικό. Ὅθεν δηµοσι- εύουµε ὅ,τι φωτογραφικὸ ὑλικὸ διαθέτουμε μαζὶ μ᾽ ἕνα ρεπορτὰζ τοῦ Ἀμερικανοῦ δημο- σιογράφου ϑπαννη Εγεγ ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Τε Γγγε» κατὰ µετάφρασιν τοῦ κ. Δημ. Κο- ντέα|. Στὴν Νασόπολη τοῦ Τεννεσσῆ τῆς Ἀμερικῆς ἔχει κατασκευασθῆ ἀντίγραφον τοῦ Παρθενῶνος καὶ ἔχουν ἀναθιώσει τὰ Ἑλληνικὰ Παναθήναια. Δεσπόζει ἀνάμεσα στὰ φυλλώδη δέντρα τοῦ Οεπίεηπία| Ρατκ σὰν κάποιο πλά- σμα ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους χρόνους. Σίγουρα ὅμως στέρεος στὴν ἀφὴ καὶ ὄχι ἀντι- κατοπτρισμὸς στὸν λαμπρὸ ἥλιο τοῦ Τεννεσσῆ ὁ Παρθενὼν τῆς Νασόπολης εἶναι πραγματικός, ὅσο παράξενο κι ἂν φαίνεται αὐτό. Κάποιος τὸν πλησιάζει γιὰ πρώτη φορὰ μὲ ἀνάμιχτα συναισθήματα ἀγαλλίασης, σεθασμοῦ, δέους, εὐθυμίας καὶ οἰκειότητας. Κάθε ὄψη τῆς κατασκευῆς του ἀποπνέει μεγαλοπρέπεια καὶ τέ- χνη. Καὶ κάθε γυαλιστερὴ ἐπιφάνεια ἢ προσπίπτουσα σκιὰ προσθέτει μιὰ νότα στὴν ὀπτικὴ συμφωνία τοῦ πιὸ ἐντυπωσιακοῦ καὶ ἀνθεκτικοῦ ἐπιτεύγματος τῆς μεγαλοφυΐας καὶ τοῦ πνεύματος τῶν ἀνθρώπων τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος. Τὸ οἰκοδόμημα τῆς Νασόπολης εἶναι μιὰ ἀκριδέστατη πραγματικῆς κλίμακας ἀποκατάσταση τοῦ ναοῦ τῆς Παρθένου Ἀθηνᾶς τοῦ δου αἰῶνα π.Χ.. ὁ ὁποῖος τώ- ρα κοίτεται σχεδὸν σὲ ἐρείπια στὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν. Θεωρούμενος ἀπὸ παλιὰ τὸ πιὸ τέλειο δεῖγμα δωρικοῦ ρυθμοῦ ἀρχιτεκτονικῆς, ὁ Παρθενὼν εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ δημοφιλεῖς κατασκευὲς ποὺ ἀνηγέρθησαν ποτὲ ἀπὸ τὴν ἀνθρώ- πινη προσπάθεια. Στὸ γεωμετρικό του κέντρο μέσα στὸ ἄδυτο τοῦ ναοῦ στεκό- ταν τὸ μεγαλειῶδες ἀριστούργημα τοῦ γλύπτη Φειδία: ἕνα χρυσελεφάντινο ἄγαλ- μα τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς περίπου 12 µέτρων ὕψους, τεταγµένο μὲ ὅλη τὴν πανοπλία του καὶ συνοδευόμενο ἀπὸ τὴ Νίκη. Αὐτὸ τὸ ἄγαλμα, ποὺ προκαλοῦσε δέος στὴν ὄψη, ἦταν διάσημο σὲ ὁλόκληρο τὸν ἀρχαῖο κόσμο. Καθ᾿ ὅσον τὸ πρωτότυπο ἐξαφανίστηκε, ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Θεοδόσιος ἐξέδωσε ἀπαγόρευση γιὰ ὅλες τὶς ἀρχαῖες θρησκεῖες, σήµερα τὸ ἀντίστοιχότου ἄγαλμα - ποὺ τελείωσε τὸ 1990 -- στέκεται μὲ τὸν ἀέρα ἀθάνατης ἐπιόλητικότητας στὸ ναὸ τῆς Νασόπολης.