ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ «Προοδευτικἀ» ᾿Αόυσσαλέο μῖσος χωρίζει τοὺς «προοδευτικοὺς» ἀπ’ τοὺς «ἀντιδραστικοὺς» (Ξόλο- κληρωτικούς). "Ίσως γιατὶ κατ’ οὐσίαν εἶναι ἴδιοι τύποι («ἐναντία ταὐτά»): ἴσως καὶ διότι αἰσθάνονται «λίγο πιὸ ἴσοι» οἱ μὲν ἔναντι τῶν δέ, ἀμφότεροι ὡστόσο «λίγο πιὸ ἐκλεκτοὶ» τῆς θεᾶς Εξ-ουσίας, τὴν ὁποία λατρεύουν ψυχῇ τε καὶ σώματι, καθότι ἔξω καὶ πέρα τῶν κόλπων της νιώθουν νὰ γκρεμίζωνται στὸ κενό, νὰ μη δενίζωνται. Ὅ,τι χαρακτηρίζει «προοδευτικούς» κι «ἀντιδραστικοὺς» εἶναι ἡ αὐταρχικότητα, «ἡ θέληση τῆς δυνάμεως», ἡ ψυχο-πνευματικὴ καθυστέρηση κι ὁ παιδισμός. Οἱ ἄνθρω- ποι αὐτοὶ δὲν ὡρίμασαν, ἔμειναν «νήπιοι», καθὼς λέγει ὁ 'Ησίοδος. Πρόκειται γιὰ αὐταρχικὲς συνειδήσεις, τῶν ὁποίων ἡ συμπεριφορὰ δὲν καθορίζεται ἀπὸ κάποιον προσωπικὸ κώδικα ἀξιῶν, ἀλλ᾽ ὑπαγορεύεται ἀπ᾽ τὸ φόδο τῆς τιμωρίας ἢ τὴν προσ- δοκία τῆς ἀνταμοιδῆς ἀπ’ τὴν ἐξ-ουσία, ἡ ὁποία ἔχει θρονιαστεῖ στὴν ψυχή τους κι ἀπο- τελεῖ τὸ ὑπερεγώ τους σύμφωνα μὲ τὸν ἔΑντλερ. Τοιοῦτοι ὄντες οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν σκέπτονται: ἀδυνατοῦν ἢ μᾶλλον φοδοῦνται νὰ σκεφθοῦν, γιὰ νὰ μὴν «εἰσέλθουν εἰς πειρασμὸν» καὶ ἁμαρτήσουν. Ἢ σκέψη τους, ἐντελῶς ἀκαλλιέργητη, ἔχει ἀτροφήσει καὶ ἀποτελεῖ τρόπον τινα ἕνα εἶδος σκωλη κο- ειδοῦς ἀπόφυσης. ᾽Αντὶ νὰ σκέπτωνται, ἀποστηθίζουν καὶ παπαγαλίζουν τὰ λόγια τῆς ἡγεσίας' ἀντὶ νὰ ἐκφράξωνται, μιμοῦνται ξένες συμπεριφορές' ἀντὶ νὰ δημιουρ- γοῦν, ἀντιγράφουν. Τὸ κρανίο τους, κενὸ ἰδεῶν, ἔχει μεταόληθεῖ εἰς ἀποθήκην πεπα- λαιωμένων δογμάτων καὶ συνθημάτων, κατεστηµένων ἀπόψεων καὶ ἀντιλήψεων, πού χουν μεταπλασθεῖ κι ἔχουν ἐνδυθεῖ μὲ νέα φορέματα. Η ἰσότης, γιὰ παράδειγµα, «ἔναντι τοῦ θεοῦ» μετασχηματίζεται εἰς «ἰσότητα στὴν παραγωγὴ καὶ κατανάλωση», παραμένει ὡστόσο πάντοτε ἰσότητα!.. Τόσο οἱ «προοδευτικοὶ» ὅσο κι οἱ «ἀντιδραστικοὶ» φοθοῦνται τὸ διάλογο" ποτὲ δὲν δίνουν ἐξηγήσεις γιὰ ὅσα φρονοῦν ἢ λέγουν. Ὑπεροπτικοὶ καὶ κουτοπόνηροι κάνουν κήρυγμα μὲ τὴ μορφὴ «διαλόγου»: χι ὅταν κάποιος τοὺς ζητήσει ἐξηγήσεις, αὐτοὶ ἀπομακρύνονται ἐπιδειχτικά, λέγοντας πὼς «δὲν κάνουν διάλογο» μὲ «φασίστες» ἢ «ἀναρχικοὺς» ἀντίστοιχα. Παρὰ ταῦτα αὐτοπροθάλλονται ὡς διαλογικοὶ καὶ συζη- τητικού μονίμως διάλογο ζητοῦν... Διάλογον μ᾽ ἄλλους ὁμόφρονές τους, γιὰ ν᾽ ἀνα- μασοῦν τὰ «τροπάριά» τους. "Οσο φοθοῦνται τὸν ἐλεύθερο διάλογο καὶ τὴ σκέψη, ἄλλο τόσο φοδοῦνται καὶ νὰ δημιουργήσουν. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ αἰσθάνονται ὡς στρατιῶτες τῆς ἐξ-ουσίας' κι οἱ στρατιῶτες δὲν δημιουργοὔῦν, ἀλλ᾽ ἐκτελοῦν διαταγὲς κι ἐφαρμόξουν κανονισμοὺς καὶ σχέδια, πού᾽ χουν ἐκπονηθεῖ «ἄνωθεν». Οἱ Εόραῖοι, ὡς γνωστόν, χι οἱ Μωαμεθανοὶ θυ- σιάζουν στὸ θεό τους ἕνα µέρος τοῦ γεννητικοῦ τους ὀργάνου (περιτομή), τοῦ κατ᾽ ἐξοχὴν δημιουργικοῦ ὀργάνου, προκειµένου νὰ τὸν ἐξευμενίσουν, ἐπειδὴ τοῦ ὑπο- χλέπτουν τὸ ρόλο του ὡς «4ημιουργοῦ». Οἱ «προοδευτικοὶ» θυσιάζουν στὴ θεὰ ἐξ-ου- σία ὅλες τους τὶς δημιουργικὲς δυνάμεις, ἀφήνοντας τὸ ρόλο αὐτὸ στοὺς νόμιμους ἐκποοσώπους της. Μάταια θ᾽ ἀναξητήσετε κάποια δηµιουργία, κάποιο ἔργο «προο- δευτικοῦ». Οἱ στρατευµένοι ποιητές, ζωγράφοι, γλύπτες καὶ θεατρικοὶ συγγραφεῖς δὲν δημιουργοῦν, δὲν ἐκφράξουν καμμιὰ νέα ἰδέα ἢ σκέψη, δὲν πρωτοτυποῦν, ἀλλὰ µεταπλάθουν τὰ ἐξ-ουσιαστικὰ δόγματα. ᾿Επειδὴ ὅμως χι αὐτὸ τὸ θεωροῦν ἐπισφα- λές, γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἐπενόησαν τὰ προϊόντα τοῦ ὑποσυνείδητου καὶ ἀσυνειδήτου, τὸ παράλογο. Τοιουτρόπως ἀποφεύγουν κάθε κακοτοπιά... Στὸ σημεῖο αὐτὸ οἱ «προο- δευτικοὶ» ἀποδεικνύονται ἀντιδραστικώτεροι τῶν «ἀντιδραστικῶν». αν ὁ πολιτισμὸς χι ἡ πρόοδος ἐξηρτᾶτο ἀπ᾽ αὐτούς, ἡ ἀνθρωπότητα σίγουρα θὰ 6ρισκόταν στὸ σημεῖο ἐκκίνη σής τῆς. Μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξ-ουσίας δὲν ὑπάρχει ἀληθινὴ διανόηση. Ἢ διανόηση