Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ ᾿Εππαιδευτικιὰ Κύττα τώρα πράγματα... ᾽Αντὶ οἱ κύριοι Γιάννης ᾿Αλεξανδρόπουλος καὶ "Αγγελος Πελεκούδας, ἐκπαιδευτικοί, μετὰ τὸ πέρας τοῦ σχολικοῦ ἔτους νὰ πάρουν τὶς γυναϊκές τους καὶ νὰ ξεσαλώσουν στὰ κοσμικὰ νησιά, πῆγαν οἱ ἄθλιοι καὶ δίδαξαν, καὶ μάλιστα ἀμισθί, τὰ ἑλληνόφωνα παιδιὰ τοῦ Σαλέ- ντο στὴν ᾿Απουλία/ Μὰ εἶναι σοδαρὰ πράγματα αὐτά; Πὲς καὶ δὲν ἐπαρκεῖ ἡ στοργὴ τῆς ἐπίσημης πολιτείας πρὸς τοὺς ἐκεῖ ἑλληνόφωνους. Καὶ ἐπὶ τέ- λους ὑπάρχει μιὰ συγκεκριμένη ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ γιὰ ὅλους τοὺς ἐκτὸς τῆς χώρας µας ἑλληνόφωνους, ποὺ δὲν πρέπει κανεὶς κακοπροαίρετος νὰ τὴν παραθδαίνῃ ἀτιμώρητα. Εἶναι γνωστὸ τὸ κρατικὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν διάδοση τῆς γλώσσας µας στὰ πέρατα τοῦ κόσμου. "Εστω κι ἂν τὸ ὑπουργεῖο δὲν γνωρίζει καὶ προ- φανῶς οὔτε ἐπιθυμεῖ νὰ μάθῃ, κατὰ ποῦ πέφτουν Καλαδρία καὶ Απουλία. Τὸ ἔδειξε ἤδη στοὺς "Ελληνες τῆς Ρωσσίας καὶ τῶν πέριξ περιοχῶν. Ποὺ εἶχαν τὸ θράσος νὰ ζητήσουν δασκάλους, διόλία καὶ Ελληνικὲς σημαῖες! Μὰ εἶναι δυνατὸν τώρα ὁλόκληρο ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρήσκευµάτων νὰ ἀσχοληθῆ μὲ δύο περίπου ἑκατομμύρια Ἑλλήνων τῆς Ρωσσίας; Εδῶ καλὰ- καλὰ δὲν φτάνουν γιὰ μᾶς, θὰ κάνουμε καὶ ἐξαγωγή; Κι ἔπειτα τί νὰ τὰ κάνῃς τ’ ἀρχαῖα; ΄Αχρηστα εἶναι. Μήπως τὰ μιλᾶ σή- µερα κανείς, Γι’ αὐτὸ πολὺ ὀρθῶς ἡ Ελληνική µας πολιτεία ἀφήνει νὰ κλεί- σουν οἱ ἕδρες τῶν ἀρχαίων ᾿Ελληνικῶν στὰ πανεπιστήμια τῆς 'Εσπερίας γιὰ καμμιὰ τριανταριὰ ἑκατομμύρια τὸν χρόνο. Οὔτε κἂν μιὰ ἀξιοπρεπὴς µίξα... ᾿Αλλὰ τώρα ποιός ἀσχολεῖται μὲ ἐπικούς, τραγικοὺς καὶ λυρικούς; οἱ ὁποῖοι στὸ κάτω-κάτω οὔτε ψηφίζουν οὔτε δίνουν μίζες. ἼἜασον αὐτοὺς χαίρειν. Τὸ ἴδιο δὲ καὶ μεγαλύτερο ἐνδιαφέρον ἔδειξε ἡ ᾿Ελληνικὴ πολιτεία μας καὶ γιὰ κείνους τοὺς εὐτυχεῖς θνητούς, τοὺς τελειόφοιτους τῶν μειονοτικῶν σχο- λείων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐγγραφοῦν στὰ τουρ- κικὰ πανεπιστήμια, ἐπειδὴ δὲν ἐδιδάχθησαν τὴν Γυμναστική. Τοὺς ἄνοιξε διάπλατα τὰ Ελληνικὰ ἀνώτατα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα, σὲ σημεῖο ποὺ δὲν ἤξεραν οἱ ἄνθρωποι, ποῦ νὰ πρωτογραφοῦν. Γιὰ νὰ μὴ κάνουμε λόγο γιὰ τὶς ὑποτροφίες καὶ τὴν οἰκονομικὴ ὑποστήριξῃ, ποὺ τοὺς παρέχει σκανδα- λωδῶς. Μ’ αὐτὸ τὸ στοργικὸ ἐνδιαφέρον τῆς Ελληνικῆς πολιτείας μας πρὸς ὅλους αὐτοὺς φαντάζει ἀδικαιολόγητη ἡ συγκίνηση τῶν ᾿Ελληνοπαίδων τῆς ᾿Απουλίας, ἀλλὰ καὶ οἱ μελὸ ἐξομολογήσεις τῶν γερόντων τῆς Ρωσσίας: «Νὰ φιλήσω τὴν σημαία μας, κι ἂς πεθάνω». Αὔριο, ἔτσι ὅπως πᾶνε τὰ πράγμα- τα, θὰ ζητήσουν διόλία καὶ οἱ Βορειοηπειρῶτες. Μὰ εἶναι καιρὸς νὰ τὰ δά- λουμε μὲ τὴν ὑπερδύναμη τοῦ Μπερίσα, τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ δὲν διεκ- δικοῦμε τίποτε κι ἀπὸ κανένα; Γιῶργος Πετρόπουλος