ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Τὸ ἅλας, ποὺ λέγαμε «Εάν τὸ ἅλας µωρανθῇ...». Ποιό ἅλας; Μὲ τόσα πού χουμε κάνει στὴ θάλασσα, δὲ θέλω νὰ δλέπω ἅλας οὔτε παστεριωµένο. Μέχρι καὶ ἡ Γοργόνα κοντεύει νὰ ψοφήσει. Καλύτερα, θὰ μοῦ πεῖτε, γιατὶ μὲ τὴ μανία ποὺ χει πιάσει τοὺς Ἕλληνες τώρα τελευ- ταῖα, χινδυνεύουµε νὰ ἐκδαρδαριστοῦμε. Θορυδημένος, πάντα στὴν πρωτοπορία ὁ κ. Κ. Κουλούρης, παράτησε τὰ ποῦλμαν μέρες ποὺ εἶναι χι’ ἔπιασε τὴν πέννα (καὶ στέ- ναξε): -- Κάψτε τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, σύντροφοι. ο λαός μας πρέπει νὰ πάει μπρο- στὰ (ἀποκαλυπτήρια).-- Εἶσαι ὁ πατέρας μας, ὦ Κίμων, ὄχι τὸ τέρας μας. Καὶ ὀμορ- φόπαιδο. «ἤάναλον δίαιταν» συνιστοῦν καὶ οἱ ἀμερικανοὶ γιατροί. Δίαιτα ὅμως μὲ τί; Μὲ ἀφθώδη, μελιταῖο, χολέρα, σαλμονέλλα ἤ στρόντιο. ᾿Εγώ κατήργησα μοσχαρήσιο, αἰγοπροτήσιο, γαλακτοκομικά, θαλασσινά, ἀπολυμαίνω μπάνια χαὶ νεροχύτες τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέρα χι’ ἔχω πάντα μαζί μου οἰνόπνευμα γιὰ τὸ ἐνδεχόμενο χειραψίας. Συντηρῶ τὴν οἰκογένεια ἀποκλειστικὰ μὲ χοιρινὸ καὶ κοτόπουλο καὶ μὲ τέτοια συνέ- πεια, ποὺ οἱ ἀρσενικοί μου ἦρθαν καὶ μοῦ στρουμπούλεψαν κι ἐκεῖ ψηλὰ στὸν Ὕμη τ- τὸ ἄρχισαν νὰ ἐμφανίζουν τὰ σημάδια τῆς ᾿Αφροδίτης. Καμάρι νὰ δεῖς! Εἴμαστε οἰκο- γένεια καλλιτεχνῶν, τί νὰ κάνουμε. Καὶ ὅπως εἶχε πεῖ ὁ ᾿ μεγάλος Μ. Χατζη δάκης, «οἱ καλλιτέχνες», τὸ ἅλας ποὺ λέγαμε, «εἶναι ἤ ἀριστεροὶ ἢ ὁμοφυλόφιλοι». Γιὰ νὰ προ- σθέσει εὐθὺς ἀμέσως: «Εγώ πάντως δὲν εἰμαι ἀριστερός». Προνομιοῦχα πλάσματα, προσοντοῦχα, μὲ τὴ σφραγίδα τῆς δωρεᾶς στὸ χούτελο, μὲ γοητεία «τηλεκοντρόλ», ποὺ ἀνοίγει ὅλες τὶς πόρτες. Νὰ σοῦ κάνει ἀντίσταση σὲ «Ηοώδειο καὶ ᾿Επίδαυρο ὁ ὁ ἀρι- στερὸς ή δεξιαριστεραλλη θωρίξων χεντρομόλος φυγόκεντρος χουνιστὸς ἤ μή, μὲ ᾿Αρι- στοφάνη, ποὺ νὰ μὴν ᾿κρατιέσαι κ καὶ νὰ τσιρίζεις: Κόντρα στὴν συντήρησι, ᾿Αριστοφάνη" κάτω οἱ χαφιέδες καὶ τὰ φασιστόμουτρα. Σεξουαλικἠ ἐλευθερία ἤ θάνατος. Καὶ ὁ)Αρι- στοφάνης νὰ λοξυγγιάζει µέσα στὸν τάφο του καὶ νὰ δρίξει, ὅπως ξέρει ἐκεῖνος νὰ οίξει. Περιττὸ νὰ σᾶς ὑπενθυμίσω, ὅτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Τσερνομπίλ (ποιοῦ ἀπ᾿ ὅλα, χαγχάξδει ὁ μικρός, δὲν πάει νὰ πουρεύεται) ἔχω κόψει φροῦτα καὶ λαχανικὰ γιὰ τὴν πρώτη Ἀρίσιμη εἰκοσιπενταετία τουλά χιστον. Σὰ δὲν εἰδα ὅμως προκοπή, ἐπῆρα την ἀπόφαση νὰ θρέψω τοῦ λοιποῦ τὴν οἰκογένεια μὲ ἀέρα κοπανιστό, φρέσκο- Φρέσκο καὶ ὑγιεινό, φιλτραρισμένο͵ στὶς προεκλογικές ἐξαγγελίες τῶν γέων δημοτικῶν μας ἀρχό- ντων που ἔέέρχονται (ἄν τὸ περιοδικὸ κυκλοφορήσει μετὰ τὶς ἐκλογές, μὲ τὶς ὑγεῖες μας). ᾿Ιδιαίτερα ὁ μεγάλος τῆς ᾽Α θήνας, σ’ ὅποια δυναστεία κι ἄν ἀνήκει (ἐδῶ δὲ λέ- γαμε οὔτε λέμε), γιατὶ σύμφωνα μὲ τὴ δυξαντινή μας παράδοσι, “Ελλάδα ἴσον ᾽Α θή να -- καὶ ξανὰ πρὸς τὴ δόξα τραθᾶ. Τὸ πρόδλημα εἶναι, πῶς θὰ τὸν ἀγοράσω τὸν ἀέρα τὸν χοπανιστό, μὲ ΕΥΔΑΠ ποὺ περιμένει νὰ ὀρέξει, ΟΤΕ, ΔΕΗ, σχολικὰ εἴδη καὶ ἐφορία, ποῦ σὲ πονεῖ καὶ ποῦ σὲ σφάξει. ᾿Εφορία ὅμως προοδευτική, ἀπαλλαγμένη, ἀπὸ πε- σκέσια, χαράτσια καὶ τὶς ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς ὀδύνες τῆς τουρκοκρατίας, ἀλλά, γιὰ νὰ λέμε καὶ τοῦ στραδοῦ τὸ δίκιο, τοὺς λειτουργοὺς τοῦ Υψίστου, τὸ ἅλας ποὺ λέγα- µε, ἐμεῖς τοὺς πληρώνουμε ἀκόμη. Ο Ὕψιστος τοὺς ἄφησε πανὶ μὲ πανί. Τοὺς ἔδωσε τὴ χάρη του καὶ τοὺς ξαμόλυσε, κι ἄντε καλὰ ξεμπερδέµατα μὲ τοὺς τόκους ὑπερημε- ρίας. Κι ἀφοῦ ὁ λόγος γιὰ τὰ οἰκονομικά, γιὰ ὅσους ἀγαποῦν τὴ δραχμή τους καὶ τὰ ζῶα συλλήδδην, κάθονται καὶ τρῶν᾽ καὶ πίνουν καὶ κοιμοῦνται μὲ πιθήκους, σκύλους, γά- τες, θόα ἤ κροταλία, ἔχω ὑπ᾽ ὄψιμου μιὰ ὑπερσύγχρονη μαιευτικὴ χτηνοκλινική, ἡ τε- λευταία λέξι τῆς ἐπιστήμης, σᾶς λέω, μὲ εὐκολίες πληρωμής καὶ ἔκπτωση 3590. Τί σοῦ εἰναι τέλος πάντων κι αὐτοὶ οἱ ἐπιστήμονες, τὸ ἅλας ποὺ λέγαμε, τί ΄σκαρφίξονται, γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν τὴ. ζωή! Γιατὶ ἔτσι κι ἀρχίσει τὸ θηρίον ᾿ἀναδεύεται, εἴτε σκύλα εἰσαι εἴτε γυναῖκα, ἴσα εἶναι νὰ περιμένεις τὶς θεές νὰ κατεδοῦν ἀπὸ τὸν "ὄλυμπο, κι ἄν τὶς θρεῖς, κι ἴσα νὰ σὲ ξεγεννάει ἡ μαῖα μὲ τὸν ἀνώδυνο ἀπὸ τηλεφώνου; Τὸ θαῦμα τῆς τε- χνολογίας στὸ σπίτι σας, καὶ τί, μὲ, κάτι ψιλά. Τὰ χοντρά τὰ κρατᾶς γιὰ κλινική τρεῖς τ᾽ ἀλεύρι -τρεῖς τὸ ξείδι καὶ γιατρό, ποὺ θὰ κάνει τὴν ἐμφάνισίτου, γιὰ νὰ σοῦ εὖχη- θεῖ «νὰ σοῦ ζήσει». Εἶσαι τόσο ἐξουθενωμένη καὶ ἐξαγιασμένη συγ χοόνως, ποὺ δὲν κα- ταλαδαίνεις τίποτα. ᾽Ανταποδίδεις μὲ τὸ γλυκύτερο «εὐχαριστῶ» τοῦ κόσμου, «πα- ρακαλῶ», λέει ἐκεῖνος καὶ σπεύδει νὰ προλάδει τὴ συνάδελφο στὸ παραδίπλα. “Ὅταν