”Ασχετη πρὸς τὴν ἀρχαία ἡ θυξαντινή μουσική: Ἢ ἀσέθεια καὶ ἡ ἀνευλάθεια πρὸς τὴν ἱστορία καὶ γενικότερα πρὸς τὴν ἀλήθεια ἔχει καθιερωθεῖ στὴν χώρα τῆς Ἑλλάδος ὡς ὁ κατεξοχήν στίθος μὲ τὶς ἐντυπωσιακότερες ἐπιδόσεις καὶ μάλιστα ποιοτικῶς καὶ ποσοτικῶς. Μετὰ ἀπὸ 16 αἰῶνες συστηματικῆς λωτοφαγίας͵, ἡ ὁποία συνεχίζεται µέχρι καὶ σή- µερα μὲ θαυμαστὴ σταθερότητα, δὲν εἶναι ν᾽ ἀπορεῖ κανεὶς γιὰ τὸ μέγεθος τῆς ἐθνοκτόνου αὐτῆς νοοτροπίας. Ἡ συστηματική καλλιέργεια ἑνὸς γενικοῦ ψεύδους ἀποτελεῖ τὴν ἀπαραίτητη προὔπόθεση γιὰ τὴν κάλυψη τοῦ κενοῦ ποὺ δημιουργεῖται ἀπὸ τὴν ἐχδίωξη τῆς ἀλήθειας. Τὸ γενικὸ αὐτὸ ψεύδος στὴν προκειμένη περίπτωση εἶναι ἡ ὑποτιθέμενη συνέχεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύ- ματος µέσω τοῦ θυζαντινοῦ πολιτισμοῦ. Πρόκειται περὶ τοῦ ὑθριδίου, ποὺ ἐπονομάστηκχε «Ἑλληνοχριστιανικὸς Πολιτισμός». Μ᾽ ἕνα τμῆμα τοῦ ψεύδους αὐτοῦ, ἐλάχιστον ἐκ πρώτης ὄψεως ἀλλὰ τερά- στιον γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ ψυχή, θ᾽ ἀσχοληθοῦμε ἐδῶ. Αὐτὸ ἀφορᾶ τὴ δυζαντινὴ μουσικὴ, καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ μουσικὴ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν συνέχεια τῆς ἀρχαιοελληνικῆς ἢ τουλάχιστον ὅτι ἡ μουσικὴ αὐτὴ εἶναι ἑλληνική. Μιὰ ἆνα- λήθεια, ἡ ὁποία πότισε τόσο θαθειὰ τὸ πετσὶ τοῦ Νεοέλληνα καὶ ἡ ὁποία δὲν ἀμφισθητήθηκε ἀκόμα κι ἀπὸ ἔξυπνους καὶ ἦθος διαθέτοντες μουσικούς. Οἱ μόνοι ποὺ τόλµησαν νὰ θίξουν τὸ θέµα αὐτὸ ἦταν οἱ συνθέτες ὀπερεττῶν τοῦ μεσοπολέμου τοῦ τύπου Θεόφραστου Σακελλαρίδη: χι αὐτοὶ γι’ ἄλλους λό- γους, δηλαδὴ γιὰ νὰ μᾶς ἐπιθάλουν τὴν ἐλαφρότητα τῆς ὀπερέττας ἐξ Ἕσπε- ρίας. Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο, ὅτι κάθε φορὰ ποὺ γίνεται γενικότερος λό- γος γιὰ τὰ μουσικά µας πράγματα, δὲν παραλείπεται ποτὲ νὰ τονίζεται, ὅτι ἡ θυζαντινη μουσικὴ ἀποτελεῖ τὴν συνέχεια τῆς ἀρχαιοελληνικῆς." Ας τὸ πῶ ξε- κάθαρα: ὅση σχέση ἔχει τὸ «ἀρχή σοφίας φόδος Κυρίου » τοῦ ἰουδαιοχρι- στιανισμοῦ μὲ τὸ «ἀρχὴ θλαχκείας φόδος θεοῦ» τοῦ Ἐπίκουρου, τόση σχέση ἔχει καὶ ἡ δυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ μὲ τὴν ἀρχαιοελληνική. Πάντοτε στὴ χώρα αὐτὴ ὑπῆρξαν καὶ θὰ ὑπάρχουν θέµατα, γιὰ ν᾿ ἀκούγονται ποῦ καὶ ποῦ τέτοιες χραυγαλέες διαπιστώσεις πρὸς ὑποστήριξη τῆς τόσο χαταδιωγ- μένης στὸν τόπο αὐτὸν ἀλήθειας. Ὡστόσο ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει πράγματι ἀδιά- σπαστη συνέχιση τῆς ἑλληνικῆς μουσικῆς διὰ τοῦ δημοτικοῦ τραγουδιοῦ καὶ κατόπιν τοῦ ἀστικοῦ λαϊκοῦ τραγουδιοῦ, τοῦ κακῶς ἐπονομαζόμενου «ρε- μπέτικου». Τὸ θράσος τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ ὄντως δὲν ἔχει ὅρια. ᾿Αφοῦ κατεδίωξε ἀνελέητα καὶ τὰ δημιουργήματά του, εὐτυχῶς ὄχι ὅλα, ἔρχε- ται στὴ συνέχεια νὰ ἰσχυριστεῖ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ποὺ διέσωσε καὶ συνέχισε τὸν Ἑλληνισμό. Γιὰ νὰ διασωθεῖ ὅμως κάτι, πρέπει ἀπὸ κάποιους καὶ κάποτε νὰ κινδύνεψε. Μὰ ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοϊουδαιοχριστιανοὺς ἀπὸ ποιούς ἄλλους κινδύνεψε ποτὲ ὁ Ελληνισμός; Παρομοίως λοιπὸν καὶ στὸν χῶρο τῆς ἑλλη- νικῆς μουσικῆς, ἀφοῦ τὴν κατεδίωξαν παντοιοτρόπως, ἀκόμη καὶ μὲ ἀποφά- σεις «οἰκουμενικῶν» συνόδων (θλέπετὶς σχετικὲς μαρτυρίες στὸ 149 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ», σελ. 8791), ἔρχονται τώρα τὰ πνευματικά τους τέκνα καὶ ἰσχυρί- ζονται, ὅτι ἡ μουσική τους ἀποτελεῖ τὴν συνέχεια αὐτῆς τῆς μουσικῆς ποὺ πολέμησαν. ᾿Αλλά, γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὸ κυρίως θέμα μας, τὸ μόνο στοιχεῖο ποὺ κα-