Πολιτισμική κατοχή «Ὁ μεγαλύτερος ἐξευτελισμὸς τῆς Εὐρώπης θὰ εἶναι νὰ ἐξαμερικανιστεῖ». [Φρ. Νίτσε (µέσα τοῦ 19ου αἰῶνα)] Ποιός ἀπὸ μᾶς δὲν ἔτυχε νὰ δεῖ καὶ ν᾿ ἀκούσει ἀπὸ τὸ 1973 μέχρι καὶ σήμε- ρα, κάθε χρόνο καὶ λιγότερο ὅμως, τοὺς νέους αὐτῆς τῆς χώρας, μαθητὲς καὶ Φοιτητὲς κυρίως, νὰ διαδηλώνουν στοὺς δρόμους κραυγάζοντας τὰ συνθή- ματα: «Ἔξω οἱ ᾽Αμερικάνοι», «Ἔξω οἱ θάσεις τοῦ θανάτου»; (Σὲ πολὺ λίγα χρόνια δὲν θ᾽ ἀκούγονται οὔτε κἀν αὐτά, ἀφοῦ μόνοι τους οἱ ᾿Αμερικανοὶ τὶς μαζεύουν καὶ φεύγουν -- - ἀλή θεια μὲ τί τὶς ἔχουν ἀντικαταστήσει;) Πόσοι ὅμως πρόσεξαν, ὅτι οἱ νέοι αὐτοί, οἱ περισσότεροι τουλάχιστον, ήταν ἐνδεδυμένοι ἀμεριχκάνικα ἀλλὰ καὶ κουρεμένοι καὶ παπουτσωμένοι παρομοίως; Πόσοι ἀνα- λογίστηκαν, ὅτι οἱ νέοι αὐτοὶ συχνάζουν στὰ «μπὰρ» ἀμερικανικοῦ τύπου, πίνοντας οὐΐσκυ κι ἀκούγοντας δίσκους μουσικῆς ρόκ, καπνίζοντας «μάλ- ομπορο» τσιγάρα, μασώντας «τσίπς»; Κοντολογὶς πόσοι πρόσεξαν, ὅτι οἱ νέ- οι, ὅταν φωνάζουν. «Ἔξω οἱ ᾿Αμερικάνοι», τὸ κάνουν ὄντες δουτηγμένοι ἀπ᾽ τὴν κορφὴ ὥς τὰ νύχια στὸν ἀμερικανικὸ τρόπο ζωῆς; Κι αὐτὸ εἶναι τὸ λιγότερο. Διότι τί νὰ πρωτοεπισημάνει κανεὶς σ᾽ αὐτὸν τὸν τραγέλαφο; Πῶς νὰ Ἑεχάσουμε τοὺς «νεολαίους» τοῦ τότε Κ.Κ.Ε. Ἐσωτερι- κοῦ -ὄχι ὅτι µόνον αὐτοὶ «πάτησαν τὴν πεπονόφλουδα», ἀλλὰ ὅλοι ἀνεξαι- ρέτως- ν᾿’ ἀπαντοῦν μὲ στόμφο καὶ χομπορρημοσύνη µέσα ἀπὸ τὴν ἐφημερί- δα τους «Θούριος» στοὺς νέους κάποιας ἄλλης κομματικῆς νεολαίας, ἐπειδῆ τοὺς ἀμφισθήτησαν τὴν πρωτοπορία, ὅτι αὐτοὶ φέραν τὴν ρὸκ μουσικὴ στὴν Ἑλλάδα; Ἔ, λοιπὸν πρέπει νὰ τὸ ποῦμε ξεκάθαρα: Ἕνα ἀπὸ τὰ ἰσχυρότερα ὅπλα, μὲ τὸ ὁποῖο ἐπιδάλλεται πλέον ὁ ἱμπεριαλισμός, ὁ πολιτιστικός, ἀφοῦ στὴ χώρα μας τουλάχιστον ὁ ὁ στρατιωτικὸς δὲν χρειάζεται καθόλου, εἰναι Ἡ μουσική: ἡ ἀμερικανικὴ στὴν προκειμένη περίπτωση. “Ο,τι ἐπεδίωκαν πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια νὰ μᾶς ἐπιδάλουν οἱ ᾿Αμερικανοί, ὅπως καὶ σ᾽ ὅλους τοὺς ἄλλους λα- οὺς τῆς γῆς, μὲ διάφορους τρόπους θίαιους καὶ μή, τώρα τὸ θέλουμε ἐμεῖς ἀπὸ μόνοι μας. Δὲν ὑπάρχει ἀνώτερος δαθμὸς ἐπιτυχίας γιὰ κάποιον ἰμπε- ριαλισµό. Ἐὰν μποροῦμε νὰ δεχτοῦμε λοιπὸν τὴ λέξη «κατοχὴ» μὲ µία πλα- τύτερη ἔννοια ἀπ᾽ αὐτὴν ποὺ ἔχει μέχρι τώρα, ἡ Ἑλλάδα, ὅπως κι ὅλη ἡ Εὐρώ- πη, θρίσκονται ὑπὸ ἀμερικανικὴν πολιτιστικὴν κατοχήν. Τὴν σοθαρότερη καὶ πιὸ ἐπιζήμια ἀπ᾽ ὅλες τὶς ὑπόλοιπες: οἰκονομική, στρατιωτική, ἰδεολο- γικὴ κιἀ. Ἡ στρατιωτική κατοχή, γιὰ νὰ ἀναφέρουμε αὐτὴν ποὺ εἰναι ἢ πιὸ ἄμεσα ἀντιληπτή -γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ λιγότερο ἐπιζήμια-, μπορεῖ νὰ ἐλαττώσει κατά τι τὸν πληθυσμὸ ἑνὸς λαοῦ, ἀλλὰ ποτὲ σχεδὸν δὲ τὸν ἀφανίζει. Ἢ πολι- τιστυκὴ ὅμως κατοχή, ἐπειδὴ ἐπιδρᾶ στὶς ψυχές, μπορεῖ ν᾿ ἀφήνει ἄθιχτο τὸν πλη θυσμό, ἀλλὰ ἀφανίζει, σκοτώνει στὴν κυριολεξία τοὺς λαοὺς καὶ τὰ ἔθνη: Εἶναι ἡ προοπτική τῆς παραχμῆς καὶ τοῦ ἐκφυλισμοῦ. Τί θὰ μποροῦσε νὰ γράψει άραγε στὸ θιδλἰο της ἡ παγκόσμια ἱστορία γιὰ τὴ σημερινὴ Ἑλλάδα; Ὅτι εἶναι μιὰ χώρα ποὺ χρωστάει σ᾽ ὅλες τὶς ἄλλες, γιὰ ν᾿ ἀγοράζει καὶ νὰ κα- ταναλώνει τὰ θοῦχα τους, τὰ ἀρώματά τους, τὶς μουσικές τους ἢ τὰ ποτά τους; Οἱ δυναμωτικὲς ἐ ἐνέσεις ποὺ μᾶς προσφέρουν οἱ διάφοροι «προστάτες» μας κάθε φορά, ποὺ μᾶς ἐπιδουλεύονται ξεδιάντροπα καὶ ποὺ μᾶς ὑπενθυμίζουν ποῦ καὶ ποῦ ὅτι πρέπει νὰ μαστε λαός, ὅτι ἀνήκουμε σὲ κάποιο ἔθνος (λέξη κι αὐτή! κοντεύει νὰ ἐξαφανιστεῖ ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό μας ἀπὸ τὸν φόδο τῆς ρε-