ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Φωνάζει ὁ κλέφτης Εἶναι γνωστὴ ἡ παροιμία τοῦ Εόραίου, ποὺ ἔδερνε ἀλύπητα ἕναν «κοινὸ θνητὸ» καὶ ταυτόχρονα ὁ ἴδιος (ὁ ᾿Εόραῖος) φώναζε «6οήθεια». Αὐτὸν ἀκριθῶς τὸν ρόλο τοῦ Εόραίου ἦρθε νὰ παίξει τὸ δη- µοσίευµα τῆς ἐφημερίδας «Ελευθεροτυπία» (11-11-94), ποὺ χαρακτηρίζει τὴ δημόσια ἐκπαίδευση τοῦ Ρωμαίικου κρατιδίου «ἐθνοκεντρικὴ» καὶ πάσχουσα ἀπὸ «υπερελληνικὸ σύνδρομο!». Ὃ γνωστός µας κ. Μίχας (ὁ κύριος ποὺ χαρακτήρισε τὸν Μ. ᾽Αλέξανδρο «σφαγέα τῶν λαῶν» σὲ πεῖσμα τῶν ἴδιων τῶν λαῶν) ἀσκεῖ ὁριμυτάτη χριτικὴ στὰ σχολικὰ ἐγ χειρίδια καὶ στοὺς ἐκπαιδευτι- κούς, κατηγορώντας τους γιὰ «ἀρχαιολαγνεία», «ἐθνοκεντρισμό», γιὰ δια χωρισμὸ, τῶν λαῶν σὲ «ἀνώ- τερους χαὶ κατώτερους» καὶ τὰ παρόμοια. ᾿Ασφαλῶς γνωρίζουν - ὁ κ. Μίχας καὶ τὰ ἀφεντικά του-, πόσο «ἑλληνοκεντρικὴ» εἶναι ἡ ἐκπαίδευση τοῦ Ρωμαίικου κρατιδίου, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι τὴν δημιούργησαν καὶ τὴν ἐλέγχουν. Γνωρίζουν πολὺ καλά, ὅτι ἡ ᾿Ελληνικὴ Παιδεία ἀπουσιάζει παντελῶς ἀπ᾽ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς χώρους. Γ Νωρίξουν πολὺ καλύτερα ἀπ’ τὸν καθένα, τί σημαίνει «ἐθνικισμὸς» καὶ «ἐθνικὴ καθαρότητα», ἀφοῦ οἱ ἱ ἐξουσιαστὲς πρόγονοί τους τὰ δημιούργησαν, γιὰ νὰ συρρικνώσουν τὸν ᾿Ελληνισμὸ στὰ στενὰ Χρατικά του ὅρια. Τέλος γνωρίζουν τὴν ἱστορικὴ ἀφασία τῶν σημερινῶν Ελλήνων, ἀφοῦ γι’ αὐτὸ συνεχῶς μεριμνοῦν. “Ὅμως γνωρίζουν καὶ κάτι ἄλλο οἱ ἐξουσιαστὲς καὶ οἱ ντόπιοι παραγιοί τους: τὴν τάση ἀμφισδή- τησης καὶ κριτικῆς, ποὺ ἀρχίζει νὰ διαφαίνεται στὴ νέα γενιά. Καὶ ἐπιδιώκουν μὲ τέτοια δημοσιεύ- ματα νὰ προλάδουν πιθανὲς «ἐπικίνδυνες» ἐξελίξεις. Υποπτεύονται δηλαδή, ὅτι αὐτὴ ἡ ἀμφισθήτηση μπορεῖ νὰ φέρει τὶς νέες γενιὲς σὲ ρήξη μὲ τὸ δρώμικο ἐξουσιαστικὸ κατεστημένο καὶ τὴν πιθανή στροφὴ πρὸς κάθε ἔλλογο καὶ ἀληθινό, ποὺ ἀσφαλῶς δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἔξω καὶ πέρα ἀπ᾿ τὸ "Ελληνικὸ Πνεῦμα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ δημοσίευμα καταλήγει σὲ ἐπαίνους καὶ προτροπὲς πρὸς τὸν πα- ρόντα ὑπουργὸ Παιδείας () γνωστὸ γιὰ τὶς ἀνθελληνικὲς καὶ παράλογες μεθοδεύσεις του, ὅπως ἡ χα- τάργηση τοῦ µαθήµατος τῆς ᾿Αρχαίας Ἑλληνικῆς “Ἱστορίας ἀπὸ τὸ Λύκειο, ἡ κατάργηση τῆς δαθ- μολογίας καὶ τὰ λοιπά), γιὰ νὰ κάνει πράξη τὶς «πολιτισμένες» ἀντιλή' ψεις του. "Οσο γιὰ τοὺς. «ἀνώ- τερους καὶ κατώτερους» λαούς, ὁ κ. Μίχας πρέπει νὰ γνωρίξει ὅτι τὰ ἀφεντικὰ του πλάθουν «ἀνώτε- ρους» καὶ «περιούσιους» λαούς, τοὺς ὁποίους χαὶ προσκυνᾶ ὁ ἴδιος. Ὅμως δικαιολογημένα ἀνησυχοῦν, ἀφοῦ ὑπάρχει τὸ πιθανὸ ἐνδεχόμενο νὰ πεταχτοῦν στὴν ἄκρ σὰν σκιάχτρα. ποὺ στή Ίθηκαν, γιὰ νὰ ἀποκρύπτουν κάθε τι τὸ Ελλη: νικὸ χαὶ νὰ φοδίξουν αὐτοὺς ποὺ πλησιάζουν, ὅταν οἱ νέοι ἄνθρωποι ἀποφασίσουν νὰ πιαστοῦν ἀπὸ τὸν ᾿Ελληνικὸ µίσχο τοῦ Λόγου, γιὰ νὰ γευτοῦν τοὺς ὁλόγλυκους καρπούς του. Καὶ ἄλλοι «Απόγονοι» ᾿Εκεῖ ποὺ ξεκινήσαμε νὰ συγκεντρώνουµε τὰ πρῶτα µας πορτραῖτα, γιὰ νὰ δημιουργήσουμε τὴν «Πινακοθήκη τῶν ᾽ Αγίων Προπατόρων ἡμῶν», μᾶς περίμενε μιά εὐχάριστη ἔκπληξη. ᾿Ολόκληρη ἡ πινακοθήκη στὸ μεγαλεῖο της ἕτοιμη πρὸς θέασιν! Συλλέκτης τῶν πορτραίτων ὁ ΕΗ. ΕαίοΠ, ἕνας ἀμε- ρικανὸς συγγραφέας, ποὺ δὲν ὑπάρχει πιά. ᾿Απεδίωσε πέρυσι. Καὶ στὴν διαθήκη του ἄφησε μιὰ τε- λευταία του ἐπιθυμία: νὰ ἐκδοθεῖ καὶ νὰ διαδαστεῖ ἀπ’ ὅλους τὸ ἀνέκδοτο ἔργο του «ϑοαπάήαίοιδς δαΐμις» (Σχανδαλιάρηδες “Αγιοι). Καὶ πραγματικὰ ἄρχισε ἀπὸ φέτος νὰ κυκλοφορεῖ στὶς ΗΠΑ καὶ νὰ διαδάζεται ἀπ’ ὅλους. Φυσικὰ καταλαδαίνει κανείς, γιατὶ ὁ ΕΗ. Εαιοη δὲν τὸ ἐξέδιδε ὅσον καιρὸ ζοῦσε. Γ Ἰατὶ προφανῶς τὸ τέλος του θὰ ἔμοιαξε μὲ ἐκεῖνο τῶν θυμάτων τῆς Βίόλου, χαὶ ἔτσι προτί- μησε νὰ πεθάνει ἢ ἥσυχα. Καὶ τὰ 36 κεφάλαια τοῦ θιθλίου εἰναι συναρπαστικά. Οἱ ἅγιοι προπάτορες ἡμῶν ἐπιδίδονται σὲ θεάρεστες πράξεις, ὅπως ἄλλωστε ὅλοι τους συνήθιζαν: φόνοι, μοιχεῖες, κλοπές, μίση ὑπὸ τὴν συνεχῆ ἄλλωστε ἐποπτεία τοῦ Γιαχδέ. “Ο «᾿Απόγονος» φαίνεται, ὅτι θὰ δρεῖ πολλοὺς συµπαραστάτες, ποὺ θὰ τὸν στηρίξουν στὴν προσπάθειά του νὰ γνωρίσει τὰ πεπραγμένα τῶν ἁγίων προπατόρων του. Ο ΕΗ. Εαϊοη εἶναι ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Ὃ κ. ᾿Απρίλε καὶ τὸ Ρωμαίικο Στὴν Κάτω Ιταλία ἕνας ᾿Ιταλὸς καθηγητής, ὁ κ. Ρόκο ᾿Απρίλε, ἀποφάσισε νὰ γίνει πρόμαγος τῆς διάσωσης τῆς "Ἑλληνικῆς Γλώσσας στὴν Καλημέρα τῆς Απουλίας. Καθηγη τῆς ἱστορίας καὶ γλώσ- σας στὴν Παιδαγωγικὴ ᾽Ακαδημία ι μιλᾶ τὰ ἑλληνικὰ ὅπως τήν μητρική του γλῶσσα. Παράλληλα μὲ τὴν δουλειά του στὴν ᾿Ακαδημία τὰ ἀπογεύματα ἢ τὸ ὄράδυ πολλὲς φορὲς µάζευε στὸ σπίτι του τὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς του ἀλλὰ καὶ τοὺς πιὸ μεγάλους καὶ τοὺς µάθαινε ἑλληνικά, χωρὶς νὰ ζητεῖ κά- ποια ἀμοιδή. Συνταξιοῦχος τώρα στὰ ἑξηνταπέντε του ὁ κ. ᾿Απρίλε συνεχίζει μὲ μεράκι τὴν διδα- σκαλία τῶν ἑλληνικῶν. Θυμᾶται, πὼς ὅταν πῆγε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ σχολεῖο, δὲν ἤξερε νὰ μιλήσει ἰταλικά. Μιλοῦσε μόνο τὴν ἑλληνικὴ διάλεκτο τῆς περιοχῆς του. Ο ἀξιέπαινος αὐτὸς καθηγητὴς