ΔΗΜ.Ο.ΣΙΑΟΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Δὲν ὑπάρχει «θυξζαντινὴ» μουσικὴ ἀλλὰ ἑλληνικὴ μουσικὴ ἐπὶ Βυζαντίου Μὲ χαρὰ ἀνέγνωσα εἰς τὸν «Δαυλὸ» μηνὸς Νοεμόριου καὶ εἰς τὴν σελίδα 9187 καὶ ἑπόμε- νες τὶς σὲ γενικὲς γραμμὲς σωστὲς ἀπόψεις τοῦ κ. Σταύρου Βασδέκη ἀναφορικὰ μὲ τὴν ἀρχαία καὶ τὴν θυξαντινὴ μουσική, οἱ ὁποῖες ἀπόψεις ἔρχονται νὰ συμπλη ρώσουν σὲ μερικὰ σημεῖα τὰ ὅσα κι ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας ἔχουμε κατὰ διαστήματα ἀναφέρει ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Δαυ- λοῦ». ᾿Απὸ τὶς διευκρινήσεις τοῦ κ. Βασδέκη ἀναφορικὰ μὲ τὴν δυζαντινὴ μουσικὴ δράττομαι, γιὰ νὰ ἐπανέλθω στὸ θέμα τοῦ ἑνιαίου καὶ τῆς διαχρονικότητος τῆς ἑλληνικῆς (καὶ ἔχει ση- μασία αὐτὸ) μουσικῆς παραδόσεως στὸ τρίπτυχο ποίηση - μουσική - χορὸς ἀλλὰ καὶ μουσικὰ ὄργανα (6λ. σχετικὰ «Δαυλὸν» τοῦ Ἰουλίου 1993, Ἰουλίου 1994 καὶ ᾽᾿οκτωόρίου 1994) καὶ νὰ ἀναφερθῶ -ὡς ἐξάλλου εἶχα ὑποσχεθεῖ στὸν «Δαυλὸ» Ὀκτωθρίου 1994-- μὲ περισσότερες δι- ευχρινήσεις καὶ λεπτομέρειες στὴν σχέση τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς μουσικῆς (εἴτε ἱερῆς εἴτε κοσμικῆς - δημώδους - λαϊκῆς) καὶ τῆς δυζαντινῆς ἑλληνικῆς μουσικῆς (εἴτε κοσμικῆς εἴτε ἐκκλησιαστικῆς). ᾿Ασπάζομαι πλήρως τὶς ἀπόψεις τοῦ κ. Βασδέκη περὶ τοῦ «...ὑδριδίου ποὺ ἐπονομάστηκε Ελλη νοχριστιανικὸς Πολιτισμός», οἱ ὁποῖες ἀπόψεις συνεχῶς ἀναφέρονται ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ εἶναι πασιδήλως γνωστὲς τουλάχιστον σὲ ὅσους θέλουν νὰ ὀνομάζονται Ἕλληνες ὄχι μόνον στὴν ὑπηκοότητα καὶ τὴν ταυτότητα, ἀλλὰ καὶ στὴν συνείδηση (ἄλλο Ἕλληνας καὶ ἄλλο Ἑλληνοχριστιανός). Ἐπίσης ἀσπάζομαι πλήρως τὴν ὁλόσωστη ἄποψη ποὺ ἀναφέρει, ὅτι «...ὑπάρχει πράγματι ἀδιάσπαστη συνέχιση τῆς "Ελληνικῆς μουσικῆς διὰ τοῦ δημοτικοῦ τραγουδιοῦ καὶ κατόπιν τοῦ ἀστικοῦ λαϊκοῦ τραγουδιοῦ, τοῦ κακῶς ἐπονομαξό- µενου ρεμπέτικου...», ἡ ὁποία εἶναι µία ἄποψις ποὺ κι ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά µας, στηριζόμενοι στὰ πορίσματα μεγάλων Ἑλλήνων ἐθνομουσικολόγων (Κ. Ψάχος, Σ. Καρρᾶς, Χρ. Χάλαρης, Λάμπρος Λιάθας κ.ἄ.) ὑποστηρίξαμε εἰς τὸν «Δαυλὸ» τοῦ μηνὸς Ἰουλίου 1994. Ὑπήρχεμή θρησκευτική μουσικὴ ἐπὶ Βυζαντίου Κύριε Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐνδιαφέρον ἄρθρον τοῦ φιλτάτου κ. Σταύρου Βασδέχη εἰς τὸ τεῦχος Νοεμόρίου (ἀρ. 155) μὲ τίτλον: «"Ασχετη πρὸς τὴν ἀρχαία ἡ δυζαντινὴ μουσική;» θὰ ἤθελα νὰ σχολιάσω ὁρισμένα σημεῖα του. Κατ᾽ ἀρ χὰς τὸ νὰ νομίξωμεν ὅτι τὰ τόσα ἑκατομμύρια τῶν Βυζαντινῶν τόσον εἰς τὴν. ᾿Ασίαν ὅσον καὶ εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ τὴν Βόρειον ᾿Αφρικὴν ἠσχολοῦντο καθημερινῶς μὲ τὰς ψαλ- μωδίας καὶ τὰς δοξολογίας εἰς τὰς μονὰς καὶ τοὺς ναοὺς ὄχι μόνον τραγικὸν λάθος εἶναι, ἀλλὰ χαὶ γελοῖον. ἡ Ὅταν ὃ κύριος Στ. Βασδέκης γράφῃ περὶ τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς μουσικῆς, εἰς ποίαν ἀρχαίαν μουσικὴν ἀναφέρεται; Τοῦ δευτέρου πρὸ Χριστοῦ αἰῶνος, τῶν κλασσικῶν χρό- νων, τῶν μυκη ναϊκῶν χρόνων ἢ τοῦ μινωικοῦ πολιτισμοῦ; Επίσης διὰ τὴν δυζαντινὴ μουσικὴήν' εἰς ποίαν δυζαντινὴν ἀναφέρεται; Τοῦ 4ου, τοῦ όου, τοῦ δου, τοῦ 11ου ἢ τοῦ 14ου αἰῶνος; Τὴν ἐκκλησιαστικήν; Τὴν κοσμικήν; Τὴν ἐρωτικήν; Ποίαν; Α. Γράφει σχετικῶς: «Ωστόσο ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει πράγματι ἀδιάσπαστη συνέχιση τῆς ἑλλη- νικῆς μουσικῆς διὰ τοῦ δημοτικοῦ τραγουδιοῦ καὶ κατόπιν τοῦ ἀστικοῦ λαϊκοῦ τραγουδιοῦ, τοῦ κακῶς ἐπονομαξόμενου ρεμπέτικου». Πολὺ σωστὰ ὅλα αὐτά. Τὰ δημοτικὰ τραγούδια ἔχουν διασώσει πάμπολλα στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἀρ χαία μουσική, μέχρι. σήμερον. Τὰ δημώδη ἄσματα ὅμως ὑπῆρχαν καὶ εἰς τὴν δυξαντινὴν περίοδον. Δὲν διεκόπησαν αἴφνης τὸ 324 καὶ ἐπανῆλθον 1 τὸ 1453! ἾΗσαν ἀδιάσπαστος συνέχεια τῆς Ελλη νικῆς μουσικῆς, ὅπως γράφει καὶ ὁ ἴδιος. Καὶ ἦ ήσαν μέ- ϱος τῆς δυζαντινῆς μουσικῆς ὅλην αὐτὴν τὴν περίοδον. “Ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἀστικὸ λαϊκὸ τρα-