Δ.ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ-Ι ΔΑΚΟΓΛΟΥ Συζήτηση γιὰ τὴν Λεξαριθμία Α. --Δ.ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ, φιλόλογος: Η ΕΠΙΚΡΙΣΗ ΤΗΣ 1. Ἐδῶ καὶ μερικὲς δεκαετίες πολλοὶ ἐρευνητὲς Ἕλληνες καὶ ξένοι (Θ. Μανιᾶς, ᾽Α. Χαλᾶς, Π. Γράδιγγερ, Γ. Γουέστκοτ χ.λπ.) ὑποστήριξαν, ὅτι ἡ ταύτιση φθόγγου καὶ ἀριθμοῦ σὲ κάθε γράμμα τοῦ Ἑλληνικοῦ ᾽Αλϕαθήτου ὑποδηλώνει, ὅτι τὸ ἄθροισμα τῶν γραμμάτων μιᾶς λέ- ης ἐκφράζει χι ἕνα ἀριθμητικὸ σύνολο. "Ἔτσι πολλὲς συνώνυµες λέξεις ἔχουν τὸ ἴδιο ἄθροι- σµα-λεξάριθμο. Π.χ. ΘΕΟΣ - ΑΓΙΟΣ: Θ1ΕΟΗΣ - 9454703200 Ξ 284, ΑΓΗΙΟΗΣ - 13:34:103-703-200 Ξ 284. Ἐπίσης ΠΟΣΕΙΔΩΝ-ΞΙΧΘΥΣ: Π.Ο ΣΕ ΔΙΩΝ - δ0--70-200”-5-Ε10:-4-8003:50 Ξ 1219, ΠΗΧΘ4Υ.Σ - 103-6004-0--400.-200 - 1219. (Περισσότερες λεπτομέρειες στὸ Χλασσιχὸ πιὰ ἔργο τοῦ Θ. Μανιᾶ: «Τὰ ”Αγνωστα Μεγα- λουργήµατα τῶν Αρχαίων Ελλήνων»). “Ὅμοια ἰσχύουν καὶ γιὰ τὸ Ἑθραϊκὸ ἀλφάδητο, ὅπου καὶ ἐκεῖ κάθε γράμμα ἐκπροσωπεῖ καὶ μιὰ ἀριθμητικὴ ἀξία, κατ᾽ ἀναλογίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαδήτου (ἄλεφΞ1, μπἐθ-2, γκίμελΞ3 κ.ο.κ.). Στὰ πρωτοδυζαντινὰ μάλιστα χρόνια ἄνθισε στὰ πλαίσια τῆς «Καμπαλὰ» (Ξ μυστικὴ ραδόινικὴ παράδοση) ὁλόκληρη «ἐπιστήμη» περὶ τῆς «ἀριθμοσοφίας» («(2επιαίγία»), δηλ. περὶ τῶν σχέσεων γραμμάτων καὶ ἀριθμῶν τῆς Ἑόθραϊκῆς Γλώσσας, ποὺ σύμφωνα μὲ τὴν λεξαριθμικἡ θεωρία ὑπαινίσσεται «ὑψηλὲς μυστικὲς διδασκαλίες». Στὰ μεσαιωνικὰ χρόνια ἰδιαίτερα στὴ Δύση ἄνθισε ἡ λεξαριθμικὴ θεωρία, ἡ ἀποχαλούμε- νὴ ἀριθμοσοφία, ποὺ ταλάνισε πολλοὺς ἐγχεφάλους, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦσαν, μαθαίνοντας ἑλληνικὰ καὶ ἑθραϊκά, ν᾿ ἀνακαλύψουν τὸ δῆθεν «κρυμμένο νόημα» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης στὶς δυὸ γλωσσικὲς μορφές της, τὴν Ἑλληνικὴ (μετάφραση τῶν 01 καὶ τὴν ἑδραϊκὴ (Μασό- ρα). (Περὶ τῆς ἀριθμοσοφίας τῆς «Καμπάλα» ὅλ. Γουϊλλιαμ Γουέστκοτ, «᾿Αριθμοσοφία», ἐκδ. «Πύρινος Κόσμος», 1983). Ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, οἱ ραδόϊνοι τοῦ Μεσαίωνα (ποὺ ἑρμήνευ- αν λεξαριθμικὰ τὴ Βί6λο) τὴ φράση «καὶ ἰδοὺ τρεῖς ἄνδρες» τῆς «Γενέσεως» (1Η’,2) ἐξηγοῦν μὲ τὴ φράση «αὐτοὶ εἰσὶ ὁ Μιχαήλ, ὁ Γαδριὴλ καὶ ὁ Ραφαήλ», γιατὶ ὁ λεξάριθμος τῆς πρώτης φράσης στὰ ἑθραϊκὰ (νΗΝΗ 5Η15ΗΗ - 6:5:5015:300:301300:5 - 701) ἰσοῦται μὲ τὸ λεξά- ριθµο τῆς δεύτερης (Αι Μικαι, οβκίαι ν ΕΡΑΙ, Ξ 1:30 16:40}10:2061:3063:2:200{.10{}1:30Ἐ6Ἐ200:80:1:30 - 701). Δίπλα στὴν Ἑθραϊκὴ ἀριθμοσοφία ((Οεπιαιτία) τοῦ Μεσαίωνα δημιουργήθηκαν καὶ ἄλλες συναφεῖς θεωρίες, ὅπως τὸ ΝοίαπΚοπ (ἐκ τοῦ λατινικοῦ ποίαγίῃδ - στενογράφος) καὶ ἡ Τεπιυτα (Ξ µετάθεση γραμμάτων). Αναφέρουμε ἐνδειχτικὰ δυὸ πασίγνωστα παραδείγματα καθόαλι- στικῆς ἀριθμοσοφίας: ἡ λέξη απιο (Ξἀμήν, ΑΜΝ) προέρχεται σύμφωνα μὲ τὸ στενογραφικὸ Νοίαγίκοη ἐκ τῶν ἀρχικῶν ΑΜΝ τῆς ἑθραϊκῆς φράσης «᾿Αντονάϊ Μέλεκ Νάμεν» ἢ ΑΡΝΙ ΜΙΚ ΝΑΜΝ, ποὺ σηµαίνει «Ὁ Κύριος καὶ πιστὸς θασιλεύς». Ἐπίσης σύμφωνα μὲ τὴν καθθαλλι- στική ἀριθμοσοφία τῆς ΤεπιιΓα τὸ μυστικὸ ὄνομα τῆς Ρώμης ἀποκαλύπτεται μὲ τὸν ἀνα- γραμματισμὀ τῆς λέξης ΕΟΜΑ-ΑΜΟΝ. ᾿Αλλὰ ἡ λεξαριθμικὴ θεωρία ἢ ἀριθμοσοφία δὲν εὐδοκίμησε µόνο στὸ Μεσαίωνα. Στὰ τέ-