ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Εἶναι ν᾿ ἀπορεῖς «Σώπασε, κυρὰἀ-άέσποινα, μὴ κλαίγεις, μ μὴ δακρύζξεις - πάλι μὲ χρόνους, μὲ καιρούς, πάλι δικά σας θάναι». Άγριο δούλεμα, τὸ ἔχουμε ὑποστεῖ ὅλοι, ποὺ φτάνει μέχρι τὰ κεχτημένα τῆς κυρὰ- Δέσποινας καὶ τῶν εἰκόνων, ποὺ εἶναι καὶ δικά μας, τὶς κόκκινες μηλιὲς καὶ τὰ πράσινα ἄλογα. Ἔχκαναν ὅ,τι ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι, καὶ οὔτε γάτα οὔτε ζημιά, ἀποτράδηξαν τὸν Κουρτέση στὴ σκιά, γιὰ νὰ μὴ δίνει στόχο, φώτισαν μὲ ὅλους τοὺς προθολεῖς τὸ μαρμαρωμένο 6ασιλιᾶ (μεγαλο- φυὲς τὸ σχηνοθετικὸ εὕρημα), πού, πρὶν τὸν μαρμαρώσουν, κατεπρόδωσαν καὶ ἐγκατέλειψαν, καὶ μὲ κάτι θεῖα θελήματα, κάτι δεύτερες παρουσίες, κάτι αἰώνιες κολάσεις μὲ δαιμόνους καὶ τριθό- λους καὶ καξάνια ποὺ δράζουνε τὰ κατάφεραν νὰ φέρουν ὄόλτα τὸ πόπολο, καὶ νὰ τσουλήσουν κοντὰ πέντε αἰῶνες" µέχοι τὶς ἡμέρες τῆς γιαγιᾶς µου καὶ τῆς μάνας μου. ΓΕ, νὰ μὴν προχωρήσουν κομματάκι παραπέρα; ᾿Εγὼ νὰ μείνω παραπονούμενη;. Νὰ μὴ μείνω. Παραμονὲς Χριστουγέννων τὸ λοιπόν, κι ἐκεῖ ποὺ οἱ ἐπικείμενες ἑορτὲς καὶ πανηγύρεις εἶχαν ἀρχίσει νὰ μοῦ δημιουργοῦν πρόόληµα στὸ στομάχι, νάσου μέσα στὸ σπίτι μου ἀπρόσκλητος ὁ ἅγιος Δημητριάδος, νὰ μοῦ ψέλνει κάτι περίεργα κάλλαντα συνοδεία τῆς ὀρχήστρας δωματίου τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Πειραιῶς καὶ περιχώρων. ο ἀξιωματοῦχος τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ελλάδος δὲ μοῦ ἔκανε τὴ μεγάλη τιμή, γιὰ ν᾿ ἀπαντήσουμε ἁπλῶς τὸ Χριστὸ ἐξ οὐρανῶν, ἀλλὰ γιὰ νὰ δοξάζουµε μαζὶ τὸν Κουρτέση, ποὺ ὀρθῶς ἔπραξε, λέει, καὶ διεκήρυξε ἀνοιχτά, ὅτι δὲν εἰναι Ἕλλην ἀλλὰ Χριστιανός, γι’ αὐτὸ καὶ ζεῖ καὶ δασιλεύει εἰς τοὺς αἰῶνας ἀμὴν μαξὶ μὲ ὅλα τὰ παράγωγά του καὶ τοὺς δια χρονικοὺς Κουρτέσηδες. Τοὐναντίον: τὸν Πλή- θωνα τὸν εἰδωλολά τρη, ποὺ ἔσκουξε χαὶ καυχιόταν. ὅτι εἶναι Ἕλλην, τὸν πῆρε καὶ τὸν σήκωσε μαξι μὲ ὅλους τοὺς εἰδωλολάτρες ποὺ ἀφανίστηκαν, καὶ «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω». 4 εὔτε λάδε- τε φῶς: ὕδωρ τὸ ζῶν, τὸ κουρτεσιανόν. Διεφθαρμένη νεολαία τῆς Ἑλλάδος, κατακαημένα μου παιδάκια, πού᾽ χετε χάσει πιὰ τ᾽ αὐγὰ καὶ τὰ πασχάλια καὶ τοὺς ἔχετε γράψει ὅλους ὅπου δεῖ. Νὰ ἔχετε τοιούτους πνευματικοὺς πατέ- ϱες, τοῦ δεληνεκοῦς μάλιστα τοῦ κ. Χριστοδούλου, καὶ νὰ παραδέρνετε στοὺς δρόμους σὰν πα- λαδὰ ἐπιξητῶντας μιὰ κάποια λύσι στὶς διαφόρων εἰδῶν καὶ ποιοτήτων δαρδαρότητες, ἐπιλέγο- ντας ἀκόμα χαὶ τὸ θάνατο, προκειμένου νὰ ξεφύγετε ἀπὸ τὴ ζωὴ ποὺ σᾶς ἑτοιμάσαμε, δὲ δικαιο- λογεῖται μὲ τίποτα. ᾿Εμεῖς, δρέ, τραθήξαµε μπροστὰ μὲ ἰδανικά, ποὺ τὰ φάγαμε στὴ μάπα. Ἐσεῖς, τρομάρα σας, δὲν ἔ ἔχετε οὔτε κἄν πατρίδα, γιατὶ ὅποιος τολμήσει νὰ μιλήσει σήμερα γιὰ “Ελλάδα, περνάει ἀμέσως στὸ μαυροπίνακα, χαρακτηρίζεται ρατσιστής, φασίστας, νεοφασίστας, ἐθνικι- στής, καί... (πῴ, πτωχοί) κομπογιαννίτης. Η λέξι «“Ελλην» κατήντησε καὶ πάλι ἐξωπετάξιος, νέα ἔκδοσι τῆς δυζαντινῆς «ὕόρεως». Βρυκόλακες. Ἢ, τέλος πάντων, ἄποψι, θὰ μοῦ πεῖτε. Δὲν ἔχω ἀντίρρησι. Πρὸς τί ὅμως ὅλες αὐτὲς οἱ κορῶνες, τώρα ποὺ φάγαμε τὴ σφαλιάρα ἀπὸ τοὺς ἀπογό- νους τοῦ ᾿Αστερίξ; Περιμένουμε δηλαδὴ νὰ μᾶς ἀλλάξουν τὰ φῶτα πρῶτα, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε «τὰ φῶτα ποὺ ἔδωσε ἡ ᾿Ελλάδα στὸν κόσμο» κιτ.λ.; Ὅταν τρῶνε -τὴν τρῶνε-, δὲ μιλᾶνε, πατριῶτες. Οἱ φαρισαϊσμοὶ δὲν ὠφελοῦν σὲ τίποτα. Μᾶς δουλεύουν ἁπλῶς. Αὐτή ᾽ναι ἡ δουλειά τους. "Οπως κι ἂν ἔχει τὸ πρᾶγμα, κατανοῶ ἀπόλυτα τὴν κυρὰἀ- Δέσποινα. ᾿ Ηταν πολὺ φυσικό, νὰ πά- θει ταράκουλο, ὅταν εἰδε τοὺς χριστιανοὺς τοῦ Μωάμεθ νὰ μπαίνουν στὴν Πόλι, τὴν πόλι της, μὲ χαντξάρες καὶ σαρίκια στὸ κεφάλι. Εκεῖνο ποὺ δὲν μπορῶ νὰ καταλάδω εἶναι, γιατὶ αἰφνιδιάστηκε. 'Οπωσδήποτε εἶχε θιώσει τὸν ἐφιάλτη τοῦ πρώτου μισοῦ τοῦ 14ου αἰῶνα τότε, ποὺ ἡ τρέλλα γιὰ ἐξουσία ἄνοιξε διάπλατα τὶς πῦλες στὸν ἐχθρό, στοὺς ἑναγύρω ἐχθρούς, ποὺ καιροφυλακτοῦσαν ὕαινες γιὰ τὸ ψοφήμι. Πῶς κι ἔμεινε ἀπαθής, ὅταν ὁ Σέρδος πατριάρχης, μὲ τὴν παρουσία µάλι- στα καὶ τοῦ Πρώτου τῶν μονῶν τοῦ ᾽Αγίου Ὄρους, ἔστεφε τὸν «Βασιλέα τῶν Ρωμαίων Δουσὰν Στέφανο κράλη αὐτοκράτορα Σερδίας καὶ Ρωμανίας»; Δὲν προθληματίστηκε, δὲν ἀνησύχησε κα- θόλου, ὅταν ἡ σερδικἡ κυριαρχία ἁπλώθηκε ἀπὸ τὸ 4ούναδη µέχρι τὸν Κορινθιακὸ χι ἀπὸ τὴν ᾿Αδριατική µέχρι τὸ Αἰγαῖο; Δὲ σηκώθηκε ἡ τρίχα τῆς, ὅταν τὸ Αγιο "Ὄρος, «τὸ περιόόλι της», ποὺ νὰ μὴν ἀθασκαθεῖ, κι ἀπὸ κοντὰ οἱ ἄλλες µονές, ποὺ μιμήθηκαν τὸ θεάρεστο παράδειγμά του, δήλωναν ὑποταγὴ στὸν ᾿Ορχὰν μὲ τὰ γνωστὰ ἀνταλλάγματα; Τί ἔκανε ἡ κυρὰ- Δέσποινα, ὅταν ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Βυζαντίου ἐπεκύρωνε ἔργω τὴν κατά- ληψιτὴς Μ.᾽᾿ Ασίας ἀπὸ τοὺς Οθωμανούς, προκειµένου νὰ τοὺς χρησιμοποιήσει στὸν ὀλέθριο, τὸν Καταστροφικὸ ἐμφύλιο τῶν χρόνων 1321-54; Ὅταν ὁ ᾿Ιωάννης Καντακουζηνὸς γινόταν «ἀδελ- φὸς» μὲ τὸν Οὐμοὺρ (Ορέστης καὶ Πυλάδης, λέει ) καθ᾽ ὃν χρόνον τὰ τουρκικὰ στρατεύματα τρο- μοκρατοῦσαν τοὺς πληθυσμοὺς τὴς Θράκης καὶ τῆς Μακεδονίας προξενῶντας τέτοιες κατα-