ΤΑ ΠΛΗΡΗ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΙΣΗΓΗΣΕΟΝ ΤΩΝ 2ΣΥΝΕΔΡΩΝ-ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΤΟΥ «Δ» Κ.ΚΟΥΤΡΟΥΒΕΛΗΣ: Νέα χρονολόγηση τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου μὲ θάση τὰ τοπογραφικὰ καὶ ἀστρονομικὰ δεδοµένα 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Κυρίες καὶ κύριοι, Εὐχαριστῶ πολὺ τὴν ὀργανωτικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ παρόντος σεμιναρίου γιὰ τὴν μοναδική εὐκαιρία ποὺ μοῦ δίνει νὰ ἐκφράσω τὶς ἀπόψεις µου ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ παρακαλῶ νὰ δείξετε ὅλη σας τὴν ἐπιείκεια καὶ κατανόηση, γιατὶ ὁ περιορισμένος χρόνος μὲ ἀναγχάζει νὰ σᾶς διαθάσω τὸ θέµα µου πρὸς ἀπο- φυγὴν ἐκτροπῆς ἐκ τούτου, Βρισχοµαι ἀπέναντι σας καὶ ἐπὶ τοῦ θήµατος, χωρὶς νὰ εἰμαι καθηγητὴς ἢ διδάκτωρ μιᾶς τῶν συναφῶν ἐπιστημῶν, στὶς ὁποῖες ἐσεῖς διαπρέπετε διεθνῶς. Εἶμαι ταξίαρχος σὲ ἀπο- στρατεία τῆς Γεωγραφιχῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ μὲ τὴν εἰδικότητα τοῦ τοπογράφον, τὴν ὁποίαν ὑπηρέτησα ἐπὶ τριάντα χρόνια. Μὲ τὸ δικαίωμα τῆς εἰδικότητάς µου καὶ μὲ τὴν ἄδεια τῆ ὀργανωτικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ σεμιναρίου ἵσταμαι ἀπέναντί σας, γιὰ νὰ ὑπολογίσουμε μαζί, πότε ἔγινε ὁ περίφημος σ᾽ ὅλο τὸν κόσμο Τρωικὸς πόλεμος. Διότι: α. Ὃ πατέρας τῆς χοσμολογίας Επι. Νε]Ιοο[5ΚΥ στὸ θιθλίο του «Τὸ χάος τῆς ἱστορίας» ἀπὸ τὸ 1952 ἀμφι- σθητεῖ τὴν ἀρχαία ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας χαὶ διατυπώνει τὴν ἄποψη, ὅτι «ἡ “Ελληνικὴ ἱστορία τῆς Μυκηναϊκῆς περιόδου εἶναι (χρονολογικὰ) μετατοπισμένη». Καὶ στὸ θιθλίο του «Οἱ "Ανθρωποι τῆς Θάλασσας» καταλήγει: «ἡ χρονολόγηση τῆς ἱστορίας τῆς Αἰγύπτου στηρίχτηκε στὶς πλάνες τοῦ Σωθι- χοῦ σχήματος, στὸν ἄγνωστο Μενοφρὶ καὶ στὴν μπερδεμένη μάζα τοῦ καταλόγου τοῦ Μανέθωνα, ἐπὶ τῶν ὁποίων δασίστηκε ἡ χρονολόγηση τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου». 6. Ὁ Π.1,.. Ραρε στὸ ἔργο του «Ἢ ᾿Ιλιὰς καὶ ἡ ᾿Ιστορία» ἀπὸ τὸ 1963 ἔγραψε, ὅτι: «οἱ παραδοσιακὲς χρο- -“ 5 Ν / “ 5 ᾿ Πῶς εἰδε τὸ συνέδριο ἕνας ἀκροατὴς Νόϊς Γερμανίας, 19/12/04 ᾿Αγαπητέκ. Λάμπρου, Εἶμαι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ», καὶ ἀπὸ καιρὸ ἤθελα νὰ σᾶς γράψω καὶ νὰ σᾶς συγχαρῶ, ἐσᾶς προσωπικῶς ἀλλὰ καὶ τοὺς συνεργάτες σας, γιὰ τὴν μεγάλη προσπάθεια ποὺ καταδάλλετε, ὥστε νὰ δγοῦν ἐπί τέλους στὸ φῶς οἱ ἀλήθειες, ποὺ ἐπι- μελῶς οἱ καρεκλοκένταυροι τῆς ἐξουσίας μᾶς ἀποκρύπτουν. ᾿Αφορμὴ γι᾿ αὐτὸ τὸ γράμ- μα μοῦ ἔδωσε τὸ Διεθνὲς Συνέδριο τοῦ ΟἰΞξίααι! στὴν περιοχὴ ΟΡΕΥΡαΥΕΥΗ, ἔξω ἀπὸ τὸ Μό- γαχο. Τὸ ἀντικείμενο συζητήσεως τοῦ συνεδρίου τὸ ξέρετε πάρα πολὺ καλά. Χωρὶς νὰ ἔχω τὶς γνώσεις ἑνὸς φιλόλογου ἢ ἑνὸς ἀρχαιολόγου, πῆγα στὸ συνέδριο μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ἀπο- κομίσω κάποιες γνώσεις γύρω ἀπὸ τὴν ἱστορία τῶν προγόνων μου. Πέρα ἀπὸ τὸ φιλο- λογικὸ μέρος τοῦ συνεδρίου ἐκεῖνο ποὺ κατάλαδα μὲ μεγάλη μου λύπη ἦταν τὸ φαινό- µενο τὴς ξενομανίας, τῆς ὑποτέλειας, τοῦ ραγιαδισμοῦ καὶ τοῦ «γλειψίματος», ποὺ πα- ρουσιάζουν «προσωπικότητες» (ὑπάρχουν, πιστεύω, καὶ ἐξαιρέσεις) τῶν ἀνθρώπων τῶν γραμμάτων τῆς δύσμοιρης χώρας µας. Όταν ἡ ὑποτιθέμενη ἐξουσία τοῦ κράτους μας ἀφήνει τὴν μόρφωση τῶν παιδιῶν μας σὲ καθηγητὲς τοῦ τύπου τοῦ κ. Μαρωνίτη, τοῦ κ. Κακριδῆ ἢ τοῦ κ. ᾿Ιακωδίδη, τότε θὰ πρέπει νὰ νοιώθουµε τουλάχιστον «εὐτυχεῖς», ποὺ τὸ κομμάτι αὐτὸ τῆς Μεσογείου ἔχει διατηρήσει ἀκόμα τὸ ὄνομα «Ελλάς». Εἶναι καὶ αὐτὸ µία «τρομερὴ» ἐπιτυχία. Πιστεύω, ὅτι οἱ παραπάνω προσέφεραν µία σπουδαία ὑπη-