Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ | θ. Μωυσῆς (111) ᾿Αφοῦ λοιπόν, ὅπως εἴδαμε καὶ στὰ προηγούμενα («Δ αυλός», τ. 156, 157), ὁ ἅγιος προπάτοράς «μας» ἄλλαξε μὲ τὶς ἐπιδόσεις του ὡς θαυματοποιοῦ τὰ φῶτα τοῦ Φαραώ, μάζεψε τοὺς συμπατριῶτες του καὶ ξεκίνησαν: «ἀνεχώρη - σαν δὲ οἱ υἱοὶ ᾿Ισραὴλ ἀπὸ Ραμεσσῆ εἰς Σοκχώθ, περίπου ἑξακόσιαι χιλιάδες ἄνδρες πεζοί, χωρὶς τῶν παιδίων. Μετ’ αὐτῶν συνανέδη καὶ μέγα πλῆθος σύμ- μικτον ἀνθρώπων, καὶ ποίμνια, καὶ ἀγέλαι, κτήνη πολλὰ σφόδρα». (Εξοδος, ιό’ 37). ἼΑρχισαν λοιπὸν ὅλοι αὐτοὶ νὰ περπατᾶνε, ἔκαναν ἀρκετὰ χιλιόμε- τρα, καὶ κάποια στιγμὴ λογικὰ τοὺς ἔκοψε ἡ πεῖνα. Αὐτὸ σήμαινε, πὼς ἦρθε ἡ ὥρα. τοῦ Γιαχδέ. Κατεδαίνει λοιπὸν μ’ ὅλο τὸ ὕφος καὶ ἀνακοινώνει: «Οὗτος εἶναι ὁ νόμος τοῦ Πάσχα" οὐδεὶς ἀλλογενὴς θέλει φάγει ἀπ’ αὐτοῦ» ( Εδ., ιό’ 43). Καὶ συνέχισε: «ὁ ξένος δὲ καὶ ὁ μισθωτὸς δὲν θέλουσι φάγει ἀπ’ αὐτοῦ» (Εδ., ιό’ 45). ᾿᾽Απὸ τότε ὁ μισθωτὸς ήταν στὸ κυνήγι. ᾿Αλλὰ ἄφησε κι ἕνα πα- ραθυράκι ὁ πάνσοφος: «καὶ ἐάν τις ξένος, παροικῶν μετὰ σοῦ, θέλῃ νὰ κάμῃ τὸ Πάσχα εἰς τὸν Κύριον, ἂς περιτμη θῶσι πάντα τὰ ἀρσενικὰ αὐτοῦ, καὶ τό- τε ἂς πλησιάσῃ, διὰ νὰ κάμῃ αὐτό"» (ἼἜξ., ι6 48). Μὲ λίγα λόγια δηλαδή, κό- ψε τὸ πουλάκι, νὰ φᾶς φαγάκι. ᾿Αλλιῶς, φᾶτε μάτια ψάρια. Τότε ήταν, ποὺ ἀνοίξανε τὰ πρῶτα ὑπαίθρια χειρουργεῖα, καθὼς τὰ στομάχια τῶν ξένων ἀρχί- σανε νὰ δίνουνε συναυλίες κρουστῶν ἀπὸ τὴν πεῖνα. Εἶχε θουτήξει κι ὁ προ- πάτοράς «μας» τὴν ψαλίδα κι ἔκοδε πουλάκια ἀδέρτα. ᾿ ᾿Εόγαλε ὅλο του τὸ ἄχτι. Βλέπετε μπρὸς στὴν πεῖνα τί εἶναι ὁ πόνος. Στὴν συνέχεια ὁ Γιαχδὲ λα- λεῖ πρὸς τὸν ἅγιο προπάτορά «μας» λέγοντας: «Κ αθιέρωσον εἰς ἐμὲ πᾶν πρω- τότοκον διανοῖγον πᾶσαν μήτραν μεταξὺ τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ, ἀπὸ ἀνθρώπου ἕως κτήνους ἰδικόν µου εἶναι τοῦτο» (" Ἐξοὸδ., ιγ΄ 1). Καὶ παρακάτω: «διὰ τοῦτο θυ- σιάζω εἰς τὸν Κύριον πᾶν ἀρσενικὸν διανοῖγον τὴν μήτραν καὶ πᾶν πρωτό- τοκον τῶν υἱῶν μου ἐξαγοράξω» ( Εξοὸδ,, ιγ΄ 15). Τώρα, ἂν κάπου μπερδευτεῖ ῇ ἐξαγορὰ μὲ τὴν θυσία, μικρὸ τὸ κακό, ἀφοῦ καὶ τὰ δύο, ὅπως εἴδαμε παρα- πάνω, ἄνθρωποι καὶ κτήνη, τοποθετοῦνται στὴν ἴδια ζυγαριὰ καὶ εἶναι ἱερὰ καὶ δικά του. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Γιαχδὲ γίνεται λάμπα καὶ μάλιστα ἱπτάμενη, προκειμένου νὰ προστατεύσῃ τοὺς περιούσιους, γιὰ νὰ μὴν χαθοῦν τὴν νύκτα. ᾿Αλλὰ αὐτοὶ χα- θήκανε τὴν μέρα καὶ γυρνάγανε σαράντα χρόνια χαμένοι στὴν ἔρημο, ἡ νύ- κτα τοὺς μάρανε; ««Ο δὲ Κύριος προεπορεύετο αὐτῶν, τὴν ἡμέραν, ἐν στύλῳ νεφέλης, διὰ νὰ ὁδηγῇ αὐτοὺς ἐν τῇ ὁδῷ: τὴν δὲ νύκτα, ἐν στύλῳ πυρός, διὰ νὰ φέγγῃ εἰς αὐτούς: ὥστε νὰ ὁδοιπορῶσιν ἡμέραν καὶ νύκτα» (Εξοὸδος, ιγ΄ 21). Φαντάσου δηλαδή, νὰ μὴν εἴχανε καὶ τὸν Γιαχόέ. ᾿Ακόμα γύρες θὰ φέρ- νανε καὶ θὰ ρίχνανε ἔξω καὶ τὸν ὀργανισμὸ ΓΙ. Α.ΧΡΒ.Ε.-4ΕΗ. Σὲλίγο ὃ ὅμως τὰ στομαχικὰ ταμποῦρλα ἆ ἄρ χισαν νὰ ξαναχτυπᾶνε, ὁπότε οἱ ἱ ἐργαζόμενοι στὸν ὀργανισμὸ ἔκαναν τὴν πρώτη τους ἀπεργία: «καὶ ἐγόγγυξε πᾶσα ἡ συναγωγὴ τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ κατὰ τοῦ Μωυσέως καὶ κατὰ τοῦ ᾿Α αρὼν ἐν τῇ ἐρήμῳ. Καὶ εἶπον πρὸς αὐτοὺς οἱ υἱοὶ ᾿Ισραήλ. Εἴθε νὰ ἀπεθνήσκομεν ὑπὸ τῆς χειρὸς τοῦ Κυρίου ἐν τῇ γῇ τῆς Αἱ ἰγύπτου, ὅτε ἐκαθήμεθα πλησίον τῶν λεδήτων τοῦ κρέ- ατος, καὶ ὅτε ἐτρώγομεν ἄρτον εἰς χορτασμὸν» ( Εδοδ., ιστ 3). Τότε εἶναι, ποὺ ὁ Γιαχδὲ ἀποφασίζει νὰ τοὺς ταΐσει ψωμί καὶ ἀρχίζει νὰ τοὺς πετάει ἀπὸ ψηλὰ τὰ ξεροκόμματα: «Καὶ εἰπε Κύριος πρὸς τὸν Μωυσῆν. ᾿Ιδοὺ θέλω δρέξει εἰς ἐσᾶς ἄρτον ἐξ οὐρανοῦ» (Εξοδος, ιστ 4). Κατὰ πῶς λέ- με, τοὺς πέταξε τὰ δικά του ψίχουλα. Τί νὰ κάνουν ὅμως, ἐδῶ κόντεψαν νὰ