1ΠΠ. ΔΑΚΟΓΛΟΥ͂, Ὁ Μυστικὸς Κώδικας τοῦ Πυθαγόρα (Τόμος Γ1) ὋὉ Πυθαγόρας ὁ Σάμιος τοῦ Μνησάρχου, μαθητὴς τοῦ Φερεχκύδου καὶ τοῦ Αναξιμάνδρου, μύστης τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων (Πορφύριος) καὶ φοιτητὴς τοῦ «Μουσείου Λόγων» τοῦ Μαντείου τοῦ ἐν Δελφοῖς (Διόδωρος Σικελιώτης), συγκαταλέγεται μεταξὺ τῶν σοφῶν ἀνδρῶν τῆς) Αρχαίας Ἑλλάδος, θεωρεῖται δὲ ὡς ἕνας ἐκ τῶν θεμελιωτῶν τῆς συγχρόνου μαθηματικῆς ἐπιστή µης. Ο ἄνδρας, ὡς γνωστόν, δὲν ἄφη σε κανένα γραπτὸ κείµενο, τὰ δὲ γνωστὰ «Χρυσᾶ ἔπη» ἀποτελοῦν ὑποθῆκες, παραινέσεις ἢ παραγγέλματα τοῦ διδασκάλου πρὸς τοὺς μαθητές του, ποὺ διεσώθη σαν γραμμένα εἰς δακτυλικοὺς ἑξαμέτρους ἀ ἀπ’ τοὺς µαθητές του. Γενικὰ ὅ,τι γνωρίζουμε γιὰ τὸ σοφὸ καὶ τὶς ἐπιστημονικές του κατακτήσεις προέρχεται ἀπ᾽ τοὺς μαθητὲς τῶν μαθητῶν του, τοὺς λεγόμενους Νεοπυθαγορείους. Ὃ Πυθαγόρας εἶναι γνωστὸς ὡς µα- θηµατικός, ἐπειδὴ ἡ κοσμολογικὴ θεωρία του θασίζεται στοὺς ἀριθμούς, οἱ ὁποῖοι δηµιουρ- γοῦν ἁρμονίες. «Τί τὸ σοφώτερον; ὁ ἀριθμός. Τί δὲ ὡραιότερον; ἁρμονία, ἔφα». Κάθε τι εἶναι ἁρμονία καὶ ἀριθμός, ὁ δὲ ἀριθμὸς εἶναι ἡ οὐσία τῶν ὄντων. Ὃ σοφὸς ὡστόσο δὲν ἦταν µόνο μαθηματικός, ἀλλὰ καὶ πανεπιστήμων μὲ ἰδιαίτερες ἐπιδόσεις στὴ μουσική, τὴν ἀστρονομία καὶ τὴ γεωμετρία, τέσσερις ἐπιστημονικοὺς κλάδους, ποὺ χαραχτήριζαν τὴ σχολὴ τοῦ Κρότωνος κι ἔτσι παρέμειναν στὴν ἐκπαἰδευσή μας μὲ τὸ ὄνομα Τετράοδον (ἢ Οιιααγἰνίμγη στὰ λατινικά). Ὁ πολιτικὸς μηχανικὸς καὶ συνεργάτης τοῦ «Δαυλοῦ» ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια Ἱπποκράτης Δάκογλου, ἕνας γνήσιος «νεοπυθαγόρειος», μετὰ ἀπὸ ἐντατικὲς μελέτες τοῦ πυθαγορικοῦ ἔργου ἐπὶ μισὸ καὶ πλέον αἰῶνα μᾶς παρέδωσε τὸ πρῶτο μέρος τοῦ τρίτου τόμου τῆς σειρᾶς «Ὁ Μυστικὸς Κώδικας τοῦ Πυθαγόρα», ὃ ὁποῖος πραγματεύεται κυρίως μαθηματικὰ θέμα- τα. Ὅπως πιστεύει ὁ συγγραφεύς, διὰ τοῦ ἔργου αὐτοῦ «ἀποκαθίσταται ἡ πατρότητα πολλῶν γνωστῶν θεωρημάτων ἢ κατασκευῶν ἢ ἀσκήσεων τόσο τῆς γεωμετρίας ὅσο καὶ τῆς ἀριθμη- ᾿Απὸ τὸν Προκρούστη στὸν ὁδοστρωτῆρα ᾿Αφορμὴ καὶ καθόλου αἰτία τοῦ παρόντος σχολίου ὑπῆρξε τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Βασίλη Ραφαηλίδη «Δελφοὶ καὶ Ολυμπία» στὴν ἐφημερίδα «"Εθνος»τῆς 11-1- 95 στὴν στήλη «Κάθε μέρα». Στὸ ἄρθρο του αὐτὸ ὃ κ. Β.Ρ., ἀφοῦ «περνᾶ» πρῶτα τὸ 'Ελληνικὸ πνεῦμα ἀπὸ τὴν προκρούστεια κλίνη μὲ μέτρο τὸν Χριστιανισμὸ καὶ τὸν ᾿Ισλαμισμό, κατόπιν ὅ,τι ἀπόμεινε τὸ ἰσοπεδώνει μὲ τὸν σαρωτικὸ ὅδο- στρωτῆρα του' ὁδοστρωτῆρα, τὸν ὁποῖο μπορεῖ νὰ διαθέτη πλέον ὁ ὁποιοσδή- ποτε στὴν ἐποχὴ αὐτὴ τῶν ἀναφαίρετων δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου (πρὸ πολ- λοῦ ἔχει πάει «περίπατο» τὸ δικαίωμα τῶν ἀνθρώπων): τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ, ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τοῦ ὁποίου ἔχουν ὀστρακιστεῖ οἱ ἔννοιες τῆς Αἰδοῦς καὶ τῆς Νεμέ- σεως. ο) Απὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς λοιπὸν χάρη στὸν κ. Ραφαηλίδη ἀξιωνόμαστε νὰ γνωρίζουμε τὶς κάτωθι ταυτότητες: - Δωδεκάθεο Ξ Χριστιανισμός -- ᾿Ισλαμισμός. --- Ἰλιάδα -- Κοράνιο -- Εὐαγγέλιο. - Μάντισσες τοῦ Μαντείου τῶν Δελφῶν - Ξ Οἰκουμενικὸς πατριάρχης. ο) Επίσης ὅτι «ἀμυδρῶς ἀνάλογα» εἶναι: -Μαντεῖο Δελφῶν - Βυζαντινὸς πατριάρχης - παπᾶς.