0414 ΔΑΥΛΟΣ/159, Μάρτιος 1995 Ἡ πανθεϊστικὴ παράδοση τῆς) Αρχαίας Ἑλλάδος Κύριε διευθυντά, 'Ο Ἕλλην εἶναι πανθεϊστὴς ἐ ἐκ φύσεως, ἑ ὅπως πανθεϊστικὸν εἶναι καὶ τὸ ἔρεισμα δημιουργίας τοῦ πολιτισμοῦ του. Ὃ πανθεϊσμὸς ἰ ἰσοῦται μὲ τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία πνεύματος καὶ σώμα- τος. Εἴτε λέγεται εὐημερισμὸς εἴτε προδικισμὸς (ὁ Πρόδικος ὁ σοφιστὴς ἐπίστευε τὸ αὐτὸ μὲ τὸν Εὐήμερο) εἴτε συμδολισμὸς φυσικῶν φαινομέ- νων καὶ ἀνθρώπινων κληρονομικῶν γνωρισμά- των (π.χ. μίσος, ζήλεια, ἔρως, ἀγάπη, πόνος κ.τ.λ.) ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν εὐαρέστησιν τοῦ Ἡρα- πλείτου. Ποτὲ δὲν ὑπῆρξε μονοθεϊστὴς ὁ Ἕλλην καὶ οὐδέποτε θὰ ὑπάρξη. Ἢ ἐντελέχεια τοῦ ᾿Αρι- στοτέλους ἄνοιξε τὸν δρόμον τῆς ἐξελίξεως καὶ ἔδωσε τὸν ὅρον τοῦ μαθηματικοῦ τύπου τῆς ᾿Οντολογίας. ὋὉ δὲ Γοργίας λέγει: α) τίποτε δὲν ὑπάρχει: 6) ἐὰν κάτι ὑπῆρχε, εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνει γνωστὸν’ γ) ἐὰν θὰ ἠδύνατο νὰ γίνει γνω- στόν, θὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ μεταδοθῆ εἰς τοὺς ἄλλους. ἫἩ Ἐλεατικὴ φυλοσοφικὴ σχολὴ ἔλεγε περὶ Ὄντος ἱ ὅτι: « Ἔν καὶ πᾶν». Ὃ Ἡράκλειτος δέ, «πάντα... ρεῖν, εἶναι δὲ παγίως οὐθέν... τὰ ὄντα ἰέναι τε πάντα καὶ μένειν οὐδέν... πάντα χωρεῖ καὶ οὐδὲν μένει». ὋΟ Ξενοφάνης: «ὁ ἄνθρωπος εἰς τοὺς θεοὺς περιγράφει τὸν ἑαυτόν του». Γενικῶς ὅλοι οἱ προσωκχρατικοὶ Ἴωνες φιλό- σοφοι, Θαλῆς, Αναξίμανδρος, ᾿Αναξιμένης, Πυ- θαγόρας, Ἡράκλειτος, Ξενοφάνης καὶ οἱ Σοφι- σταί, μᾶς ἐδίδαξαν ὅτι λόγος ἴσον παγκόσμια λογική, ἡ ὁποία μεταφράζεται εἰς πανθεϊσμόν. Οἱ ᾿Αριστοτέλης, Ἡράκλειτος καὶ Ἐπίκουρος λέγουν, ὅτι µόνον οἱ Ἕλληνες κατέχουν τὴν δυ- νατότητα τῆς λογικῆς σκέψεως. Ὃ συγγραφεὺς Μ.Ι. Φινλεῦ εἰς τὸ θιθλίον του “Ίμεβαο) οἱ Πείία5- Α Νοενν Αρργαἰσα!”, 1981, συμπεραίνει, ὅτι «ὁ Ελλη νικὸς πολιτισμὸς εἶναι ὑψηλὸς πολιτισμὸς καὶ ἡ ἀντιπαλότης τοῦ ὑψηλοῦ πολιτισμοῦ μετὰ τοῦ δημοφιλοῦς (τοῦ ὄχλου) δὲν ὑφίστατο εἰς τὴν ἀρχαίαν ἐποχὴν». ὋὉ Ἑλληνισμὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ εἶναι καὶ δὲν ἀκρωτηριάζεται, διὰ νὰ στηρίξη σχιζοφρενικὲς θεοσοφικὲς ἰδέες, οἱ ὁποῖες ἐπικράτησαν διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου. Ὃ ἐξουσιασμὸς κινεῖται µε- ταξὺ τῶν μαζῶν καὶ δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ τὸν Ἑλληνισμόν. ᾿Απόδειξις αὐτῶν εἶναι τὸ δέ- ος ποὺ μᾶς καταλαμθάνει, ὅταν ἐπισκεπτόμεθα τοὺς ἱεροὺς χώρους τῶν Δελφῶν, τῆς Ολυμπίας, τῆς Δωδώνης κ.τ.λ. Οἱ ἀλλογενεῖς ἔχουν θάλει ρίζες εἰς τὴν Ἑλλά- δα µας, ὅπου ἡ Βυζαντινή Αὐτοκρατορία ζῆ καὶ θασιλεύει ἀπ᾽ τὸ 392 τῆς καινῆς ἐποχῆς, καὶ ἐμεῖς καθημερινῶς νιώθουμε ξένοι μέσα στὴν πατρίδα. Μετὰ τιμῆς ᾿Αλέξανδρος Αἰακίδης Βαρδᾶτες Φθιώτιδος Ἢ ἑλληνικὴ καταγωγὴ τῶν σημερινῶν «Τούρκων» Κύριε διευθυντά, Ὃ ἀρχαῖος γεωγράφος Στράδων στὸ Ζ’ θιθλίο του γιὰ τὴν Μαχεδονία ἀναφέρει, ὅτι «αὐτοῦ που καὶ τὸ Βέρμιον ὁ ὄρος, ὅ πρότερον κατεῖχον Βρίγες Θρᾳκῶν ἔθνος, ὧν τινες διαδάντες εἰς τὴν ᾿Ασίαν Φρύγες µετωνομµάσθησαι...». Ἐπίσης οἱ ἄρχαῖες πόλεις Βέροια καὶ ᾿Εδεσ- σα ἦταν φρυγικὰ κτίσματα, ἀλλά στὴν πεδιάδα ποὺ θρίσκεται ἀνατολικὰ τοῦ Βερμίου δὲν θ6ρί- σκονταν σύµφωνα μὲ τὴν παράδοση «οἱ χῆποι τοῦ Μίδα»; Μὰ καὶ οἱ Βρυγη ίδες λίμνες, οἱ Πρέ- σπες, πῆραν αὐτὴ τὴν ὀνομασία ἀπὸ τοὺς Βρί- γες ἢ Φρύγες. "Ας ἐξετάσουμε τὰ λόγια τοῦ Στράδωνα. Μᾶς λέει, ὅτι τὸ ὄρος Βέρμιον τὸ κατεῖχον οἱ Βρίγες, ἄρα ὑπονοεῖ τὴν περιοχὴ τῆς Δυτικῆς καὶ Κε- ντρικῆς Μακεδονίας, ἀπὸ τὸν Θερμαϊκὸ κόλπο μέχρι τὶς Βρυγηίδες λίμνες, μὲ πέντρο αὐτῆς τῆς περιοχῆς τὸ ὄρος Βέρμιον, ὅπου καὶ ἦταν. τὰ ἀρχαῖα Φρυγικἀ χτίσματα, ἡ Βέροια καὶ ἢ ἛἜδεσσα, Δεύτερον τοὺς Ῥρίγες ὀνομάζει Θρᾶκες. ᾿Αλλὰ τί ἦταν τὰ Θρακικὰ φύλα; Ἕλλη- νες καὶ μάλιστα Πελασγικῆς καταγωγῆς. Τρί- τον ὁ Στράθων λέει, ὅτι πέρασαν στὴν ᾿Ασία καὶ μετωνομάσθησαν σὲ Φρύγες, δηλαδὴ µετανά- στευσαν στὴν περιοχὴ τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας, ὅπου ὀνομάσθηχε Φρυγία ἡ σημερινὴ κεντρική Τουρ- κία, τὸ πεντρικὸ ὑψίπεδο τῆς ᾽ Ανατολίας. Πότε ὅμως οἱ Βρίγες μετανάστευσαν στὴ Μι- κρὰ ᾿Ασία; Ὃ Ὅμη ρος στὴν Ιλιάδα δίνει τὴν ἀπάντηση: Οἱ Τρῶες εἰχαν γιὰ συμμάχους τους πολλοὺς λαοὺς τὴς Μικρᾶς Ασίας, ὅπως οἱ Δάρ- δανοι, οἱ Μυσοί, οἱ Κᾶρες, οἱ Λύκιοι καὶ οἱ Φρύ- γες. Ἡγεμόνας τῶν Φρυγῶν στὸν τρωικὸ πόλε- μο ἦταν ὁ ᾿Ασκάνιος, μὰ καὶ ἡ θασίλισσα Ἑκά- 6η, ἡ σύζυγος τοῦ Πριάμου, ἦταν θυγατέρα τοῦ δασιλιᾶ τῶν Φρυγῶν Δύμαντα. Ἑπομένως οἱ Τρῶες εἶχαν γείτονές τους στὰ ἀνατολικὰ τὸ όα- σίλειο τῶν Φρυγῶν, ἀπ᾿ ὅπου ἦρθε καὶ ἡ φρυ- γικὴ δοήθεια στὸν τρωικὸ πόλεμο. "Αρα ἡ με- τανάστευση τῶν Φρυγῶν ἀπὸ τὴν Εὐρώπη στὴν Μ.᾿Ασία πραγματοποιήθηκε πολὺ πρὶν τὸν τρω- ικὸ πόλεμο. Τώρα πῶς συνδέονται οἱ «Τοῦρκοι» μὲ τοὺς Φρύγες τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας; Εἶναι ἁπλό: Τὸν ἑνδέκατο αἰῶνα μ.Χ. δὲν ὑπῆρξε τουρκικὴ με-