ΑΙΣΙΜΙΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Ἡ τραγωδία τῶν Πανεπιστημίων «Ελληνικὴ τραγωδία» εἶναι ὁ χαρακτηρισμὸς ποὺ μπορεῖ νὰ ἀποδώσει μὲ πληρότητα τὴν κα- τάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στοὺς χώρους τῆς ἑλληνικῆς ᾽Ανωτάτης Παιδείας. Τὰ Πανεπιστήμια πραγματικὰ ἀποτελοῦν ἄσυλο ὄχι γιὰ τοὺς φοιτητές, ἀλλὰ γιὰ τοὺς προθληματικοὺς κουλτου- θιάρηδες, ποὺ ὀνομάσθηκαν καθηγη τές τους. Και σὰ νὰ μὴν φτάνει τὸ ἀπελπιστικά χαμηλὸ ἐ ἐπί- πεὸο τῶν σπουδῶν ποὺ τοὺς προσφέρουν, οἱ φοιτητὲς εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ δέχονται ἀπ' αὐτοὺς λογῆς-λογῆς ἐκπλήξεις. Προσφάτως γιὰ παράδειγµα στὸ Πάντειο Πανεπιστήµιο καὶ στὰ πλαί- σια ἐξεταστικῆς περιόδου ὁ καθηγητὴς κ. Βέλτσος ζήτησε ἀπὸ τοὺς φοιτητές του νὰ ἐξετάσουν καὶ νὰ ἀναλύσουν «τὴ σχέση μεταξὺ ἱστορίας καὶ μαλακίας»! ᾿Απὸ τέτοια λοιπὸν ἄτομα -ἴσως χειρότερα- ταλαιπωρεῖται καὶ ξοδεύει ἀσκόπως τὸν χρόνο της ἡ σπουδάξουσα νεολαία στὴν “Ελλάδα, μακρυὰ ἀπὸ τὴν ἔρευνα, τὴν ἐπιστήμη, τὴν ὀρθὴ καὶ ὠφέλιμη Παιδεία. “Ὡστόσο ὅλοι αὐτοὶ οἱ «μοντέρνοι» καὶ «προοδευτικοὶ» ὁ ἔχουν τὰ μάτια τους «δεκατέσσερα», ὅταν πρόκειται γιὰ ἐοκικες ἐπιχορηγήσεις ἐρευνῶν, μιὰ καὶ ἀπέδειξαν ὅτι μποροῦν χωρὶς ἔργο νὰ «τσεπώνουν» ἑκατοντάδες δισεκατομμύρια. Στὸ μόνο ζή τημα ποὺ καλοῦνται ἀπ' τὴν συνείδησή τους, νὰ ἆπα- ντήσουν οἱ φοιτητὲς εἶναι, νὰ ἐξετάσουν καὶ τὴν σχέση τους μεταξὺ τῶν καθηγητῶν τῆς ἁρπαγῆς καὶ τῆς μαλακίας... Τὸ Ρωμαίϊκο σ' ὅλη του τὴν δόξα. Πακ Κοινοδουλευτικὰ «θαύματα» Ὃ νέος πρόεὀρος τῆς 4 ἡμοκρατίας κ, Κ. Στεφανόπουλος ὦ ὡς ἄνθρωπος μᾶς εἶναι ἰδιαιτέρως συμπαθής. "Όμως παραμένει γεγονός, ὅτι ὁ ᾿Ελληνικὸς Λαὸς δὲν τὸν ἐψήφισε στὶς τελευταῖες ἐκλογές, μάλ ιστα τὸ κόμμα τοῦ κ. Κ. Στεφανόπουλου ἔλαδε ποσοστὸ 0,550 τῶν ψήφων. “Ὅμως οἱ 300 ἀντιπρόσωποι τῶν 10.000. 000 “Ελλήνων ἀποφάσισαν, ὅτι τὸ 0, 5 τοῦ ἐκλογικοῦ σωμα- τος εἶχε δαρύτερης ἀξίας ψῆφο ἀπὸ τὸ 99, δῷ τῶν “Ἑλλήνων. "Ετσι, ἐνῶ ὁ «Κυρίαρχος Λαὸς» δὲν ἀναθέτει οὔτε τὸ ἀξίωμα τοῦ δουλευτοῦ σ᾿ ἕναν πολιτικό, οἱ ἀντιπρόσωποίτου τοῦ προσφέρουν τὸ ὕψιστο ἀξίωμα τοῦ κράτους. Σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο γίνεται φανερη ἡ οὐσιώδης διάσταση ἀπό- ψεων μεταξὺ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν (διὰ τοῦ κοινοδουλευτισμοῦ) ἐχλεγμένων ἀντιπροσώπων του. Πρόκειται κατ' οὐσίαν γιὰ τὴν διάσταση μεταξὺ δημοκρατίας καὶ κοινοδουλευτισμοῦ. “ἢ δη- μοκρατία εἶναι ἄμεση τἢ δὲν εἶναι δημοκρατία. Ὃ κοινοδουλευτισμὸς εἶναι ἀντιπροσωπευτικὸ σύστημα, δηλ. ὀλιγαρχία, ὅπως θἄλεγε δ᾽ Αριστοτέλης, (Καὶ ἐπειδὴ μὰς ἀφήνει ἡ ὀλιγαρχία τοῦ ἀντιπροσωπευτικοῦ κοινοδουλευτισμοῦ νὰ τὴν μεμφόμαστε, χωρὶς νὰ μᾶς κλείνει φυλακή, τῆς κάνουμε τὴν παραχώρηση νὰ τὴν ἀποκαλοῦμε «φιλελεύθερη» ὀλιγαρχία -ὅπως θἄλεγε κι ὁ Κα: στοριάδης). Βλέπουμε καθαρὰ λοιπόν, ὅτι μιὰ ἀκόμη ἀρχαιοελληνικὴ ἀξίωθεσμός, ἡ δημοκρατία, ἔχει εὐνουχιοθεῖ, ἀκρωτηριασθεῖ στὴ διαστρεθλωτικὴ εἰκόνα τοῦ ἀντιπροσωπευτικοῦ κοινούουλευ- τισμοῦ. Οἱ σύγχρονες δῆθεν «δημοκρατίες» καταχρηστικἁ ἀνάγουν τὶς ἰδεολογικές τους ἀφε- τηρίες στὴν ἀρχαία “Ελλάδα. Στὴν πραγματικότητα τὰ χοινοθούλια ἀποτελοῦν καρικατοῦρες τῆς ἀρχαίας ᾿Εκκλησίας τοῦ Δήμου. Κατ' οὐσίαν οἱ σύγχρονοι «δημοκρατικοὶ» κοινοδουλευτι- σμοὶ εἰναι γνήσια τέκνα τῶν ἀστικῶν ἐπαναστάσεων τῶν "Αγγλων (688) καὶ τῶν Γάλλων (1759). Τὰ κοινοδούλια (ραγΙαπιεπις) εἶναι πιστὰ ἀντίγραφα τῶν συνάξεων τῶν ”Αγγλων φεουδαρχῶν, ποὺ κατὰ τὸν 160 καὶ 170 αἱ. ἀγωνίζονταν κατὰ τῆς ἀπολυταρχίας τοῦ Α γγλικοῦ θρόνου. Βέ- ύαια εἶναι προφανές, ὅτι καὶ ἡ ᾽Αγγλικὴ ἐ ἐπανάσταση τοῦ 16δδ καὶ ἡ Γαλλικὴ ἐ ἐπανάσταση (1789) δὲν εἰχαν ἀπὸ ποῦ ἀλλοῦ νὰ αντλήσουν ἐ ἐμπειρίες, παρὰ μόνο ἀπὸ τὴν ἀρχαία “Ελλάδα. ᾿Επίσης ὅμως εἶναι φανερό. ὅτι τὸ ἀντιπροσωπευτικὸ σύστημα τοῦ κοινοδουλευτισμοῦ εἶναι προϊὸν τῆς Βιομηχανικῆς ᾽ Επανάστασης, ποὺ ἀποθέωσε τὴ μαξικότητα, τὴν τυποποίηση καὶ τὴ μηχάνο- ποίηση τοῦ ἀτόμου. Ἢ πρόσφατη προεδρικὴ ἐκλ ἰογὴ τοῦ "Ελληνικοῦ Κράτους ἀπετέλεσε τὴν πλέον δοῶσα μαρτυρία γιὰ τὴν κραυγαλέα, ἐπὶ τῆς οὐσίας, διάσταση μεταξὺ (ἄμεσης) δημο- χρατίας καὶ (ἀντιπροσωπευτικοῦ) κοινοδουλευτιομοῦ. κ ᾽Α οχαῖα ᾿Ελληνικὰ στὶς ἐπιχειρή σεις Τὰ ἀρχαῖα ἑλλήνι νικὰ εἰσέρ χονται καὶ στὸν κόσμο τῶν ἐπι χειρήσεων τῆς Εὐρώπης. Σὲ πρόσφατο δημοσίευμά τῆς ἡ ἐφημερίδα «᾿Αδέσμευτος Τύπος» ἀναφέρεται στὴν προτροπὴ τῶν ”Αγγλων ἐργοδοτῶν. πρὸς, τοὺς ἐργαξόμενους νὰ μάθουν τὴν ἀρχαία µας γλῶσσα, ἡ ὁποία «ἔχει µία φι- λοσοφία μὲ ἰδιαίτερη σημασία στὸν τοµέα τῆς ὀργάνωσης καὶ τῆς διοίκησης ἐπιχειρήσεων».