9 24) ᾿ --" ς 5 / ες ο Η ἀλή θεια, τὸ ψεῦδος, ἡ ἀπόδειξη και ὁ «Ελλην» Ποιοί εἶναι Ελλη νες; Γ Νωρίξομε τὶς συνή θεις ἆ ἀπαντήσεις, ποὺ ἀκούονται, εὐκαιρίας δοθείσης. ᾿Αρχίξουν ἀπὸ τὴν πιὸ «δολικἠ» ὅσο καὶ ἐπιπόλαια, ποὺ ταυτίζει τὸν “Ἕλληνα μὲ τὸν ὑπήκοο, τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου χαὶ φθάνουν μέχρι τὶς πιὸ περίτεχνες καὶ δολιώτερες ἆ ἀπὸ ἄπο- ψη σκοπιµότη τας θέσεις, ποὺ διασύρουν τὴν ἰδιότη τα τοῦ Ἓλληνος, φορώντας τής κά- ποιαν ἀπὸ τὶς πολιτικές, κομματικές, θρησκευτικές, ἰδεολογικές: καὶ λοιπὲς «ταμπέλ- λες» τοῦ ἐξουσιασμοῦ. Αλλα οἱ ὁιαστρεόλώσεις αὐτὲς εἶναι ἆ ἀμέσως ἀντιληπτὲς καὶ αὐταπόδεικτες, ἂν λαμδάνεται ὑ ὑπ’ ὄψιν ἁπλῶς τὸ μέγα καὶ συντριπτικὸ καὶ χαταλυ- τικὸ γεγονός, ὅτι ὁ “Ελλην ὄχι ἁπλῶς προὔπῆρξε ἀλλὰ ἐμεγαλούργη σε (δημιουργώ- ντας αὐτός, καὶ μόνον. αὐτός, ὁλόκληρο τὸν πολιτιομὸ τῆς ἀνθρωπότητας), ὅταν ὅλες αὐτὲς οἱ «ταμπέλλες» ήταν ἀνύπαρχτες: 'Ο Ἕλλην ὑ ὑπῆρχε, πρὶν ἐμφανισθοῦν ὅλες οἱ σημερινὲς ἰδεολογίες, ὄλες οἱ σημερινὲς θρήσκεῖες, ὅλα τὰ σημερινὰ κομματικά, πο- λιτικά, ἰδεολογικὰ ἢ πνευματικὰ δόγματα. Καὶ 6έδαια ὁ “Ἕλλην προὐπῆρξε καὶ ἐμε- γαλούργησε πολλὲς χιλιετίες. πρὸ τῆς δημιουργίας τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου. Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ προσφέρει τὴν εἰδοποιὸ “διαφορὰ στὴν ἔννοια « Ἕλλην», ἐκεῖνο ποὺ τὴν διακρίνει ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες; Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ δοθῆ καμμιὰ ἀπάντηση, παρὰ μόνο ἐκείνη ποὺ στηρίξεται στὸ ἀληθινὸ παρελθὸν τοῦ “Ἑλληνος' στὶς πράξεις, τὰ ἔργα καὶ τὰ γεγονότα, ποὺ διαχρονικὰ ἐδημιούργησε. Αν τὰ ἐρευ- νήσωμε αὐτά, τὰ ἀποκαθάρωμε ἀπὸ τὶς πλάνες, τὴν ἀπόχρυψη καὶ τὶς παραχαράξεις, ποὺ τὰ ἀλλοιώνουν, καὶ τὰ πιστοποιήσωμε ἀκριθῶς, θρίσκοµε, τότε μόνο, μὲ ἀσφάλεια καὶ δεδαιότητα τὸ περιεχόµενο τῆς ἔννοιας «“Ελλην». Καὶ πράγματι ἡ ἴδια ἡ “Ιστορικὴ Ἑλληνικὴ Δημιουργία ἀποκαλύπτει, ὅτι δὲν θὰ τὴν κατώρθωνε ποτὲ ὁ Ἓλλην, ἂν δὲν ἔόλεπε τὴν ζωή καὶ τὸν κόσμο μ’ ἕνα μοναδικὸ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας τρόπο, ποὺ κανένας ἄλλος λαός, ἔθνος, ὁμάδα δὲν μπόρε- σαν νὰ κατακτήσουν. Ὃ τρόπος αὐτὸς λειτούργησε μὲ; ἕνα μόνο ζεῦγος κριτηρίων: Τὸ κριτήριο «ἀλήθεια» καὶ τὸ κριτήριο «ψεῦδος». Δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ χαρακτηριστικὰ καὶ ἰδιαζόντως Ελληνικό, ποὺ νὰ μὴν ὑπῆρξε καρπὸς τῆς ἐπιλογῆς ἀπὸ τὸν "Ελληνα τοῦ ἀλη θινοῦ ἀντὶ τοῦ ψευδοῦς. "Αλλα ζεύγη κρίσεως, ὅπως καλὸ-κακό, θεὸς-σατανᾶς, σκόπιμο- ἄσκοπο, συμφέρον- ἀσύμφορο, δίκαιο- ἄδικο, ἠθικὸ- -ἀνήθικο, φυσικὸ- χοινω- γικὸ κ.λπ., ἐπὶ τῶν ὁποίων στηρίξονται ὅλοι οἱ | ἄλλοι, μὴ ἑλλη νικοί, τρόποι θεωρή. σε- ως τῆς ξωῆς καὶ τοῦ κόσμου, εἰναι ἄσχετα πρὸς τὸ καθ᾽ αὑτὸ Ελληνικὸ -- καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν ὑπῆρξαν προσδιοριστικὰ γιὰ τὸ Ελληνικό. Οἱ δύο τιμὲς ἀλήθεια- ψεῦδος, ποὺ οἱ ἴδιες σὲ ἄλλα ἐπίπεδα συνειδήσεως μποροῦν νὰ πάρουν ἁπλῶς ἄλλες ὀνομασίες, ὅπως ὡραϊο-μὴ ὡραῖο ἢ ἐλεύθερο- -ἀνδραποδῶδες, εἰναι ἥ νοήη τικὴ μήτρα ὁλόκληρου τοῦ “Ελληνικοῦ (παγκόσμιου ) Πολιτισμοῦ καὶ ἐκεῖνο ποὺ δίδει τὴν εἰδοποιὸ “διαφορὰ στὸν ἰδιάξοντα τρόπο σκέπτεσθαι τοῦ ἱστορικοῦ με- γέθους « Ἕλλην». Καὶ ἡ ἡ μέθοδος μὲ τὴν ὁποία ὁ Ἕλλην ἐξασφάλισε τὴν σίγουρη προ- σέγγιση τῶν δύο αὐτῶν τιμῶν, ἡ Λογικὴ ἢ ᾿Ανάλυση, λειτουργώντας μόνον ὡς ἐφαρ- μογὴ τῆς ᾿Αποδείξεως, εἶναι ἡ τέλεια κοσμοϊστορικὴ κατάκτησή του καὶ τὸ μέγιστο δῶρο του πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα. “Ἕλλην λοιπὸν σημαίνει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἀντιμετωπίξει τὰ πάντα, ἀνεξαιρέτως, με- τρώντας τα μὲ τὶς τιμὲς ἁλή θεια-ψεῖῦδος, πιστοποιούµενες μὲ τὴν μέθοδο τῆς τυπικῆς ἀποδεικτικῆς Λογικῆς. "Όσοι ἀπὸ ἐμᾶς δὲν μπορέσωμε νὰ ἀνεδοῦμε στὴν σκοπιὰ αὐτὴ θεωρήσεως τῆς πραγματικότητας, δὲν θὰ κατακτήσωµε ποτὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ "Ελλη- νος. 4.1.1.