ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ, Τὸ Μεγάλο Μυστικὸ τοῦ Ομήρου “Ὅπως κατὰ τὴν παράδοση οἱ θεοὶ ἔθεσαν στοὺς ἀνθρώπους τὸ «Δήλιον Πρόδλημα», ἔτσι καὶ ὁ Ὅμηρος, ποὺ «τὴν οἰκουμένην πᾶσαν πεπαίδευκε», δημιούργησε τὸ ὁμώνυμό του πρόθλη- α, ὥστε, προσπαθώντας νὰ τὸ λύσουν οἱ ἄνθρωποι, νὰ ἐξανθρωπιζονται. Διότι τίποτε δὲν τὸν ἐμπόδιζε νὰ προσθέση κάπου μιὰ στροφῆ ἢ ἕνα στίχο μόνο, ποὺ νὰ λέγη: «Τὸ ἔπος ἢ τὰ ἔπη ἐποίησεν Ὅμηρος ἢ ᾿Οδυσσεὺς ὁ Λαερτιάδης, ὁ Ἰθακῆσιος». Αὐτὸ ὅμως δὲν τό κανε σκοπί- µως, γιὰ τὸ λόγο ποὺ εἴπαμε. . Ποιός εἶναι λοιπὸν ὁ ψευδωνυμῶν Ὅμηρος καὶ ποιά εἶναι ἡ πανένδοξη ἰδιαίτερή του πα- τρίδα; "Όλες σχεδὸν οἱ ἑλληνικὲς πόλεις διεκδίκησαν τὸν "Όμηρο, τὸ ἀρχαῖο ἐπίγραμμα ὅμως λέγει, πὼς «ἑπτὰ πόλεις µάρνανται σοφὴν διὰ οἶξαν Ομήρου: Σμύρνη, Χίος, Κολοφών, Ιθάκη, Πύλος, "Αργος, Αθῆναι». ὋὉ Κώστας Δούκας, ὁ συγγραφεὺς τοῦ δίτοµου ἔργου «Τὸ Μεγάλο Μυστικὸ τοῦ Ομήρου», προσκομίζει πλεῖστα νέα στοιχεῖα, διὰ τῶν ὁποίων φωτίζεται ἀρκετὰ τὸ αἰώνιον «Ὁμηρικὸ πρόθληµα». Μὲ δεκάδες ἐπιχειρήματα, ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλα ἀνήκουν στὸν ἴδιο τὸν "Όμηρο, ἄλλα στὴ γεωγραφικὴ ἐπιστήμη χι ἄλλα στὴν ἀρχαιολογία, ὁ συγγραφεὺς ἀποδεικνύει ὅτι: α) Πατρίδα τοῦ «Ταλαπειρίου» καὶ «πολυπλάγκτου» ᾿Οδυσσέα εἶναι ἡ Λευκάδα- Ιθάκη μὲ τὴν «μελάνυδρον» καὶ «τυχτὴν κρήνην», ἡ «πανυπερτάτη πρὸς ζόφον», τὴν ὁποίαν γνωρίζουν πάρα πολλοί («ἴσασι δέ μιν μάλα πολλού») καὶ ὅσοι κατοικοῦν πρὸς τὴν αὐγὴ καὶ τὸν ἥλιο («ἠμὲν ὅσσοι ναίουσι πρὸς ἠὼ τ᾽ ἡέλιόν τε) κι ὅσοι πίσω πρὸς τὴ σκοτεινὴ δύση («ἤδ᾽ ὅσσοι μετόπισθε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα») (σελ. 434-5). Ἡ πατρίδα τοῦ Οδυσσέα δὲν εἶναι νησί, ἀφοῦ σ᾽ αὐτὴν μποροῦν νὰ πηγαίνουν πεζῇ ὅσοι θέλουν, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὴν συχνὴ ἐρώτηση-πα- ρατήρηση εἴτε τοῦ Τηλεμάχου εἴτε τοῦ Εὔμαιου εἴτε τῆς ᾿Αθηνᾶς: «Οὐ μὲν γὰρ τι ἐ πεζὸν οἴο- Περὶ «ἐθναρχῶν» Μὲ τὸν τίτλο τοῦ «ἐθνάρχη» ἐτιμήθησαν: Ο ᾿Ελευθέριος Βενιξέλος, ὁ Κύπρου Μα- χάριος καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς. Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ παρατηρήσουμε, ὅτι ὁ ὅρος «ἐθνάρχης», κατάλληλος γιὰ ἡγέτη λαοῦ ὑπὸ χατοχὴν (σκλαδωμένου), εἶναι ἀδό- κιμος, ἀνάρμοστος, ἀταίριαστος σὲ λαὸ ἐλεύθερο. Μὲ τὴν ἔννοια αὐτὴν θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ μόνο στὸν Μακάριο, ὅταν, πρὶν γίνει πρόεδρος τῆς Κύπρου, ἔδειχνε, πὼς ἀγωνι- ξόταν γιὰ τὴν ἕνωση τῆς Μεγαλονήσου μὲ τὴν ᾿ Ελλάδα. Χωρὶς δέδαια ἡ μετέπειτα πο- λιτική του νὰ δικαιολογεῖ τὸν τίτλο. "Ας ἀγνοήσουμε ὅμως αὐτὴν τὴν «λεπτομέρεια», μιὰ καὶ οἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὶς ἕννοιές τους στὴν ἐποχή μας (τὰ παραδείγματα πλῆθος, ἄλλοτε ἀκίνδυνα, ὅταν καὶ ἐπίσημα ἀκόμα χείλη «δαφτίζουν» τὶς χιλιετίες σὲ «χιλιετη- οἶδες», ἄλλοτε ἐπικίνδυνα --ἢ ἐκ τοῦ πονηροῦ-, ὅταν διαγράφομε λεκτικὰ τὴν ᾿Ελληνι- κότητα περιοχῶν καθαρῶς ἑλληνικῶν χαρακτηρίξοντας τοὺς ξερριζωμένους ἀπὸ αὐτὲς πρόσφυγες ὡς...«παλιννοστοῦντες»). "Ας ἐξετάσουμε χωρὶς τὸ ἐλάχιστο ἴχνος πολιτικῶν ἢ συναισθηματικῶν κριτηρίων, πόσο στοίχισαν στὸ ἔθνος διάφορες πράξεις ἢ παρα- λείψεις τῶν «ἐθναρχῶν» του. . "Ελευθέριος Βενιζέλος. Εἶναι ἀδύνατο, νὰ μὴν συνδέσωµε τὸ πέρασμά του ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ ἔθνους µας μὲ τὸ ξερρίζωµα τοῦ “Ελληνισμοῦ ἀπὸ τὶς προαιώνιες ἑστίες του. ᾿Ιωνία, Αἰολίς, Καππαδοκία, Πόντος καὶ Θράκη ἀποτελοῦν ἀγιάτρευτες --ο .