ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ / / Κουρδισµένα πορτοκάλια «"Ακρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κόσμο δασιλεύει». Οἱ μεταξὺ ἐξ-ουσιαστῶν καὶ μάξας ἰσορροπίες, ποὺ μετὰ ἀπὸ τόσους κόπους καὶ θυσίες ἀπεκαταστάθησαν, διατηροῦνται μὲ θρησκευτικὴ εὐλάδεια κι ἀπ’ τὶς δύο πλευρές, ἀφοῦ ἐξίσου Φο- δοῦνται τὶς συνέπειες τῆς διατάραξής τους. Τώρα πιὰ πολιτικοὶ ἡ ἡγέτες, στρατιω- τικοί, θρησκευτικοὶ καὶ πνευματικοι ταγοί, μάξα, ὅλοι τέλος πάντων ὀφείλουν νὰ ἐμφανίζωνται διαλλακτικοί, μετριοπαθεῖς καὶ προπάντων «ὀρθόδοξοι», πιστοὶ δηλαδὴ στοὺς συμπεφωνημένους ὅρους τῆς εἰρήνης, ποὺ ἡ «Νέα ᾿Ιερὰ Συμμαχία» ὑπέγραψε. ᾿Επιτέλους μετὰ ἀπὸ χιλιετεῖς πολέμους ἐπετεύχθη ἡ εὐλογημένη εἰρήνη μεταξὺ τῶν μαζῶν καὶ τῶν ἐξ-ουσιαστῶν. Τώρα πιὰ συζητοῦν στὸ ἴδιο τραπέζι καὶ ἐν πνεύματι μάλιστα ἀμοιθαίας κατανόησης οἱ δοῦλοι καὶ οἱ τύραννοι -- διὰ τῶν ἀντιπροσώπων τους ἀσφαλῶς, ἀφοῦ τὸ ὅλον σύστημα λειτουργεῖ κατ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο: «ἀντιπροσωπευτικά»... Ὅ,χι προέχει καὶ ἀπασχολεῖ τὰ μέγιστα ἀμφότερες τὶς πλευρὲς είναι νὰ μὴν διακοπῇ αὐτὸς ὁ διάλογος. ᾿Ατέλειωτοι διάλογοι ὦ ὡς ἀντι- κείμενό τους ἔχουν τὸ διάλογο καὶ τὰ θέµατα τοῦ διαλόγου, πρὸς τὴν κατεύθυν- ση δὲ αὐτὴ ἔχουν λάδει αὐστηρὲς ὁδηγίες οἱ ἀντιπρόσωποι... ᾿Επιτέλους οἱ δουλοποιοὶ θρησκευτικοὶ ἡγέτες, οἱ δουλαγωγοὶ πολιτικοί, οἱ ψευδοσοφιστὲς χαὶ ὅλα γενικὰ᾽ τὰ μέλη τῆς κυδερνητικῆς μηχανῆς τῶν κρατῶν κα- τενόησαν τὰ πλεονεκτήματα τῆς εἰρήνης καὶ συνειδητοποίησαν τὸ μέγεθος τοῦ ἐκ τῆς διατάραξης τῶν ἰσορροπιῶν χινδύνου. Πείσθηκαν λοιπόν, νὰ σταματήσουν τὰ θορυδοποιὰ παίγνιά τους, νὰ λησμονή σουν τὰ ἐμπρηστικά τους συνθήματα, νὰ παύσουν νὰ παίζουν «ἐν οὐ παικτοῖς». Ἥ πλάστιγγα, όλέπετε, εἶναι ἐξαιρετικὰ εὐαίσθητη καὶ οἱ συνέπειες ἀπὸ τὴν διατάραξη τῶν ἰσορροπιῶν ἀπρόόλεπτες. Τέρμα λοιπὸν ἡ διοµηή χανία. παραγωγῆς νέων δογμάτων καὶ συνθημάτων. Τὰ ὃ ὅσα μέχρι τοῦδε παρήχθησαν εἶναι ἀρκετὰ καὶ προπαντὸς δοκιμασμένα. ᾿Απὸ τώρα καί στὸ ἑξῆς τὰ δόγματα μπορεῖ νὰ τροποποιοῦνται καὶ νὰ ἐκσυγχρονίξονται Ἰ ἢ καὶ νὰ συντίθεται ἀκόμη μὲ τὴ γνωστὴ μέθοδο «δύο σὲ ἕνα», ἂν πρόκειται δέδαια περὶ ἀντιθετικῶν χι ἀλληλοσυγκρουόμενων, πρᾶγμα ποὺ δὲν ἐξυπηρετεῖ τοὺς σκο- ποὺς τῆς εἰρήνης. Ὁ « Ινδοευρωπαϊσμὸς» γιὰ παράδειγµα μπορεῖ νὰ γίνη «ΑΦφρο- κεντρισμός», ἡ ἡ «Κάθοδος τῶν Δωριέων», «Ανοδος τῶν Ζουλοῦ», ὁ «Χριστιανι- σμὸς» -- «Μωαμεθανισμὸς» «Χριστιανομωαμεθανισμὸς» καὶ ὁ «καπιταλισμὸς» «μαρξιομὸς» «καπιταλομαρξισμός». ᾿Επιτέλους οἱ μᾶξες, ποὺ ἐπὶ χιλιάδες χρόνια ἐπέμεναν νὰ ζοῦν στὸ δικό τους κό- σμο, συσπειρωμένες πίσω ἀπὸ ἡγέτες ἄ- -χριστοῦυς, μὴ ἀναγνωρισμένους ἀπ’ τὸ κέ- ντρο, κουράστηκαν πιὰ καὶ ἀποδέχτηκαν τὸ μετασχηματισμό τους σὲ ὄχλο. Συ- γκολλημένες πιὰ σὲ νέες πολιτικο- -κοινωνικὲς καὶ οἰκονομικὲς κοινοπραξίες (χρά- τη, θρησκευτικὲς αἱρέσεις, πολιτικὰ κόμματα, συνδικᾶτα κ.ο.κ.), ἔχουν εὐθυ- γραμμισθεῖ ἀπόλυτα μὲ τὴ νέα τάξη πραγμάτων. Οἱ ἀνησυ χίες τους, τὰ ἐνδιαφέ- ροντάτους περιστρέφονται γύρω ἀπ’ τοὺς νέους τους ἀρχηγούς, τοὺς χρισμένους καὶ νόμιμους. Τὰ Μαζικὰ Μέσα Πλύσεως᾽ Εγκεφάλων, γνωρίζοντας την, ἀδυνα- µία τους αὐτή, κάθε λίγο ἐπαναλαμδάνουν τοὺς μεγάλους ἄθλους τους, οἱ ὁποῖοι ἐκτελοῦνται χάριν τῆς προόδου καὶ τῆς προκοπῆς τοῦ ὄχλου, ὅπως γιὰ παρά- Μα, «Ὁ Πρόεδρος τῶν Παταγώνων, ἄρτι χειρουγη θείς, κατέλυσε σαλαμάκι» «Ὁ Πρωθυπουργὸς τῶν Κικόνων συνευρέθη μετὰ τῆς Πριγκιπίσσης τῶν Ίω- τοφάγων» Χ.Ο.. ᾿Επιτέλους τὸ μέτωπο ἐξ- -ουσιαστῶν -- ἐξ- ουσιαξοµένων μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι εἶναι ἀρραγές. Κανένα σύννεφο δὲν φαίνεται νὰ σκιάξη τὴν ἀγαστὴ συνεργασία τους. ἔλλλωστε τί ἔχουν νὰ χωρίσουν; Καλὰ δὲν τρῶνε ὅλοι τους; Αὐτὸ τὸ τελευταῖο -- «ὅλοι τους τρῶνε καλα» -- ἀποτελεῖ µία πραγματικὴ σπα- ζοκεφαλιὰ γιὰ τοὺς θεωρητικοὺς τοῦ συστήματος, ποὺ ἐπαγγέλλονται τὴν ἰσότητα,